Αφή μολυβιού στο χαρτί.

 

                                Γρ-αφή

Το πρώτο που ακούς είναι ένας ήχος, ένα τριξιματάκι, ένα «γρ».   Γρ-αφή λοιπόν.   Γράφω μια λέξη, κι αμέσως αρχίζουν τα βάσανα. Γράφω, ας πούμε, «πραγματικότητα» κι αναρωτιέμαι αν πρέπει να βάλω και εισαγωγικά. Γράφω «ένιωθα» κι αμέσως μου ‘ρχεται να προσθέσω, μέσα σε παρένθεση, ερωτηματικό. Οι λέξεις, αυτόνομες και μη ανακλητές απ’ την ώρα που καταγράφονται, με ταλανίζουν, με δυναστεύουν. Μου επιβάλλουν τη θέλησή τους. Κάτω από την επήρειά τους ξεστρατίζω ζαλισμένη, γι’ αλλού ξεκινώ κι αλλού καταλήγω. Ματαιοπονώ προσπαθώντας να τις στριμώξω στα δικά μου εκμαγεία. Απελπίζομαι. Χάνομαι μέσα στα «αν» και μέσα στα «ίσως». Μα αφού το «τι» και το «πως» λεηλατήθηκαν από τους δημοσιογράφους, το «τι» και το «πως» και το «γιατί» από τους ιστορικούς, τι μένει σε μένα, πέρα από το «αν» και το «ίσως»?
Ξεκινώ ξανά να ταξιδεύω, με το νι και με το ξι και μακάρι να μη μου βγει ξινό. Και να: η νυξ, γίνεται νύξη και ύστερα άνοιξη, έτσι, απ’ το τίποτα, αυθαίρετα, σαν παιχνίδι, σαν χάρη που σου απονέμεται πριν καν απαγγελθεί η κατηγορία, σα δώρο απρόσμενο.
Έξω, η ζωή μαίνεται, κι εσύ κι εγώ, εγώ να λέω κι εσύ ν’ ακούς, εγώ να λέω εγώ και να εννοώ εμένα, κι εσύ να διαβάζεις εγώ και να εννοείς εσένα, τώρα είμαστε δυο, θα σου πω τα κρυφά μου, και θα πει « για δες σύμπτωση». Δε θα σε ξεγελάσω, λέγοντάς σου πως είναι τα πράγματα, μα πως τα βλέπω εγώ.

Advertisements
Published in: on 8, Δεκέμβριος, 2008 at 09:51  3 Σχόλια  
Tags: ,

Έρωτας είναι η πείνα

Υπάρχει – ή μήπως το επινόησα – ένα ανατολίτικο παραμύθι :
Ένα πριγκιπόπουλο, αγαπούσε μια όμορφη. Κάθε βράδυ τρύπωνε στον οντά της και ρουφούσε τους χυμούς της όλη νύχτα, μέχρι το πρωί που έφευγε χορτασμένος, για να γυρίσει το άλλο βράδυ.
 Ένα πρωί, καθώς γυρνούσε στο παλάτι του, μια σκέψη πέρασε από το νου του και τον κατατρόμαξε. Κι αν κάποια στιγμή, αυτή η υπέροχη φωτιά, που άναβε κάθε σούρουπο μέσα του, καταλάγιαζε? Αν το χόρτασμα του πόθου του γινόταν μόνιμο?   Ο Έρωτας είναι η πείνα, όχι το χόρτασμα! «Πεινώ για το κορμί σου».
Άρχισε να αραιώνει τις επισκέψεις στον οντά. Τις νύχτες τριγυρνούσε λιγωμένος, τρελός από πόθο, και μονάχα όταν δεν άντεχε άλλο το μαρτύριο, χωνόταν στο ζεστό της κρεβάτι.
Εκείνη πίστεψε , πως το πριγκιπόπουλο, κάπου αλλού μοίραζε το πάθος του, γι’ αυτό και την απέφευγε. Τον παραμόνεψε και τον είδε να βγαίνει από το σπίτι μιας όμορφης γητεύτρας, σιγουρεύτηκαν τα μάτια της για την προδοσία του, ανέβηκε σ’ ένα βράχο και γκρεμοτσακίστηκε.
 Ο τρελός, πήγαινε στη γητεύτρα, για να του φτιάξει φίλτρα μαγικά, που θα κρατούσαν τη φωτιά του αναμμένη, για πάντα !!

Published in: on 7, Δεκέμβριος, 2008 at 18:55  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Ο Έρωτας είναι σαν τον κάκτο

– Τι θα κάνεις?
– Τίποτα, θα το κόψω !!
– Όχι, να συνεχίσεις κι όπου πάει. Γιατί δηλαδή σ’ ότι κάνουμε στη ζωή μας πρέπει να υπάρχει προοπτική επιτυχίας? Κι εντάξει, ακόμα κι αν αυτό είναι λογικό για όλα τ’ άλλα που ποθούμε στη ζωή μας, στον Έρωτα τα πράγματα αλλάζουν. Ο Έρωτας είναι σαν τον κάκτο, άμα τον πολυποτίζεις, τα λουλούδια του χαλάνε και πέφτουν. Τον ομορφαίνει η δίψα του!!!
– Μα …
– Δεν έχει μα και ξεμά !! τον αγαπάς? Σύρε και σπάσε τα μούτρα σου για χάρη του! Αξίζει!! Φίμωσε το μαλάκα το μπακάλη, που μετράει μέσα σου το συν και το πλην. Άλλωστε, αν σταματήσεις τώρα, δε θα μάθεις ποτέ τι θα γινόταν αν το προχωρούσες …

Published in: on 6, Δεκέμβριος, 2008 at 16:50  5 Σχόλια  
Tags: , , ,

Ο σταθμάρχης του Λούκι Λούκ

 luckeluke

– Και ποιος είσαι ‘συ που θα σώσεις τον κόσμο? Πως μπορείς να σώσεις κάποιον που δε θέλει να σωθεί και πως ; Πας να φωτίσεις κάποιον που έχει συνηθίσει στο μισοσκόταδο?
– Θα μπορούσα να σου αναφέρω μερικές δεκάδες φωτισμένων που τράβηξαν μπροστά από το κοπάδι, που δε δίστασαν να πάρουν την ευθύνη των άλλων στους ώμους τους, μα δε μου το επιτρέπει η μετριοφροσύνη μου.
– Αχ! Να χαρώ εγώ πλάτες που θα πάρουν πάνω τους ευθύνες που δεν τους ανήκουν. « Ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου». Πάρτες λοιπόν τις ευθύνες μας, στις χαρίζω! Σώσε μας, στο επιτρέπουμε. Εσένα να δούμε ποιος θα σε σώσει, τώρα που άρχισαν να σε απειλούν οι λύκοι!!!
– Ούτε θέλω να με σώσουν, ούτε θέλω να σώσω κανέναν. Μα, είναι κάποιος μέσα μου που αρχίζει να φωνάζει κάθε που βλέπει κάτι στραβό. Αν είναι να τον φιμώσω, θαρρώ πως δε θα ‘μαι πια ο ίδιος. Όποιος θέλει μπορεί να κάθεται στ’ αυγά του. Τα δικά μου δε μου φαίνονται βολικά για κάθισμα, άσε που δε με σηκώνουν.
– Μα δε βλέπεις πως ξοδεύεσαι τζάμπα?
– Όποιος έχει ξοδεύει! Αν δεν έχεις, το μόνο που σου μένει, είναι να μιλάς για οικονομία, σωφροσύνη και αποταμίευση. Αλλά αν έχεις και δε δίνεις, είναι σαν να μην έχεις τίποτα.
– Να δίνεις, αλλά να πιάνει τόπο! Αναρωτήθηκες ποτέ, αν όλος αυτός ο κόπος σου, κάπου αλλού θα ‘δινε καρπούς, ενώ εδώ, είναι σαν να σπέρνεις σε πέτρες.
– Εδώ είναι ο τόπος μου.
– Ε λοιπόν δεν είναι ο τόπος σου εδώ. Είσαι πολύ πιο μπροστά απ’ αυτόν τον τόπο. Ανήκουμε εκεί που μας καταλαβαίνουν και τους καταλαβαίνουμε. Από πού ξεφύτρωσες εσύ , ανάμεσα σ’ αυτούς τους καθησυχασμένους ανθρώπους? Και εν πάση περιπτώσει, ποιόν παριστάνεις, αλλάζοντας συνεχώς ρόλους? Ποιος είσαι, ο σταθμάρχης του ερημικού σταθμού στο Λούκι Λούκ, που αλλάζοντας καπέλα, γίνεται κατά περίπτωση, ελεγκτής, εισπράκτορας ή γκαρσόνι?
– Όλα τα κατάλαβες? Ξεσκεπάστηκα?
– Μήπως γι’ αυτό τοποθέτησες τον εαυτό σου εδώ, επειδή εδώ είσαι κάποιος? Μήπως φοβάσαι μη βγεις παραέξω και σε καταπιεί η ανωνυμία?

Published in: on 6, Δεκέμβριος, 2008 at 11:59  Σχολιάστε  
Tags: ,

Όλα μπερδεύονται

Πέρασα στη φάση «όλα μπερδεύονται», που αρκεί μια μικρή πέτρα να κυλήσει στα λατομεία του μυαλού, για ν’ αρχίσει η μαγική χιονοστιβάδα  των συνειρμών. Και τότε αλίμονο, νοιώθεις την αδυναμίας της φυσικής μπροστά στο αφύσικο, του απτού μπροστά στο φανταστικό. Μόλις προσπαθήσεις να αποτυπώσεις όλο αυτό το θαυμαστό παιχνίδι της ορμής και της κρούσης των εικόνων, που επάλληλα εναλλάσσονται, δαιμονική ακολουθία, χορός μυστήριος, ηδονικός και ξέφρενος, των μορίων του εγκεφάλου, όλα αυτά τα πολύχρωμα πλάνα, αρνούμενα να μεταμορφωθούν σε λέξεις, στριμώχνονται στ’ ακροδάχτυλα, ασφυκτιούν και χάνουν το βάρος και την αξία που έχουν, όσο μένουν άπιαστα και ανείπωτα.

Published in: on 5, Δεκέμβριος, 2008 at 19:07  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Στιγμές …

Πόσες είναι οι ξεχωριστές στιγμές μέσα στις κοπιαρισμένες μας μέρες?
Πόσες είναι οι σημαντικές συνομιλίες, μέσα στις μύριες παπαρδέλες που ανταλλάσσουμε άσκοπα?
Πόσα συναπαντήματα αξίζουν στ’ αλήθεια, από τις τόσες φορές που σκουντουφλάμε, αδειάζοντας ύπουλα τη μιζέρια μας στην τσέπη του άλλου – πορτοφολάδες από την ανάποδη – την ώρα που κι αυτός κάνει το ίδιο με μας?
Κουράστηκα να περιμένω τις ξεχωριστές στιγμές, τις σημαντικές συνομιλίες, τις συγκλονιστικές συναντήσεις.

Published in: on 5, Δεκέμβριος, 2008 at 10:16  Σχολιάστε  
Tags: ,

Συναρπαστικό

Το να λες την αλήθεια , πολλές φορές είναι πιο συναρπαστικό απ’ το να λες ψέματα. Μόνο που την αλήθεια δεν την αντέχουν όλοι. Έτσι κάθε φορά ο καθένας κρατά ότι τον βολεύει και στο τέλος είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Και είναι πολύ φυσικό. Αλίμονο μας αν βλέποντας όλοι τις ίδιες εικόνες, καταλαβαίναμε όλοι τα ίδια πράγματα.  Κι ύστερα, ποιος θα άντεχε μια τέτοια ομοφωνία?

Published in: on 5, Δεκέμβριος, 2008 at 10:13  Σχολιάστε  
Tags: ,

Κουβεντιάζοντας ΙΙΙ

– Ήμουν χάλια, έπαιρνα τηλέφωνο φίλες για να μιλήσω, αλλά δεν τα κατάφερα…
– Κι ούτε θα καταφέρεις κάτι, αν δεν μάθεις να τα βγάζεις  πέρα μόνη σου. Αν δεν τονώσεις εσύ τον εαυτό σου ποιος μπορεί να το κάνει? Κι άντε και το έκανε κάποιος, θα είναι για όσο κρατάει μια τηλεφωνική συνομιλία, μια επίσκεψη. Μετά? Αντιμέτωπη με το πρόβλημα θα είσαι εσύ και μόνο εσύ. Μάθε να εμψυχώνεσαι, να ψιθυρίζεις τρυφερά στον εαυτό σου.
– Εσύ το καταφέρνεις?
– Ναι, κάθε τόσο κανακεύω το μικρό εαυτό μου, έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω. Μιλάω δυνατά για ν’ ακούω τα λόγια μου. Παίρνω στοργικά αγκαλιά τη καρδιά μου και της λέω πόσο τη λατρεύω. Αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, ποιος θα σ’ αγαπήσει?  Ομολογώ πως κάποιες φορές δεν τα καταφέρνω, δεν κρύβω πως θα’ θελα την αγάπη και κάποιου άλλου.
– Εννοείς ένα σύντροφο…
– Ακριβώς. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα συντροφικό. Δε ζει εύκολα μόνος. Κάποιες φορές λοιπόν λιγοψυχώ. Επιζητώ το χάδι από μια άλλη παρουσία.

Published in: on 2, Δεκέμβριος, 2008 at 11:01  2 Σχόλια  
Tags: ,

Η άλλη πλευρά

Στάθηκε μπροστά στο καθρέπτη και κοίταξε τον εαυτό του. Οι μαύροι κύκλοι γύρω απ’ τα μάτια του διαγράφονταν βαθύτεροι, δηλώνοντας την ταλαιπωρία των τελευταίων ημερών. Τα πυκνά γένια του αγρίευαν περισσότερο το παρουσιαστικό του. Άπλωσε αφρό ξυρίσματος στο πρόσωπό του. Έψαξε στο καθρέπτη να βρει και το δικό της πρόσωπο, όπως γινόταν πολλές φορές, όταν μακιγιαριζόταν δίπλα του.
Του άρεσε να γέρνει να τη φιλάει κι εκείνη να διαμαρτύρεται, βλέποντας αφρούς στα μάγουλά της. Του ανταπέδιδε άγρια φιλιά και αγκαλιές, αφρίζοντας και τα μαλλιά τους.
Του έλειπε τόσο πολύ !!!

Published in: on 1, Δεκέμβριος, 2008 at 10:34  3 Σχόλια  
Tags: ,