Αόρατα ίχνη

Σταμάτησε απότομα, μετανιώνοντας για την απολογία της. Δεν υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο. Γνώριζε καλά την προσπάθειά της να προσαρμοστεί σ’ αυτό το επάγγελμα, να το αγαπήσει, μαθαίνοντας πως έπρεπε να παίρνει τη θετική πλευρά μέσα από την επαφή με τόσους διαφορετικούς ανθρώπους. Γινόταν συγχρόνως πομπός και δέκτης. Έδινε και έπαιρνε ατέλειωτη ενέργεια , που την απογείωνε, την έκανε να νοιώθει δυνατή, γεμάτη αυτοπεποίθηση και σιγουριά και να το αγαπά σιγά σιγά.

Άκουγε τόσα πολλά – κι όχι όλα ευχάριστα- που εκπαιδευόταν λεπτό προς λεπτό στην ανθρώπινη φύση. Καταλάβαινε κάθε μέρα και πιο πολύ πως τίποτα στη ζωή δεν γίνεται τυχαία, αρκεί να υπάρχει η δυνατότητα να αναγνωριστούν τα σημάδια, να ψηλαφιστούν τα αόρατα ίχνη.

Μάθαινε να είναι εγκρατής στα συναισθήματά της , ν’ αναπτύσσει στενές σχέσεις με άλλα άτομα, να μην χάνει τον έλεγχό της, να αναγνωρίζει τα δυνατά της σημεία και να βελτιώνει τα αδύνατα. Όμως το κυριότερο που συνειδητοποιούσε ήταν ότι δεν έπρεπε να ζητάει τα πάντα από τη ζωή, αλλά να αρκείται στα απλά πράγματα που γλυκαίνουν την καθημερινότητα.

Advertisements
Published in: on 18, Νοέμβριος, 2008 at 10:56  Σχολιάστε  
Tags:

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2008/11/18/114/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: