Καλοκαιρινή βροχή …

 

Για μια στιγμή ο ήλιος κρύφτηκε και άρχισαν να πέφτουν σταγόνες βροχής, μύρισε το χώμα  βροχή, απλώθηκε το άρωμα της βροχής και έγινε ενα με το άρωμα των λουλουδιών. Η βροχή δυνάμωσε και τα φύλλα των δέντρων τη δέχτηκαν με ανακούφιση , τα δρόσισε μετά απο τον ανελέητο ήλιο των ημερών, έφυγε απο πάνω τους το στρώμα σκόνης και η επικάλυψη του καυσαέριου, πήραν το δικό τους χρώμα πάλι. Η βροχή φέρνει πάντα νοσταλγικές σκέψεις, ίσως να ευθύνεται το γεγονός οτι το νερό είναι ζωή που δεν αιχμαλωτίζεται, που εξαπλώνεται, που μοιράζεται, δεν γίνεται ποτέ ιδιοκτησία, πάντα θα βρει τρόπο να δραπετεύσει, αν φυλακιστεί θα πάψει να είναι ζωντανό και θα το δηλώσει χάνοντας τη διαφένειά του
Αιχμαλωτίζεται η σκέψη?
Οι αναμνήσεις?
Οι στιγμές?
Ο έρωτας?
Η θάλασσα ανοίγει την αγκαλιά της για να το δεχτεί με ευγνωμοσύνη, να αναπληρώσει αυτά που της πήρε ο ήλιος, να καλύψει τις ανάγκες της ύπαρξής της. Οι σκέψεις στην ερημική παραλία παίζουν με τη θάλασσα, παίζουν με την άμμο, οι πρώτες σταγόνες της βροχής δεν τις ανησυχούν. Οι μυρωδιές απο τη βρεγμένη άμμο είναι το δικό τους άρωμα, το άρωμα των βρεγμένων φύλλων είναι το άρωμα των κορμιών τους, η μυρωδιά απο τους βρεγμένους βράχους είναι το άρωμα της ψυχής τους. Εκεί βρίσκουν καταφύγιο όταν η βροχή δυναμώνει. Αποκτούν υπόσταση κάτω απο τα υγρά φύλλα των δέντρων , γίνονται « ε κ ε ί ν ο ι  ». Τους αγγίζουν οι σταγόνες που πέφτουν απο τα φύλλα, αγγίζουν δειλά ο ένας τον άλλο, γεύονται τις σταγόνες , τους χυμούς της επιδερμίδας τους, αρχίζουν να γεύονται διστακτικά ο ένας τον άλλο. Είναι μόνοι « εκείνοι » , είναι μαζί, στην ερημική παραλία, μαζί παίζουν με τη θάλασσα, οι δύο τους τρέχουν κάτω απο τη φυλλωσιά όταν η βροχή δυναμώνει. Η γεύση αλμυρή όπως η θάλασσα, ξεπλένεται απο τις σταγόνες της βροχής, γίνεται γλυκιά, γίνεται το άρωμα και το κορμί, γίνεται « εκείνοι ». Η βροχή είναι σύμμαχος τους σήμερα, τους θέλει μάζί, δυναμώνει, δεν τους προφυλλάσει , ούτε τους καλύπτει πιά η πυκνή φυλλωσιά, τους σπρώχνει να έρθουν κοντά, να γίνουν ένα. Εκείνοι είναι διστακτικοί, άγνωστοι κι όμως τόσο γνώριμοι, κοιτάζονται αμήχανα, προσπαθούν να διαβάσουν τα μάτια
Ο ουρανός τους θέλει μαζί, ρίχνει χαλάζι
Μα είναι δυνατόν μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού να πέφτει χαλάζι?
Είναι τα σύννεφα που συννομωτούν
Είναι το φεγγάρι που τους συντροφεύει τόσες νύχτες
Είναι ο ήλιος που ακούει τους ψιθύρους τους
Είναι η θάλασσα που αγαπούν τόσο
Είναι και εκείνο το αεράκι, η πνοή που της έστειλε…
Βρίσκονται όλοι σε συμφωνία
Εκείνοι σήμερα θα είναι μαζί, θα γίνουν ένα …
Όλο το σύμπαν τους παροτρύνει να βρούν καταφύγιο απο το χαλάζι , τους καλεί το άρωμα των βράχων. Ναι!!! Έχουν προνοήσει η φύση και η κτίση, το σύμπαν, κάπου εκεί ανάμεσα στα βράχια υπάρχει το κατάλληλο σημείο για να προστατευθούν απο τη βροχή, το χαλάζι, για να είναι μαζί, για να γίνουν ενα … Μα υπήρχε πρίν εδω αυτό το σημείο? Μήπως η φαντασία είναι που παίζει αυτά τα παιχνίδια? Είναι το σημείο που μπορούν να είναι μαζί, εκει που μπορούν να γίνουν ενα. Η βροχή , τα σύννεφα , ο ήλιος , το φεγγάρι , το χαλάζι, και εκείνη η απαλή πνοή του ανέμου ρίχνουν την κουρτίνα. Τα κορμιά υγρά αγγίζονται, γεύονται. Δεν υπάρχει παρελθόν, παρόν ή μέλλον. Μόνο η βροχή που μετράει τους χτύπους της καρδιάς και εναρμoνίζεται με το δικό τους ρυθμό. Ο ήλιος έχει κρυφτεί και το φεγγάρι αργοπορεί την εμφάνισή του. Μπορούν να εχουν όσο χρόνο θέλουν. Όσο διαρκεί η βροχή. ‘Οσο διαρκεί το χαλάζι που σκεπάζει τους ψίθυρους. Όσο διαρκεί η μυρωδιά απο τη βρεγμένη άμμο
Όσο διαρκεί …  η στιγμή
Η βροχή κόπασε
Το χαλάζι σταμάτησε
Ο ήλιος αποχαιρετά τη θάλασσα
Το φεγγάρι αρχίζει να προβάλλει
Οι ανάσες εχουν βρει τον ρυθμό τους
Οι χτύποι της καρδιάς έχουν βρει τον ρυθμό τους
¨Ομως …
Τίποτε πια δεν είναι το ίδιο

Advertisements
Published in: on 1, Σεπτεμβρίου, 2008 at 20:55  3 Σχόλια  
Tags:

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2008/09/01/%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b2%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%ae/trackback/

RSS feed for comments on this post.

3 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. πάρα πολύ όμορφο..

    γλυκια μελαγχολία.. τίποτα πια δεν είναι το ίδιο..
    Άραγες θα θελες όλα τα πράγματα στη ζωή σου να μένανε ίδια για πάντα???

    Μία φίλη μου είχε πει… κάθε τι που αφήνεις πίσω σηματοδοτεί την έναρξη για κάτι καινούργιο που θα βρεις!!

    Μην απελπίζεσαι !
    Χαμογέλα!

  2. Φίλη mirca,

    …αν όντως κάθε τι που αφήνεις πίσω είναι η αρχή για κάτι καινούργιο, πόσο διαρκεί εκείνο το σημείο στο ενδιάμεσο που νιώθεις πως δεν αισθάνεσαι, δεν υπάρχεις, δεν μπορείς, ή πιο απλά δεν ζεις?

  3. @eirini: Ο χρόνος είναι τόσο μα τόσο σχετική έννοια !!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: