Η θλίψη.

Στ’ άκουσμά της η ψυχή γεμίζει από μια ακαθόριστη μελαγχολία. Η θλίψη είναι η πραγματικότητα της ζωής, αφότου τελείωσαν για μας τα δειλινά του Παραδείσου.
Η θλίψη δεν είναι ο πόνος, ο σωματικός ή ψυχικός. Δεν είναι η λύπη, η αίσθηση για ένα κενό, για μια στέρηση, για μια ορφάνια· ούτε η νοσταλγία μιας ομορφιάς και ευτυχίας αλλοτινής.
 Η θλίψη είναι πάνω και πέρα απ’ αυτά. Η θλίψη δεν είναι κατάσταση συναισθηματική· είναι η πρακτική της ζωής. Είναι η πραγματικότητα των δύο επιπέδων, που ανάμεσά τους ο άνθρωπος συμπιέζεται, συνθλίβεται
Είναι ακόμα το διυλιστήριο του βίου και η λυδία λίθος των εκλεκτών
Η θλίψη περιορίζει τις επιφάνειες, γι’ αυτό κρατάει την ψυχή σε μια εσωστρέφεια γόνιμη για τη σύλληψη του νοήματος της ζωής, που είναι η καρτερία και η αποδέσμευση από τις εφήμερες ανάγκες και τα θνητά πάθη.
Έπειτα όλα τα ωραία και τα χαρμόσυνα, όσα κλείνουν ζωή μέσα τους, έρχονται με θλίψη.
Kάποιοι βεβαίωσαν ότι το εκλεκτότερο ροδέλαιο γίνεται από τριαντάφυλλα, που μαζεύονται στις πιο σκοτεινές ώρες.
 Αρκετές φορές δρούμε με την λογική του συναισθήματος γιατί η απλή λογική δεν καλύπτει τις ανάγκες της ψυχής .
Η θλίψη αποτελεί ένα πολύ συνηθισμένο και οικείο συναίσθημα, που όλοι σχεδόν οι άνθρωποι το βιώνουν αρκετές φορές σε όλη τους τη ζωή.
Όπως έγραψε και ο Μένανδρος «αν διαλέγουμε να θυμόμαστε πάντα τα λυπηρά γεγονότα της ζωής μας, χωρίς να αντιπαραθέτουμε σε αυτά κάτι ευχάριστο που θα έρθει στο μέλλον, τότε όλη η ζωή μας θα είναι ένας διαρκής πόνος». 
Τα συναισθήματα και οι ανάγκες είναι αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας. Ο καθένας έχει την πλήρη ευθύνη του τι νιώθει, πότε το νιώθει και πως το εκφράζει. Οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε, να τα εκφράζουμε, να τα ελέγχουμε για να νιώθουμε κυρίαρχοι του εαυτού μας και ικανοί να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα. 
Σεβόμενοι τα συναισθήματα μας -δίνοντας τους χώρο και χρόνο να εκφραστούν-, γνωρίζουμε τον εαυτό μας καλύτερα, δημιουργούμε ειλικρινείς και ουσιαστικές σχέσεις, βρίσκουμε την εσωτερική μας δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και τον τρόπο να δημιουργήσουμε περισσότερο ευχάριστες συνθήκες ζωής.         
«Όμως η ζωή και ο θάνατος είναι ένα και ο άνθρωπος δεν μπορεί να χαρεί ή να αγκαλιάσει το ένα από τα δύο, όταν το άλλο απουσιάζει» (Henry Miller).
Είναι απαραίτητο λοιπόν να δεχτούμε πως ο θάνατος δεν αποτελεί τυχαία και απροσδόκητη πληγή, αλλά είναι αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της ζωής.
Όταν λοιπόν κατανοήσουμε τη διάσταση αυτή, μπορούμε να προσεγγίσουμε καλύτερα την αντιμετώπιση της θλίψης, που προκαλεί ο θάνατος ενός αγαπητού προσώπου, μέσω του πένθους, που είναι ο αυθεντικότερος τρόπος εκφράσεώς της.
Η θλίψη είναι μία ανθρώπινη πραγματικότητα που είναι φυσικό να βιώνεται σε περιπτώσεις απώλειας κοντινού προσώπου.
Δεν είναι ένα απλό συναίσθημα, αλλά μια συνολική συναισθηματική κατάσταση, της οποίας θετικό συναίσθημα είναι η λύπη ενώ αρνητικά αυτά της εχθρότητας και της ενοχής.
Η αρχική θλίψη προκαλεί ένα μούδιασμα, γίνεται ένα βάρος, ένα άγχος, μια πίκρα και ένας πόνος στα σωθικά. Επακολουθεί σφοδρή επιθυμία για εκείνον που χάθηκε, που εκφράζεται με τα ασυγκράτητα δάκρυα, την εξάντληση και την αδυναμία της θελήσεως.
Η αντίδραση στην προσωπική απώλεια επιφέρει μία διάσπαση στο συνηθισμένο πρότυπο συμπεριφοράς. Δημιουργεί ένα αίσθημα της μη πραγματικότητας.
Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ατελείς και όλοι οι άνθρωποι στις σχέσεις τους με τους συνανθρώπους τους προβαίνουν κάποτε σε ενέργειες που βλάπτουν τη σχέση. O θάνατος ματαιώνει κάθε δυνατότητα συγγνώμης και συμφιλίωσης
Είναι φυσικό κάθε απώλεια ενός προσώπου αγάπης να δίνει ένα αίσθημα αυτοαπώλειας.
Όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται τον πόνο της απώλειας. Το ζητούμενο είναι πώς αυτός θα εκφραστεί. Αυτό προκύπτει διότι υπάρχει προσπάθεια επιβολής από το περιβάλλον, απόκρυψης των συναισθημάτων που προκαλεί ο θάνατος. Δεν πρέπει όμως να αποκλείουμε στους θλιμμένους τη δυνατότητα να θρηνήσουν, είναι μια φυσική ανάγκη.
Το σημαντικό όμως είναι πως το πένθος αποτελεί τον τρόπο έκφρασης της θλίψης που προκαλεί ο θάνατος.
Ποτέ δεν ελευθερώνεται ο θλιμμένος ολοκληρωτικά από τη θύμηση του νεκρού. Το πένθος δεν εξαλείφεται ποτέ ολότελα, αλλά μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Εκείνος που πέθανε εξακολουθεί να ζει μέσα μας. Είναι ένα μέρος του εαυτού μας που ούτε ο θάνατος ούτε ο χρόνος μπορούν να μας το πάρουν. H αληθινή αγάπη ουδέποτε νεκρούται. O θάνατος δεν μπορεί να νεκρώσει την αγάπη, δεν μπορεί να διασπάσει το δεσμό.
Τα δάκρυα του όμως σταματούν κάποτε

Πολλές φορές η σιωπή παρηγορεί περισσότερο από κάθε λόγο.
«Κράτα αυτή την θλίψη στην καρδιά σου, καν΄την ένα κομμάτι από εσένα και εκείνη θα σε φροντίσει μέχρι να γίνεις και πάλι δυνατός» – Σουηδική παροιμία

Advertisements
Published in: on 6, Οκτώβριος, 2007 at 02:06  15 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2007/10/06/05-10/trackback/

RSS feed for comments on this post.

15 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Ο άνθρωπος είναι το συναμφότερο, ψυχή και σώμα. Νομίζω έχεις δίκαιο ότι η θλίψη ακουμπάει και τα δύο ολοκληρωτικά! Η σωματική απώλεια ενός ανθρώπου σίγουρα πονάει αλλά η αγάπη μας γι αυτόν ποτέ δε σβήνει (ή έστω τότε μετράμε πόσο μεγάλη και αληθινή ήταν) και αν πιστεύουμε στη συνέχεια αυτής της ζωής τότε ο άνθρωπος μας ζει και το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι καλή αντάμωση!!!
    Καλή σου μέρα!!!

  2. @onisimos: Μετριέται άραγε η αγάπη?
    με ποιά μέτρα, με ποιά σταθμά…
    Θα συμφωνήσω μαζί σου , ο κάθε άνθρωπος
    που χάνται απο τα μάτια μας , παραμένει
    ζωντανός μέσα στην ψυχή, στην καρδιά και στη μνήμη μας … Καλή σου μέρα

  3. Η θλίψη είναι συνοδός της Νύχτας
    χορεύει με υδάτινα πέπλα
    πέπλα φτιαγμενα απο δάκρυα…
    αγγίζει πρόσωπα
    σφίγγει ψυχες
    φορές, σου γίνεται γλυκιά εξάρτηση.
    εκεί, είναι και η παγίδα…

    καλησπέρα…

  4. H θίψη ειναι κάθαρση , ειναι συνηδειτοποίηση μιας κατάσταση, ειναι συναγερμός..έχει μια άγρια ομορφιά ανάκλησης και ανάμνησης συναισθηματων , καταστάσεων , εικόνων ..
    Η θλίψη έχει την δική σκοτεινή μαγεία με πινελιές φωτός μέσα της..
    Δεν θα σε ρωτήσει..θα σε αγγίξει είτε το θες είτε όχι…θα έρθει σαν αέρας…περίμενε μέχρι να φύγει ..

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

  5. Νομίζω το μέτρο της αγάπης είναι η ίδια η αγάπη. Αν ξεθωριάσει μάλλον δεν υπήρξε αν πάλι όχι τότε τη βιώνουμε…
    Καλή σου μέρα!!!

  6. Aπό θλίψη σε θλίψη διαφέρει. Κάθε μια έχει την ιδιαιτερότητά της..
    Μόλις κατάλαβα ότι έχεις πρόσφατα βιώσει απώλεια που έζησα και γω πριν δύο μήνες. Έχεις τη συμπαράστασή μου ..

  7. Συναντηθήκαμε στο post μου που έίχε τίτλο «καλημέρα θλίψη». Χάρηκα πολύ τότε γιατί ήσουν η πρώτη «εξωσχολική μου επίσκεψη» και ήσουν (πιστευω πως είσαι ακόμα) , φορέας θετικής ενέργειας. Η ζωή όμως τα’ φερε έτσι που σήμερα που μπήκα να δω μετά από καιρό ,τι γίνεσαι, είδα τον ίδιο τίτλο «θλίψη». Και κατάλαβα, δε φαντάζεσαι πόσο…
    Ξέρω πως είναι
    Είσαι όμως και τυχερή!
    Τις κόρες σου και τα μάτια σου!
    Σε φιλώ γλυκά… πολύ!

  8. Tα πάντα «μένουν» και τα πάντα «ξεπερνιούνται».. Ειναι αυτο που λενε ο χρόνος ειναι ο καλυτερος γιατρός…
    Καλημερα Χαρά

  9. Τα δάκρυα είναι λέξεις που η καρδιά δε μπορεί να εκφράσει.
    Κι όταν η θλίψη πηγάζει από μέσα σου βαθιά,είναι το καλύτερο γιατρικό.Η ζωή συνεχίζεται όμως,ακόμα κι αν ακούγεται χαζό.
    Κι η θλίψη δε θα φύγει,θα μεταμορφωθεί σε ένα χαμόγελο αγάπης και όμορφων αναμνήσεων κάποια στιγμή.
    Να σαι καλά και να προσέχεις τον εαυτό σου.

  10. @karyatida: οι κόρες μου με έβαλαν «δημοκρατικά» σε εντατικό πρόγραμμα απεξάρτησης, Καλώς μας βρήκες !!!

    @LOCKHEART: Μετά τη μπόρα το ουράνιο τόξο … Τα σέβη μου!!!

    @onisimos: Η απουσία έχει γλυκόπικρη γεύση … Χαίρομαι για την παρουσία σου !!!

    @sunwing : το «ουδείς αναντικατάστατος» είναι η εξαίρεση του κανόνα στη συγκεκριμένη περίπτωση που βιώσαμε … Συμπάσχουμε !!!

    @toaeriko :Ο θησαυρός μου είναι οι κόρες μου , φαντάζομαι οτι και στη δική μου περίπτωση η ΖΩΗ θα βγεί και πάλι μπροστάρης νικητής !!!!

    @Μαρια Νικολαου : Να είσαι καλά, σ’ευχαριστώ, μην χάνεσαι !!!

    @vany :Η ζωή περνάει και χάνεται … δυστυχώς !!!

  11. πολύ ωραίο κείμενο, πλήρες, συναισθηματικό… σχεδόν σε συμφιλιώνει με τη θλίψη, που όντως είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας εδώ.

    καλή δύναμη σε όλους μας, σε αυτό το ταξίδι… Ειδικά σε σένα, που επιλέγεις να μοιράζεσαι τις χαρές και τις λύπες σου…

    φιλιά! 🙂

  12. @ neerie: Να είσαι πάντα καλά, κάθε σου επίσκεψη και μια θετική σκέψη, σ’ευχαριστώ !!

  13. Η θλίψη είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας.
    Κακά τα ψέματα μια απώλεια δεν ξεπερνιέται ποτέ.
    Μπορεί να συνηθίζουμε την απουσία αλλα δεν την ξεπερνάμε ποτέ….

    Trentemoller – Μiss You

    Kαλησπέρα σου….

  14. Η θλίψη δεν μπορεί να φέρει κοντά μας τον άνθρωπο που χάσαμε, αλλά μπορεί να ανοίξει την καρδιά μας, πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε..

    Ο πιο πρόσφατος άνθρωπος που έχασα από κοντά μου είναι η γιαγιά μου, δεν πρόλαβα να της πω τόσα πολλά.. ήμουν πολύ μικρή τουλάχιστον στο μυαλό και την θεωρούσα δεδομένη ότι θα ζήσει άπειρα χρόνια κοντά μου.. Τώρα πηγαίνω εκεί που υπάρχει και της μιλώ στα δύσκολα και στα καλά.. με προσέχει από κει.. το νοιώθω πολλές φορές..

    Φροντίζω να αγαπώ περισσότερο αυτούς που έχω κοντά μου, τελικά μπορούμε ακόμα πιο πολυ από όσο δίνουμε.. Κλαίω ακόμα και από χαρά, γιατί τίποτα από όσα μου δίνουνε οι άνθρωποι δίπλα μου δεν τα θεωρώ δεδομένα..

  15. @cole: Ευχαριστώ, όμορφα μελαγχολική μελωδία, Εχεις δίκαιο , ποτέ δεν την ξεπερνάμε την απώλεια, απλά μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή και αναπροσαρμόζουμε τη ζωή μας !!!

    @mirca: Αυτό είναι το νόημα της ζωής τελικά
    ΝΑ ΜΗΝ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΟ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: