Ψίχουλα

Εγκατέλειψε την ασχήμια της τσιμεντούπολης , με μια δρασκελιά προς το χωματόδρομο. Ένα σμήνος από πουλιά την υποδέχτηκαν με το ξαφνικό πέταγμά τους. Φτεροκοπούσαν γύρω της με θόρυβο και κάνοντας ελιγμούς προσγειώνονταν στα πόδια της. Με λίγα τρίμματα μπισκότου ήταν ευτυχισμένα. Τόσο λίγα ζητούσαν από τη σύντομη ζωή τους. Έριχνε συνέχεια κι αυτά την ακολουθούσαν. Ένα, το πιο τολμηρό, ανέβηκε στο χέρι της. Δεν ήξερε αν ήταν το πρώτο που τάισε. Όποιο και να ’ταν το καλωσόρισε. Το άφησε να τρώει ανενόχλητο μέσα απ’ το πακέτο. Έτρωγε κι έριχνε αστείες ματιές, μια σ’ εκείνη και μια στα υπόλοιπα. Άραγε ήθελε να της πει πόσο απλή είναι η ζωή, ενώ εκείνη την έκανε περίπλοκη? Ή μήπως την παρότρυνε για να την πείσει πως τίποτα στη ζωή δε μένει άλυτο? Απόδειξη εκείνη η ίδια, που τους έδινε τροφή την ώρα που την είχαν ανάγκη.

Advertisements
Published in: on 26, Νοέμβριος, 2008 at 11:53  2 Σχόλια  
Tags: ,

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2008/11/26/223/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Η μήπως την παρότρυνε για να την πείσει πως τίποτα στη ζωή δε μένει άλυτο?

    μακάρι…

  2. @mirca:Όλα στη ζωή, άλλοτε αργά και άλλοτε γρήγορα, βρίσκουν το δρόμο/λύση τους.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: