«Ο μύθος της δημοκρατίας»

Η ιστορία μας εκτυλίσσεται σε μια σύγχρονη πόλη της Ελλάδας. Πρωταγωνιστής ένας δημόσιος υπάλληλος κρατικής υπηρεσίας. Ένας άνθρωπος απλός, καθημερινός, συνηθισμένος, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οικογενειάρχης, μικροαστός, προσπαθεί ν’ ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της ζωής, να καλύψει τις καθημερινές ανάγκες του ίδιου και της οικογένειας του: ενοίκιο, λογαριασμοί, super market, ρούχα, σπουδές των παιδιών, το αυτοκινητάκι του, κάποια έξοδο ή εκδρομή τα Σαββατοκύριακα.

Ποτέ δεν είχε μεγάλες προσδοκίες από τη ζωή. Του έφταναν αυτά που είχε. Άλλο που κάποιες φορές ονειρευόταν ταξίδια σε εξωτικές χώρες, ένα σπίτι δικό του, ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο. Στο κάτω-κάτω και ποιος δεν τα ονειρεύεται όλα αυτά; Όμως δεν είχε παράπονο. Ο μισθός πέφτει κάθε μήνα, ευτυχώς που είναι και το δημόσιο. Να ‘ναι καλά εκείνος ο μπάρμπας του, με τις γνωριμίες στην κυβέρνηση, που τον βόλεψε όταν τελείωσε τη σχολή. Και να σκεφτείς ότι δεν ήθελε να του μιλήσει τότε γι’ αυτό. Εκείνος ήταν ιδεολόγος, πίστευε στην αξιοκρατία, δεν του άρεσαν τα ρουσφέτια.

Φοιτητής ακόμη, οργανωμένος σε κάποια νεολαία της εποχής, «πάλευε για το κοινό καλό, για μια αξιοκρατική, δημοκρατική κοινωνία, για ίσες ευκαιρίες». Είχε πολλά όνειρα τότε, μεγάλες ιδέες. Έλα όμως που η ζωή τα έφερε αλλιώς. Κι όταν ήρθε η στιγμή να δουλέψει, «τα βρήκε σκούρα». Τι να κάνει; Έριξε τα μούτρα του και έπιασε το θειό του. « Καμιά θεσούλα και για μένα; Εσύ που έχεις τόσες γνωρίμίες κάτι θα μπορείς να κάνεις». Ήταν που πέσανε κι όλοι από πάνω του. «Όλοι έτσι κανουν, εσύ θα το παίξεις ιδεολόγος; Δε βλέπεις τι γίνεται; Χωρίς γνωστό σήμερα αποκλείεται να βρεις δουλιά. Εχεις θείο κυβερνητικό και δεν τον εκμεταλλεύεσαι; Τόσους έχει βολέψει, το ανήψι του θ’ αφήσει απ’ έξω;» Αυτά του έλεγαν και τον έπεισαν. Και δεν του βγήκε σε κακό. Να τώρα που έχει τη δουλίτσα του, σταθερή και σίγουρη. Δόξα το Θεό.

Τον ενόχλησε βέβαια τότε που αναγκάστηκε να ψηφίσει το κυβερνόν κόμμα και στις επόμενες εκλογές, αλλά είχε και υποχρέωση. Θα ήταν κι αχάριστος αν δεν το ‘κανε. Γιατί, οι άλλοι ψηφίζουν από ιδεολογία; Πάνε αυτές οι εποχές. Όταν ήταν νέος σκεφτόταν αλλιώς. Άλλωστε οι ιδεολογίες είναι για τους νέους. Μεγαλώνοντας βλέπει κανείς τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Ειδικά όταν είδε και κείνον το συμφοιτητή του υπουργό οικονομίας, ξέχασε κάθε ιδεολογία. Ένα άβουλο πλάσμα, ανίκανος από κάθε άποψη, φερέφωνο, έρμαιο από δω κι απο κει. Και τώρα; Υπουργός. Για σκέψου.

Γιατί, μήπως οι άλλοι πολιτικοί είναι καλύτεροι; Αυτά σκεφτόταν όταν άνοιξε την κυριακάτικη εφημερίδα του. Η απόλαυση της Κυριακής, η ξεκούρασή του. Πάντα τις Κυριακές φροντίζει να ενημερώνεται για τα τεκταινόμενα. Πολίτης είναι, να μην ξέρει τι γίνεται; Πώς θα ψηφίσει αύριο μεθαύριο; Πώς θα κάνει την επιλογή του;

Βέβαια τώρα τελευταία, κάθε φορά στις εκλογές αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα. Δεν είναι σίγουρος, δεν ξέρει τι να ψηφίσει, όλοι του φαίνονται ίδιοι. Άσε που δεν μπορεί να χωνέψει ότι η δική του ψήφος και αυτή της κυρα-Μαρίας απέναντι, έχουν την ίδια αξία. «Η κυρα-Μαρία είναι μια γυναίκα αγράμματη, ποτέ της δεν είχε μια ιδεολογία, ό,τι της λένε τα παιδιά της ψηφίζει. Αμ ο άντρας της; Όποτε και να τον δεις μεθυσμένος είναι; Αυτός ο άνθρωπος δηλαδή ψηφίζει; Επιλέγει κι αυτός ποιοι θα μας κυβερνήσουν; Δηλαδή η δική του ψήφος κι η δική μου αξίζουν το ίδιο; Καλά δε λέω ότι εγώ είμαι καμιά διάνοια, αλλά όσο να ‘ναι έχω μια κρίση βρε αδερφέ, το σκέφτομαι το πράγμα, έχω μια άποψη, διαβάζω και μια εφημερίδα». Αυτά σκέφτεται κάθε φορά στις εκλογές και δεν του πάει να ψηφίσει. Ίσως πια να το κάνει και εθιμοτυπικά.

Αυτός που τόσο πάλεψε για τη δημοκρατία, έχει αρχίσει ν’ αμφιβάλλει. Προς Θεού, ουδέποτε δέχτηκε αυτό που του ‘λεγε ένας γνωστός, ότι μας έχουν παραμυθιάσει κι ότι η δημοκρατία όχι μόνο δεν είναι το καλύτερο πολίτευμα, αλλά ούτε καν λειτουργεί σήμερα. Και μάλιστα του είχε φέρει κι ένα σωρό επιχειρήματα. Το πιο ισχυρό, που δεν μπορούσε με τίποτα να αντικρούσει ήταν αυτό που σκεφτόταν κι αυτός: πώς είναι δυνατό να επιλέγει ο οποιοσδήποτε τον οποιοδήποτε, κρίνοντας μόνο από αυτά που του υπόσχονται, από μεγάλα λόγια δηλαδή; Πώς γίνεται όλοι να παραπονούνται για την ανικανότητα των πολιτικών και μετά πάλι να τους ψηφίζουν;

Από την άλλη, πώς γίνεται να θέλουν να μας κυβερνούν, να μας οδηγούν άνθρωποι που ούτε τον εαυτό τους δεν μπορούν να κυβερνήσουν; Μήπως δεν ξέρει πόσα έχουν φάει όλοι αυτοί από τους Έλληνες πολίτες; Πόσες μίζες παίρνουν; Και τα ρουσφέτια; Αυτός ο ίδιος το ζησε στο πετσί του. Είναι κριτήριο δηλαδή να επιλέγεις αυτόν που θα σε βολέψει ακόμη κι αν τον θεωρείς ανίκανο;

Και η πλύση εγκεφάλου που υφίστανται όλοι; Κάπου είχε διαβάσει για τη χειραγώγηση των μαζών. Δεν το είχε καταλάβει καλά τότε, αλλά μάλλον γι’ αυτό μιλούσε το άρθρο. Ότι μας περνάνε μηνύματα και δεν παίρνουμε χαμπάρι για πότε διαμορφώνουμε άποψη που στην ουσία δεν είναι δική μας.

Κι αν τελικά υπάρχουν ίσες ευκαιρίες και αξιοκρατία γιατί με την αλλαγή της κυβέρνησης αλλάζουν όλοι οι προϊστάμενοι στην υπηρεσία του; Και μάλιστα χωρίς κανένα διαγωνισμό, χωρίς «κρίσεις προϊσταμένων»;

Πραγματικά δεν ξέρει τι ν’ απαντήσει σ’ όλα αυτά. Κι έρχεται κι η κόρη του, που σπουδάζει φιλοσοφία, και του λέει για τον Πλάτωνα και το μύθο της σπηλιάς. Που ο κόσμος είναι μια σπηλιά και οι άνθρωποι αλυσοδεμένοι μέσα και βλέπουν σκιές που τις νομίζουν πραγματικά αντικείμενα και ότι υπάρχουν τα αφεντικά της σπηλιάς που κανονίζουν τι θα δει ο καθένας και κρύβουν τα αληθινά πράγματα κι ότι αν κάποιος μπορέσει να βγει έξω και να δει την πραγματικότητα, οι άλλοι τον θεωρούν τρελό και προτιμούν τα σκοτάδια τους. Κι ότι δεν είναι δυνατό να στηρίζεται η διακυβέρνηση μιας χώρας στη γνώμη των πολλών, αλλά θα ‘πρεπε να στηρίζεται στη γνώση. Πώς απαιτείς από το γιατρό να είναι σπουδαγμένος και να ξέρει τι κάνει; Έτσι θα πρέπε να είναι και οι πολιτικοί. Χώρια που στους πολιτικούς απαιτείς και ήθος και χαρακτήρα για να μπορούν να διαμορφώνουν πολίτες και να τους οδηγούν μπροστά.

Κι όταν της απάντησε ότι η δημοκρατία προέρχεται από την αρχαία Αθήνα και είναι δοκιμασμένο πολίτευμα και κλασικό, πάλι αυτή κάτι είχε να του πει. Σπουδαγμένη βλέπεις. Του είπε λοιπόν ότι είναι μακριά νυχτωμένος αν νομίζει ότι η δημοκρατία στην Αρχαία Αθήνα λειτουργούσε όπως σήμερα. Καταρχάς ψήφιζαν μόνο οι Αθηναίοι πολίτες, οι οποίοι είχαν και μόρφωση. Γυναίκες, ξένοι, δούλοι, αποκλείονταν από το δικαίωμα ψήφου. Οπότε καμιά σχέση με τη σημερινή. Αλλά μήπως κι αυτή η δημοκρατία δεν ήταν που εξόρισε το Δίκαιο Αριστείδη και καταδίκασε το σοφό Σωκράτη;

-«Ε, τώρα, αυτό δε σημαίνει ότι η δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο πολίτευμα. Εντάξει έχει κάποια τρωτά σημεία, αλλά δε φταίει το πολίτευμα, φταίνε οι πολιτικοί.»

-«Όμως ποιος τους εκλέγει;»

-«Εντάξει, ο λαός, αλλά τι φταίει κι αυτός;

-«Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα,» του αντέκρουσε η κόρη του. «Αφού ο λαός είναι στα σκοτάδια του, μέσα στη σπηλιά του και βλέπει τις σκιές για πραγματικά αντικείμενα, πώς αποφασίζει και εκλέγει; Βάσει των αφεντικών, άρα με πλύση εγκεφάλου, με χειραγώγηση. Κι αν πάει να πει κάποιος κάτι τον χαντακώνουν.

-«Και τι αντιπροτείνει ο Πλάτωνάς σου δηλαδή;»

-«Αντιπροτείνει πολιτικούς που είναι οι καλύτεροι ανάμεσα στους υπόλοιπους, οι άριστοι, από κάθε πλευρά. Που δεν πληρώνονται για να κυβερνούν, ούτε έχουν περιουσίες. Που δεν γίνονται κυβερνήτες από φιλοδοξία αλλά από καθήκον, από ανάγκη να βοηθήσουν το λαό και να τον κάνουν καλύτερο. Αλλά για να γίνουν όλα αυτά πρέπει οι πολίτες να έχουν σωστή εκπαίδευση, διαμόρφωση, όχι στείρες πληροφορίες. Εμείς τελειώνουμε το σχολείο και δεν ξέρουμε τίποτα. Ή κι αυτά που ξέρουμε δεν έχουμε τι να τα κάνουμε.»

Αυτά του είχε πει τότε κι αυτός δεν ήξερε τι να πει. Όχι ότι τον έπεισε εντελώς, αλλά τον προβλημάτισε. Και διαβάζει τώρα κι αυτό το άρθρο για την ανικανότητα των πολιτικών και παθαίνει σοκ. Εδώ γράφει ένας από τους καλύτερους δοκιμιογράφους και καθηγητής Πανεπιστημίου. Δεν είναι κανένας τυχαίος. Και βάλλεται κι αυτός εναντίον των πολιτικών και της ψηφοθηρίας τους.

«Πλειοψηφία σημαίνει μέγεθος ποσοτικό, εξ ορισμού παράκαμψη της ποιότητας…Είναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η παγίδευση της κοινωνίας σε μέτρα και κριτήρια που αποκλείουν την ποιότητα, η υποταγή σε απαιτήσεις μειωμένης καλλιέργειας και ευφυϊας, ο θρίαμβος της μετριότητας;…..Οργανώνουμε λοιπόν το συλλογικό μας βίο με βάση την ποσοτική εκτίμηση των απαιτήσεων. …Και αν ο μέσος όρος κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην κοινωνία είναι υψηλός, τότε η πλειοψηφία πιθανόν να εγγυάται ικανοποιητική ανταπόκριση σε ποιοτικές απαιτήσεις. Αν όμως η κοινωνική πλειονότητα εμφανίζει λειτουργικό αναλφαβητισμό, γλωσσικό εκφυλισμό, μειωμένη ικανότητα σκέψης και κρίσης, τότε βρισκόμαστε σε φαύλο κύκλο, αδιέξοδο.

Δηλαδή: για να κερδίσει ένα κόμμα πρέπει να παραιτηθεί από την ορθολογική επιχειρηματολογία, να εκφραστεί στο επίπεδο της μειωμένης νοητικής ικανότητας. Να αποφύγει τη ρεαλιστική πολιτική ανάλυση, τη γλώσσα της ειλικρίνειας. Να παραβλέψει ή και να κολακέψει την έλλειψη καλλιέργειας, την επιπολαιότητα, τις χυδαίες καταναλωτικές ενορμήσεις. Οφείλει να αγνοήσει την ποιότητα αφού αντιπροσωπεύει μόνο μειοψηφίες…….Ξέρουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα το καθορίζει μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων διανοητικά υπολειπόμενων, δέσμιων σε ψυχολογικές προκαταλήψεις ή σε επιπόλαιους εντυπωσιασμούς…..

Σίγουρα το αντιπροσωπευτικό σύστημα σήμερα δεν μπορεί να λογαριάζεται για δημοκρατία, αν κεντρικό λειτουργικό του άξονα δεν έχει, όχι το Κοινοβούλιο, αλλά το σχολειό, τους εκπαιδευτικούς θεσμούς -σήμερα και τον κοινωνικό έλεγχο της τηλεόρασης….»

Τι στο καλό; Κι αυτός τα ίδια με τον Πλάτωνα λέει; Μπα, δεν θα κατάλαβε καλά. Όμως, για μια σπηλιά και για κάποιους δεσμώτες λέει και τούτος εδώ στην εφημερίδα. Τι να πει κανείς; Μήπως πρέπει να μελετήσουμε καλύτερα τον Πλάτωνα και τους άλλους κλασικούς; Μήπως χρειάζεται να το ψάξουμε το θέμα λίγο περισσότερο; Να σκεφτούμε πιο κριτικά τα πράγματα; Ν’ αντιδράσουμε σ’ αυτά που μας περνάνε κάποιοι που κινούν τα νήματα; Να βγούμε ίσως, έστω και για λίγο από τη σπηλιά μας; Αυτό τώρα το λένε δημοκρατία; Μήπως και η δημοκρατία δεν μπορεί να μας λύσει τα προβλήματα;

Αλλά γιατί τόσος προβληματισμός κυριακάτικα; Τι θέλει και σκάει τώρα με τέτοια πράγματα; Άλλωστε δεν μπορεί να κάνει και τίποτα. Ένας απλός υπάλληλος είναι αυτός. Κλείνει την εφημερίδα και ανοίγει την τηλεόραση, να ξεχαστεί λίγο, να ξεσκάσει….ή μάλλον να μη σκέφεται.

 

 

Το κείμενο είναι απο το http://blaurase.pblogs.gr/

Το βρήκα απλά Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο  και θεώρησα υποχρέωση και τιμή μου να το αναδημοσιεύσω.

Advertisements
Published in: on 19, Δεκέμβριος, 2008 at 20:47  4 Σχόλια  
Tags: , ,

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2008/12/19/430/trackback/

RSS feed for comments on this post.

4 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Καλημέρα
    είναι όντως καλά γραμμένο.Δυστυχώς κρύβει πολλές αλήθειες και το κακό είναι ότι δεν προβλέπεται να αλλάξει το τοπίο.Δεν ξέρω αν νεότεροι άνθρωποι θα ήταν πιο ικανοί,αλλά σίγουρα το όνομα που έχεις δε σε εφοδιάζει με μυαλό πολιτικού.Όσο για τη σπηλιά,είναι ένας τρόπος απεικόνισης της κατάστασης,αν ίσχυε τότε και τώρα,θα ισχύει πάντα.

    Όσο για το μύθο των Χριστουγέννων…εύχομαι τα καλύτερα!Να περάσεις καλα με αγαπημένους σου ανθρώπους και να γεμίσεις με όμορφες αναμνήσεις αυτήν τη σελίδα!Χρόνια πολλά και κυρίως καλά

  2. Xaroymena Xristoygenna sto spitiko sou!!! Eyxomai ygeia panw apo ola!!!

  3. kalimera kai kali xronia!!!!!

  4. Ευχαριστώ όλους για όλα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: