Σκέψεις …

Ας είμαστε προσεκτικοί με τις σκέψεις μας.

Είναι η αρχή των πράξεων.

Published in: on 18, Αύγουστος, 2008 at 11:33  Σχολιάστε  
Tags: ,

Άνθρωπος

Περισσότερο απ’ όλα τ’ άλλα, τον άνθρωπο ως συνειδητότητα, αχρήστεψαν :

  •  το «μη!» των γονιών,
  • οι άγραφοι νόμοι της κοινωνίας
    και
  • οι γραπτοί της πολιτείας.
Published in: on 18, Αύγουστος, 2008 at 11:31  Σχολιάστε  
Tags: ,

Αυγουστιάτικη Πανσέληνος

 

Ας το απολαύσουμε !!!

 

Καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο …

 

Είναι η Πανσέληνος του Αυγούστου !!!!!

Published in: on 16, Αύγουστος, 2008 at 15:58  4 Σχόλια  
Tags: , ,

Εμπόδιο . . .

 

Κανένα εμπόδιο δεν είναι ικανό να διακόψει την πορεία προς το στόχο !!!

Published in: on 16, Αύγουστος, 2008 at 07:29  Σχολιάστε  
Tags: ,

Σιωπή

                                                                 Στην σιωπή της ηρεμίας

Published in: on 14, Αύγουστος, 2008 at 06:43  Σχολιάστε  
Tags:

Περί ερώτων …

Ο έρωτας κρατεί τόξο και όχι ασπίδα
Δε φοράει παπούτσια γιατί δεν αγγίζει τη γη
Είναι μικρός και δε σκέφτεται
Δεν έχει τσέπες
Και φοράει φτερά για να έρχεται αλλά κυρίως να
Φεύγει όποτε εκείνος θελήσει

Ανάμεσα σε ιστορίες και χωρατά ένα βράδυ του χειμώνα γύρω από τη σόμπα,
ρώτησα τη πιο μεγάλη γυναίκα:
– Τι είναι ο έρωτας ?
– Δεν είμαι παιδί μου αρμόδια να απαντήσω γιατί δεν τον εγνώρισα,
αλλά κατά που ακούω να λένε ένας διάβολος θάναι,
που αλίμονο σ’ αυτόν που θα τον συναντήσει και αλίμονο σ’ αυτόν
που δεν θα τον συναντήσει.
Ο άντρας της που άκουσε, της λέει κάπως ενοχλημένος:
– Άμα δεν κατέχεις να μη μιλείς

«Ο έρωτας είναι ένας Θεός πρασινοφορεμένος
Κι άμα ριζώσει στη καρδιά, αναθεματισμένος»
Κι ο έρωτας κι ο θάνατος κι οι δυό με κυνηγούνε
Του θάνατου εξέφυγα, τον έρωτα φοβούμαι.

Κι όταν δεν ξέρεις την απάντηση οφείλεις να προστατεύεις την ερώτηση.

ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ
γκρεμό δεν έχουν τα πουλιά

Published in: on 13, Αύγουστος, 2008 at 07:40  Σχολιάστε  
Tags:

Γκρεμό δεν έχουν τα πουλιά

Η ζωή είναι ιστορίες, «μύθοι», συναισθήματα ενωμένα σ’ ένα κράμα μεταξύ τους.
Άκουσε τους στίχους, τους «μύθους», τις ιστορίες και θα καταλάβεις.
Περιγράφουν την ίδια τη ζωή!
Το θάρρος να τη ζήσεις, το «θράσος», τη φωνή της ψυχής , το φιλότιμο,
το γέλιο, το δάκρυ, τη χαρά και το πόνο, την απώλεια, την κατάκτηση,
την αγωνία, τον πόθο, την αγάπη, τον έρωτα. Το ταξίδι δίχως τη βαρύτητα,
χωρίς ορισμένη ταχύτητα.
Απ’ τη χαρά μέχρι τη λύπη.
Να συνεχίσεις να ανασαίνεις και όχι απλώς να αναπνέεις. Ξέρω ότι μπορείς.
Ζήσε με όλα τα παραπάνω εφόδια που τα έχεις, απλώς συνέθεσέ τα με τον τρόπο σου,
προχώρα μες’ την ομορφιά και τη σπουδαιότητα του να ζήσεις κάθε στιγμή
σαν να είσαι «αθάνατη».
                                                                                       Γ. 12/2007
(Από το «φιλαράκι» μου, συνόδευε το CD του Λουδοβίκου των Ανωγείων)

Published in: on 12, Αύγουστος, 2008 at 09:12  Σχολιάστε  

Πάθος

Υπάρχουν συναισθήματα που βάζουν φωτιά στην καρδιά και στο κορμί μας και
μας κάνουν να χάνουμε τον έλεγχο
Κάποιες φορές φτάνει στα όρια της αρρώστιας και άλλες γίνεται πηγή έμπνευσης.
Ο ερωτοχτυπημένος ανεβαίνει στα ουράνια και την ίδια στιγμή βυθίζεται στην κατάθλιψη.
Εκτός από έντονο συναίσθημα, η λέξη «πάθος» σημαίνει κατ’ ουσία ταλαιπωρία και πόνο.
Επί αιώνες, τα πάθη, με τον έρωτα να δεσπόζει, θεωρούνταν αδυναμίες αντίθετες προς τη λογική.
Πώς ερωτευόμαστε; Γιατί επιλέγουμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και γιατί, όταν ο έρωτας τελειώνει, υποφέρουμε τόσο;
Κεραυνοβόλο βλέμμα
Το μόνο που πρέπει να βρει είναι η κατάλληλη στιγμή για να την πλησιάσει,
το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στη γλώσσα του σώματος, ασυναίσθητες κινήσεις,
ακούσιες αντιδράσεις είναι σημάδια διαθεσιμότητας, ακόμα κι όταν αρχίζουμε τη συζήτηση,
 οι λέξεις δεν έχουν μεγάλη σημασία.Το βλέμμα παίζει καθοριστικό ρόλο Για κάποιο λόγο,
εκείνη τη στιγμή, αυτό το πρόσωπο, αυτές οι χειρονομίες,αυτή η φωνή, αυτά τα λόγια
ενεργοποιούν και φέρνουν στην επιφάνεια ένα φαντασιακό κόσμο που έως τότε ούτε κι εμείς οι ίδιοι
 δεν ξέραμε ότι υπήρχε μέσα μας.Τότε, αυτό το πρόσωπο αποκτά τεράστια σημασία για εμάς,
ενώ ταυτόχρονα η πραγματικότητα, όλοι οι άλλοι,μπαίνουν στο περιθώριο.
Αυτή η μία και μόνο μορφή ανάμεσα σε όλους τους άλλους ανθρώπους
είναι σαν να βρέθηκε μπροστά μας εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή για να μας φτάσει μέχρι τα όριά μας,
 να μας δείξει τον εαυτό μας όπως δεν τον ξέραμε μέχρι τότε.
Τρελοί από έρωτα
ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ, οι ορμόνες. Στην αρχή το ζευγάρι είναι έρμαιο των σεξουαλικών του ορμονών.
Η έλξη του ενός προς τον άλλο είναι ακατανίκητη. Πεταλούδες στην κοιλιά, καρδιοχτύπια,
αισθήσεις σε υπερδιέγερση, απογείωση…
Όλα αυτά και πολλά ακόμη περιγράφουν την κατάσταση του ερωτικού πάθους, όταν η παρουσία ενός άλλου ανθρώπου γίνεται πηγή απέραντης ευεξίας και η απουσία του βιώνεται ως στέρηση σχεδόν βασανιστική, η καλή και χαλαρή διάθεση αλλά και ο φόβος, η περιπέτεια και η σωματική διέγερση
μπορούν να πυροδοτήσουν την ερωτική έλξη και το πάθος προς ένα πρόσωπο που είναι κοντά μας.
 Αποδίδουμε σε αυτό την εσωτερική μας ένταση και μας φαντάζει ελκυστικό.
Ακόμη και η ένταση ενός καβγά έχει τη δύναμη να ανάβει ξανά και ξανά το πάθος μεταξύ δύο ερωτικών συντρόφων και να αναζωογονεί την επιθυμία του ενός για τον άλλον.
Είναι χημεία, ψυχολογία ή το προσωπικό μεταφυσικό θαύμα του καθενός;
ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ, η μέθη. Το αληθινό πάθος ξεκινά, αυτή μας ωθεί να επιθυμούμε σφοδρά τον άλλο.
Γινόμαστε «τρελοί από έρωτα»Οι ερωτευμένοι έχουν στο κεφάλι τους μία μόνο σκέψη: τον άλλο,
φαντάζει άμεμπτος και χωρίς ελαττώματα .Προσπαθούμε να κρατήσουμε ισορροπίες, να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας, να «λειτουργήσουμε» κανονικά, όπως κάνουμε πάντα. Όμως δεν γίνεται. O μόνος λόγος που καταφέρνουμε να μη διαλύσουμε τα πάντα,να μη χάσουμε τη δουλειά μας, να μην πληγώσουμε ανεπανόρθωτα ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν,να μην αρρωστήσουμε από την αϋπνία, την υπερένταση, την πείνα, είναι ότι το ερωτικό πάθος μάς δίνει δυνάμεις και αντοχές που η φύση έχει προβλέψει να υπάρχουν στη διάθεσή μας σε περιόδους «έκτακτης ανάγκης».
Και το ερωτικό πάθος είναι μια τέτοια περίοδος. H διαφορά από τις άλλες είναι ότι σε αυτήν μπαίνουμε με τη θέλησή μας κι επιπλέον «με τα χίλια». Οσμές που δεν αντιλαμβανόμαστε συνειδητά, μας οδηγούν στον άνθρωπο,μας κάνουν να είμαστε χαλαροί και ανοιχτοί, έτοιμοι να κατακτηθούμε.
Το δικό μας «τέρμα» είναι το αντικείμενο του πάθους μας. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο
σαν τρελοί ασχολούμαστε μόνο με αυτόν ή αυτήν μας κάνει να κρεμιόμαστε από τα χείλη του
και κάθε λέξη να μεταμορφώνεται σε φράση για την αιωνιότητα.
Τα συστήματα απόλαυσης και δεσίματος με τους άλλους αρχίζουν κι αυτά να λειτουργούν και φέρνουν μαζί τους όλη αυτή την ταραχή,τη μειωμένη ανάγκη για ύπνο, τα «ροζ συννεφάκια», την απίστευτη ενέργεια, την ερωτική μέθη

ΤΡΙΤΗ ΦΑΣΗ, τα σχέδια. Ο έρωτας αλλάζει, το σεξ εξακολουθεί να παίζει ακόμα ρόλο-κλειδί.
Κι αν κάτι πάει στραβά; Σ’ αυτή την περίπτωση έρχεται το τέλος του έρωτα, η εγκατάλειψη,
Τη στιγμή του χωρισμού, όταν το αντικείμενο του έρωτα είναι απρόσιτο, το πάθος επιστρέφει πιο βίαιο από ποτέ. Δεν μπορεί όμως πλέον να ικανοποιηθεί. Η εγκατάλειψη γίνεται βασανιστική και τηλεφωνεί, γράφει επιστολές ή στέλνει e-mail. Η έλλειψη ανταπόκρισης ενισχύει το αίσθημά του και σύντομα ο έρωτας μετατρέπεται σε αβυσσαλέο θυμό.

O Mπωντλαίρ γράφει: «Παράξενη θεότητα, σαν τις νύχτες σκοτεινή, με άρωμα από καπνό Αβάνας και μόσχο, έργο ενός Όμπι Φάουστ της σαβάνας, σαγηνεύτρα εβένινη, θυγατέρα των μαύρων μεσονυχτίων,
 προτιμότερο από σπάνια κρασιά κι από όπιο, του στόματός σου το ελιξίριο, όπου καμαρωτός στέκει ο έρως».

Κάποια στιγμή θα σπάσει το κέλυφος. Θα θελήσει να βγει έξω η υπολογιστική ψυχή για να γευτεί
μια φορά τουλάχιστον την υψηλή αδιαφορία για τα οφέλη, μη υπολογίζοντας τίποτε.
Είναι η στιγμή όπου γεννιέται η ανάγκη για δόσιμο χωρίς να λογαριάζεται το αν και τι θα επιστραφεί.
Νοσταλγία που πλανιέται πάντα πάνω απ’ τον κόσμο ως δυνατότητα γενναίας αυτοκατάργησης και αυτοεξύψωσης. Είναι ο πειρασμός της ανιδιοτέλειας. Ενδέχεται το δαιμόνιο αυτό να τρυπώσει ακόμη και στο κρανίο ενός άπληστου. Για πολύ λίγο όμως. Αμέσως θα ξαναφύγει, κι αυτή θα είναι η ποινή για το κρύο πάθος του. Του διαμηνύεται λοιπόν το αμετάτρεπτο. Στο εξής έτσι θα ζει. Θα έρχεται η νύχτα, θα ακούγονται πότε πότε από μακριά οι καλπασμοί μιας περιπέτειας κι αυτός θα νυστάζει για να μη νιώσει ταπείνωση

Published in: on 9, Αύγουστος, 2008 at 10:23  Σχολιάστε  
Tags:

Η κρίση

– Πώς μαθαίνεις να συγχωρείς;
– Μην κρίνεις και δε θα υπάρχει ανάγκη να συγχωρείς.

Published in: on 7, Αύγουστος, 2008 at 11:37  4 Σχόλια  

Όρκος

Ο άνθρωπος τον οποίον απάτησε η αγαπημένη του παραπονέθηκε :
– Έτσι κάηκα, ώστε δεν πρόκειται να ξαναγαπήσω ποτέ.
Και του απαντά.
– Είσαι σαν κι αυτόν που μια φορά κάθισε τυχαία πάνω σε πυρωμένη πλάκα και ορκίστηκε πως δε θα ξανακαθίσει ποτέ.

Published in: on 7, Αύγουστος, 2008 at 11:32  Σχολιάστε