Πτώση στο Άπειρο

Τα πραγματικά ταξίδια έχουν πάθος για αναζήτηση και δεν έχουν προορισμό – αφήνεις τις αισθήσεις σου να γευτούν, κι έπειτα χαράζεις την πορεία στο χάρτη.
Η Ιθάκη εκβάλει το φως του σύμπαντος, μαγνητίζει τα όνειρα, κάνει το χρόνο να ανεμίζει πάνω μας χαμογελώντας!
Τα σημάδια του χρόνου… τα σημάδια στην άμμο του χρόνου… ορίζουν την «κίνηση», τη «ζωή»!
Η αποτύπωση της ενέργειας στους κόκκους της, ο βηματισμός που βουλιάζει και ορθώνεται παρασύροντας την κάθε στιγμή χρόνου… στην επόμενη!
Μόνο το κινούμενο, το ζωντανό, κρύβει μέσα του τη δύναμη της αναγέννησης!
Κλείσε τα μάτια σου και βυθίσου στην απεραντοσύνη της ερήμου… εκεί, που οι αισθήσεις πυρώνονται… Πέτα τους κόκκους της στον ουρανό και περίμενε την επιστροφή τους… Μίλα μου για τα λόγια τους… μίλα μου για την ψυχή τους!
Είμαι εδώ! Είμαι ένα δυνατό στίγμα στην όχθη σου! Ανοίγω τις χούφτες μου και πίνω το νερό σου. Θέλω κάθε γουλιά να αγγίζει τον ουρανίσκο μου!
Υπάρχεις?…
Θέλω…
Θέλω να λατρέψω μια Ιέρεια… να ποθήσω… να θυσιάσω στο βωμό της…
Θέλω το ιχώρ που κυλά στις φλέβες σου…
Θέλω την υπερδιέγερση… την αναμονή… θέλω το αλλιώτικο άγγιγμα που θα συγκλονίσει το ψυχοκόρμι !… θέλω την κατάφαση που θα παρασύρει στον έρωτα… τον εγκεφαλικό… τον ψυχικό… τον ηδονικό…
Θέλω το απόλυτο έστω και στιγμιαίο!…
Έχεις άραγε ποτέ αγναντέψει το παράξενο γκρι που σχηματίζεται στην άκρη του ηλιόλουστου ορίζοντα? Ξέρεις πως έρχεται καταιγίδα… ίσως περάσει από πάνω σου… ίσως και όχι!… Πριν φτάσει, οι μυρωδιές αλλάζουν, τα πουλιά αρχίζουν να πετούν σαν προσευχές, ψάχνουν να βρουν κατευθυνση. Και επιτέλους ξεσπά! Νερό και ηλεκτρισμός σε κατακλύζουνε… Ένας χείμαρρος πλημμυρίζει το κορμί σου… κι εσύ ανοίγεις τους πόρους σου…
Σαν ερωμένη που διακόπτει τη λύτρωση και με μάτια κλειστά παρακολουθεί τον αρσενικό ήλιο να καίγεται μόνος του εμπρός της. … κι αφού χορτάσει μυρωδιές… ανοίγει τα μάτια και καρφώνει το βλέμμα της στο αστέρι που κοκκίνισε και πυρακτώνεται!!
Μια γυναίκα με πλησιάζει… είναι δυνατόν να μην κουβαλάει μέσα της την καταιγίδα, τον κεραυνό, την φωτιά, τον ήλιο και τον αγέρα?
Μα κι εγώ από τα ίδια αποτελούμαι: νερό, αίμα, φωτιά, αγέρας, ιδρώτας… απλώς σε διαφορετικές αναλογίες. Το μαγικό όταν δυο άνθρωποι αγγίζονται είναι ότι τα στοιχεία της φύσης τους συγκρούονται καθώς ενώνονται. Το νερό μου ψάχνει το δικό σου, ο ήλιος μου τον ήλιο σου… η φωτιά σου, για μια στιγμή, ταυτίζεται με τη δικιά μου…
Δύο μυαλά – ψυχές παρακολουθούν τα στοιχεία – στοιχειά μας να στριφογυρνάνε κολλημένα και διασπαρμένα… στην πάλη τους λουλούδια ξεπετάγονται… αιμάτινα, του πάθους. Άνθρωποι των άστρων. Αυτόφωτοι, και όχι μικρές σελήνες που ψάχνουν ήλιους να ετεροπροσδιοριστούν.
Να ξέρεις, η λάμψη δε διασπάται σε μικρά κομματάκια…
Καταπίνω ουρανό. Να δώσω αέρα στα κομμάτια σου για να πετούν ελεύθερα!
Ελευθερώσου λοιπόν… Μίλα μου… Σταλαγματιές η ανάγκη σου… ή μήπως η διάσπαση?…

posted by «Το Φιλαράκι» again, thanks for hosting my soul…

Advertisements
Published in: on 8, Σεπτεμβρίου, 2008 at 19:35  Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πτώση στο Άπειρο  
Tags:
Αρέσει σε %d bloggers: