Φυλακίζεται η αιωνιότητα

Έχω πάντα την εντύπωση, όταν κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα, πως ο ήλιος κάνει έρωτα στη θάλασσα. Μοιάζει σαν εραστής ! πιστός, περιποιητικός, έτοιμος να την αγαπήσει κάθε σούρουπο μέχρι το τέλος του κόσμου.
Μικρή, φανταζόμουν τον έρωτα ορμητικό, εκρηκτικό, σε συνεχή αναγέννηση. Ένα πανέμορφο χρυσαφένιο παραμύθι, όπου οι λέξεις «έρωτας» και «παντοτινά» αγκαλιάζονταν αχώριστα, σαν σιαμαία, όπως ακριβώς αυτό που δένει τη θάλασσα με τον ήλιο. Δεν μπορούσα να τον διανοηθώ διαφορετικά. Άλλωστε αυτό του έδινε την πολύτιμη αξία του.
Έχω διανύσει πολύ δρόμο έκτοτε… Έμαθα να περιορίζω τις σχέσεις μου στο σήμερα. Να τις χαίρομαι ως την τελευταία σταγόνα, δίχως να στοχεύω παραπέρα, χωρίς να προσμένω από το αύριο να μου φέρει το ίδιο δώρο του σήμερα.
Ήθελα τα πάντα ή το τίποτα. Πως φυλακίζεις την αιωνιότητα. Πώς να την αντέξεις μολονότι τη διάλεξες εσύ ο ίδιος? Πώς να επιλέξεις το κατάλληλο πρόσωπο , δίχως να σφάλλεις στις επιλογές σου, όταν γνωρίζεις ακόμα ελάχιστα τον εαυτό σου.
Όλα στη ζωή μας είναι προσωρινά, ο έρωτας , τα συναισθήματα, οι σχέσεις. Και τόσο το καλύτερο τελικά, επειδή δεν υπάρχει χειρότερο από το να παραλύεις σε μια διαρκή κατάσταση. Κι αν σου ταιριάζει την παρατείνεις, από επιλογή, όχι από υποχρέωση.
Δεν φοβάμαι πια το μέλλον γιατί δεν έχω την απαίτηση να κρατήσω με το ζόρι το παρόν στα χέρια μου.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2009/02/17/180-2/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: