Οίκτος

Ο μόνος τρόπος για να γιάνει αυτός που δε λυπήθηκες κάποτε, είναι να σε φτάσει σε σημείο, που να σε λυπηθεί. Μόνο αν τον αφήσεις ν’ ανέβει στο βάθρο του ελεήμονά σου, ίσως γλυτώσεις από ένα διαρκή εχθρό. Δεν χτυπάμε κάποιον που λυπόμαστε. Ο οίκτος μας, είναι το καλύτερο μέσον για την ταπείνωσή του και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, να επιδείξουμε την ανωτερότητά μας, εκφράζοντάς του τη λύπη μας και προσφέροντάς του τη βοήθειά μας. Χώρια που έχουμε κι ένα καλό άλλοθι των δικών μας ενοχών. Βοηθάς αυτόν που λυπάσαι, κι έτσι, δεν έχεις λόγο να ανιχνεύσεις τις δικές σου ευθύνες για το πώς έφτασε αυτός που λυπάσαι, στο σημείο να τον λυπάσαι.

Advertisements
Published in: on 11, Δεκέμβριος, 2008 at 18:42  2 Σχόλια  
Tags: , , ,

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2008/12/11/370/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Πολύ μου μοιάζει.
    Τον συνάντησα στημένον
    κάτω από ένα υπόστεγο μελαγχολίας.
    Στο βλέμμα του αγωνιούσε
    του κενού η αντανάκλασις.
    Οι κινήσεις του
    πληγωμένη απαγγελία νερού.
    Η υποθετική με τράβηξεν ευρυχωρία.
    Πλησίασα,
    και με λόγια πολλά κι ασύνδετα
    τη μοναξιά μου του εξιστόρησα.

    Κική Δημουλά «Σύμπτωσις»

    Υ.Γ. Παρά τη δυσθυμία που δημιουργούν τα γεγονότα των ημερών, χαίρομαι που σε βρήκα. Το blog σου έχει κάτι το ιδιαίτερο.

  2. @Maria Jose:Ευχαριστώ για το πέρασμα αλλά και για την Δημουλά !!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: