Φταίει ο νούς

Οι ανάγκες της διέφεραν τόσο από αυτές του περίγυρου, που δεν τολμούσε να τις εκφράσει. Κάποιος, ύπουλα τη συμβούλευε, να ακολουθεί το πλήθος ώστε να μην πολυδιακρίνεται από το σύνολο και βομβαρδίζεται από επώδυνες κριτικές. Ο νους της έφταιγε, που την υποχρέωνε να καταπνίγει τα συναισθήματά της, τα όνειρά της, τις αληθινές της αξίες, σε μια σκοτεινή γωνιά του μυαλού, εξαιτίας του είχε ακολουθήσει την ψυχρή και στείρα λογική. Πώς να μην το έκανε, τη στιγμή που όλος ο κόσμος λειτουργούσε μ’ αυτό τον τρόπο? Σιγά σιγά, παγιδεύτηκε σε μια ύπαρξη στεγνή, υλιστική, όπου δεν υπήρχε χώρος για αληθινά αισθήματα.

Χρόνια ολόκληρα πιεζόταν να λειτουργήσει σαν ρομπότ, μοναδικό της μέλημα να εξασφαλιστεί, να ανέβει κοινωνικά, να πετύχει, για να αποδείξει ότι κάτι άξιζε, παρά τις δηλητηριώδεις κατηγορίες, να την εκτιμήσουν οι άλλοι, εφόσον δεν εκτιμούσε ούτε αγαπούσε η ίδια τον εαυτό της.

 

 

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2009/01/30/50109/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Ειχε μαθει να παιρνει χαρα με το να προσφερει χαρα στους γυρω της.Ηταν το μονο ανωδυνο και συναμα αποδεκτο απ τους αλλους.Δεν ειχε μαθει να παιρνει και της κοστισε ωσπου να μαθει.Οταν καταφερε να ζητα ξυπνησε επιτελους ενα πρωινο και δεν κατηγορησε τον εαυτο της για τιποτα,παρα μονο επιτελους τον χαιδεψε και τον αγκαλιασε…φιλακια.

  2. @Taria: Τα αγαθά κόποις κτώνται


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: