Ένα αντίο

Καιρό τώρα προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου στο χαρτί αλλά το μόνο που βγαίνει είναι ΕΡΩΤΑΣ
Για το θάνατο θέλω να μιλήσω , για το χαμό αγαπημένου προσώπου που έφυγε μετά από αιφνίδια ολιγόμηνη και άνιση μάχη με το καρκίνο κι όμως ΕΡΩΤΑΣ γίνεται.
Θέλω να αναφερθώ σε στιγμές που ζήσαμε και για ΕΡΩΤΑ μιλάω, για συζητήσεις γεμάτες φιλοσοφία και ρεαλισμό , για αναζητήσεις ατέρμονες και διαφωνίες , όμως τον ΕΡΩΤΑ υμνώ.
Εικόνες θέλω να περιγράψω κι όμως ΕΡΩΤΑΣ σχηματίζεται
Δεν είχε καμιά σχέση με τη καθημερινότητα, με τα τετριμμένα και τα λίγα, ήταν ΕΡΩΤΑΣ
Η πάγια θέση και τακτική του ήταν να ΖΗΣΕΙ την κάθε μέρα έντονα, σε όλο της το μεγαλείο, ΕΡΩΤΑΣ …
Για κείνον το θετικά απρόσμενο ήταν η πεμπτουσία της ζωής
Από τα πρώτα του λόγια « ‘Ίσως είναι η ανάγκη επικοινωνίας που μας διακατέχει και τα ψήγματα της πολυπόθητης ποιότητας που ο καθένας αποζητά και ενδεχομένως διακρίνει στον συνομιλητή του»
Αυτός ο άνθρωπος έφυγε, όχι όπως θα ήθελε, όρθιος και γελαστός, ζώντας τον ΕΡΩΤΑ
Χωρίς το πούρο, το ουίσκι, το αγαπημένο του μαύρο διθέσιο ταχύτατο αυτοκίνητο, δίχως κουβέντα για την ομάδα του, για τον ΕΡΩΤΑ που ήταν το μόνιμο αγαπημένο θέμα συζήτησης
Ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μου τα λόγια του μετά την πρώτη επέμβαση: «Δε γουστάρω υποτροπές και μεταστάσεις, δεν έχω φανταστεί τον εαυτό μου να παλεύει το καρκίνο δια παντός. Μακάρι να αποδειχθεί ελέγξιμο, αλλιώς …»

Ένα πεντάμηνο ήταν υπεραρκετό για να ρουφήξει τη χαρά της ΖΩΗΣ
Έφυγε σε κρεβάτι εντατικής, με κακοπαθημένο κορμί από τις ακτινοβολίες και τις χημειοθεραπείες, μετά από αλλεπάλληλες πολύωρες επεμβάσεις.

Όποτε λοιπόν κι αν αναφερθώ στον ΕΡΩΤΑ , γι αυτόν που έφυγε μιλάω…

Advertisements
Published in: on 17, Φεβρουαρίου, 2009 at 20:14  Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ένα αντίο  
Tags: , ,
Αρέσει σε %d bloggers: