Διάλογοι γυναικών ΙΙ

– Τι θέλεις τώρα από τη ζωή σου ?
– Θέλω το όνειρό μου!
– Και ποιος σε εμποδίζει να διεκδικήσεις τα θέλω σου?
– Ο γάμος, τα παιδιά, οι γονείς μας, η κοινωνία με τα μη και τα πρέπει … αν και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.
– Σκέψου!!!! Σε σταματούν εκείνες οι φωνές-παπαγαλάκια, φωνές –ετικέτες ή στερεότυπα, που μαυρίζουν και κατακερματίζουν συνήθως τις ζωές όλων μας. Μια σειρά από κανόνες και πρέπει που άλλοι έχουν αποφασίσει πως είναι τάχα για το καλό μας. Προσπάθησε όταν τις ακούς να τις αναγνωρίζεις για να μην σε μπερδεύουν και αποπροσανατολίζουν .  παραδείγματος χάρη : Χωρίζεις? Είσαι αποτυχία. Δεν ασχολείσαι από το πρωί ως το βράδυ με τα παιδιά σου?  Δεν είσαι καλή μάνα. Δεν υπακούς τους γονείς σου? Παραβαίνεις την Πρώτη Εντολή? Κάνεις αυτό που θέλεις? Τότε είσαι εγωίστρια, σε νοιάζει μόνο ο εαυτός σου … Ατέλειωτη σειρά από χρυσούς κανόνες καταγεγραμμένους στο μαύρο κουτί του μυαλού…
Μπορείς να πραγματοποιήσεις τα θέλω σου και παράλληλα να είσαι καλή σύντροφος για τον άντρα σου, καλή μάνα για τα παιδιά σου, καλή κόρη για τους γονείς σου…
Είναι μίζερη η σκέψη πως η παρουσία μας σε τούτη τη ζωή δε γίνεται για κανέναν άλλο σκοπό παρά μόνο για να υπηρετήσουμε τα πρέπει και τις προσδοκίες κάποιων. Να συνταξιδεύεις με παρέα, όμως το ταξίδι είναι δικό σου, κι εσύ, μόνο εσύ είσαι υπεύθυνη για να χαράξεις την πορεία του.
Αν δεχτούμε τη ρήση που λέει ότι μόνοι μας γεννιόμαστε, μόνοι μας πεθαίνουμε, τότε οπλίσου με θάρρος και αποδέξου πως θα αναγκαστείς στη διαδρομή της ζωής σου να περπατήσεις αγκαζέ , να συνφάγεις, να κοιμηθείς ή ακόμα και να συνομιλήσεις έχοντας τις περισσότερες φορές μοναδική σου παρέα τη μοναξιά.
Μην την αφήσεις να σε τρομάξει, φαντάσου την σαν ένα έφηβο κοριτσάκι, λίγο ασχημούτσικο και ντροπαλό, που κανείς δεν το κάνει παρέα, δες το με συμπόνια, κανάκεψέ το και αγκάλιασέ το, δεν θα πιστέψεις πόση γαλήνη ηρεμία και σοφία μπορεί να σου προσφέρει σε στιγμές που θα υποχρεωθείς να ζήσεις μόνο με τη δική του συντροφιά.

Advertisements
Published in: on 14, Δεκέμβριος, 2007 at 12:10  3 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2007/12/14/14-12-07/trackback/

RSS feed for comments on this post.

3 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Το κακό είναι ότι με αυτά τα πρέπει ζεις θες δε θες.
    Δε σε αφήνει η ίδια η ζωή να κάνεις αυτό που αληθινά ζητάς.
    Όσες φορές ήθελα απεγνωσμένα κάτι ως τώρα,δεν ήταν σύμφωνο με τις αρχές μου ή τα πρέπει ή το περιβάλλον μου.
    Άρα,τα κεφάλια μέσα.Στο τέλος βέβαια πληγώνω εμένα κυρίως αλλά δεν πληγώνω τους γύρω μου,όσο είναι εφικτό.Γιατί υπήρξαν πολλές φορές που πλήγωσα και πληγώθηκα μαζί.
    Έβγαλες νόημα;Είπα πολλά….Καλημέρα σου

  2. Θεωρώ οτι πρέπει να πράττουμε περα του κοινωνικού ρευματος και τι θεωρει αυτο για εμας.

  3. @ Vany : Ο Καβάφης μιλάει για τη στιγμή του μεγάλου ΝΑΙ ή του μεγάλου ΟΧΙ …
    Ας αποφασίσουμε κάποια στιγμή να χαράξουμε το δικό μας μονοπάτι, να έχουμε εμείς οι ίδιοι την ευθύνη των επιλογών μας με τις όποιες συνέπειες …
    Σίγουρα βγαίνει νόημα !!! Η κατάθεση ψυχής δεν τελειώνει σχεδόν ποτέ !!!

    @LOCKHEART : Θα συμφωνήσω μαζί σου . Τα σέβη μου


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: