Ψυχοστάλαγμα

   Ονειροβατούσε στην άβυσσο της λήθης καθώς η αμνησία έλουζε το κενό και η βροχή έτρεχε να ξεπλύνει και την ύστατη ρανίδα της ξεθωριασμένης μνήμης εκείνου του δειλινού της ψυχής, έτσι όπως έγερνε στον ίσκιο της σιωπής. Τρεμούλιαζε το ψυχοστάλαγμα του έρωτα από το βάρος της απουσίας και ούρλιαζε ικετεύοντας τη λύτρωση. Το ανεμοφύσημα ξεσηκώθηκε χορεύοντας, προκαλώντας το θάνατο να θυμώσει, όμως εκείνος, σέρνοντας τα μελανά χνάρια του , έσπειρε την πένθιμη σκιά του στο διάβα της ατυχίας και της ζήτησε να τον συνοδεύσει. Κι εκείνη, ατσάλινη σαν τον ίδιο, βόγκηξε από ηδονή, καθώς η ώρα να αφανίσουν το νιρβάνα είχε σημάνει. Όμως , ο αγέρωχος αχός της περηφάνιας δε φάνηκε να λαξεύεται από τον πόνο, που τα κλωνιά της ψυχής τον έπλεξαν σαν συρματόπλεγμα. Έστειλε η αγάπη τα ρευστά της κύματα να αγκαλιάσουν την προσμονή. Κι ο θάνατος τρόμαξε καθώς το γνώριμο σκίρτημα ήρθε να του μηνύσει πως αργά το βόλι έφτασε, οργισμένος έσυρε τη σκιά του μακριά από εκεί που το φως μιας δύναμης που λέγεται αγάπη είχε προβάλει και τον σκόρπισε.
– Θάνατε, λάθος μονοπάτι διάβηκες παρέα με την ατυχία. Σύρε στα σκοτάδια της μοναξιάς. Τα νιάτα δε σου ανήκουν, το ίδιο κι η αγάπη !!!!!!

Advertisements
Published in: on 7, Οκτώβριος, 2008 at 14:01  Σχολιάστε  
Tags:

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2008/10/07/308/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: