Μια καλημέρα κόκκινη

Οι βροχερές μέρες μας θυμίζουν την γκρίζα και μαύρη πλευρά της φύσης.
Κι η μνήμη ενεργοποιείται με τις νοσταλγικές αναμνήσεις (κοντινές ή μακρινές) για την εξουδετέρωση του «κακού» ή την αφύπνιση της ζωντάνιας. (για μένα και της θλίψης).
Κακό ή καλό πράγμα η μνήμη και οι αναμνήσεις???
Η Γιαγιά μου όταν έβλεπε τον καιρό τόσο φουρτουνιασμένο έλεγε ότι είναι καλό για την φύση, για τα δέντρα για το χώμα – η λαμπερή πλευρά του μυαλού και της ζωής κι η δύναμη ότι τίποτε δεν μας χαλάει… Τώρα όμως που δεν ζει, η προσέγγιση της άποψης αυτής είναι αναμνησιακή… Επηρεασμένη απ το σήμερα χωρίς το χάδι της, χωρίς έναν γλυκό αφορισμό.
Ο χρόνος αλλάζει τόσο πολύ την ζωή, επεμβαίνει ασταμάτητος σε μυαλό και ψυχή, σε τόπους και ανθρώπους, σκοτώνει και γεννά. Κατασκευάζει λέξεις κι ορίζει έννοιες – όπως «χαμένος», ΄»αλλαγή», «αναζήτηση», «απώλεια», «δημιουργία», «κούραση» – και τροφοδοτεί ατέρμονα την κίνηση του φεγγαριού.
Κουράζεται άραγε ο χρόνος? Ή, η ενέργεια του δεν τον αφήνει? Κι αν ήταν όν τι όψη θα είχε?
Όταν σκέφτομαι τον χρόνο που περνάει ο νους μου πάει κατευθείαν στο αίμα που κυλάει, που τρέχει, βαρύ, πυκνό και μαύρο. Η αναγκαστική κίνηση του αίματος, η ροή προς τον θάνατο, ο οποίος συμβαίνει πολλές φορές πριν την τελική στον καθένα μας. Αναγκαστικά τα ερωτηματικά – ακριβώς όπως τα βήματα μας και η αναπνοή μας. Όπως το αίμα, μια συνεχής ροή. Προς τα που όμως? Αν ενώνονταν όλο το αίμα των ανθρώπων, το αίμα της ανθρωπότητας σ ένα τεράστιο ποτάμι και το ελευθερώναμε προς τα που θα έτεινε? Προς την θάλασσα ή προς τα ψηλά όρη? Για να εξατμιστεί ή για να παγώσει ? Το αίμα ελεύθερο θα μπορούσε να νικήσει την βαρύτητα, ή μάλλον να αδιαφορήσει γι αυτήν. Προς την ελευθερία. Να εξατμιστεί και να γυρίσει μέσα μας σαν καυτή βροχή μπολιασμένο με τα στοιχεία του χρόνου που αιωρούνται στο διάστημα.

 

Tue, 31 Oct 2006 09:38:18 +0200

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2009/03/20/21/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Ο χρόνος προχωράει προς τα εκεί που σπρώχνεται…
    Στο μέλλον… Είναι μία πρόκληση…
    Όχι για να τον νικήσουμε…
    Αλλά για να τον εκμεταλλευτούμε…
    Στιγμή προς στιγμή…
    Να αδειάζει και να μας γεμίζει…

  2. @nico decay: Να ζούμε την κάθε στιγμή.
    Χαμογελαστή καλημέρα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: