Χωρισμός, μικρός θάνατος

– Νοιώθεις πως δεν κρατάει την καρδιά σου πια ? Τον ξεπέρασες? Δεν τον αγαπάς?

– Μπορώ να πω με σιγουριά, ναι !! Είναι παράξενο. Τον αγαπώ και πάντα θα τον αγαπώ, γιατί είναι ο πατέρας των παιδιών μου, ζήσαμε τόσα χρόνια μαζί. Μοιραστήκαμε τα νιάτα μας,μια ζωή ολόκληρη…

Αλλά δεν είμαι ερωτευμένη μαζί του. Δεν τον θέλω πίσω. Είμαι καλύτερα χωρίς αυτόν πιά. Δεν έχει τίποτε άλλο να μου δώσει, αλλά ούτε κι εγω να του δώσω.

Πληγώθηκα, έχασα τις ισορροπίες μου, γι’ αυτό αντιδρούσα έτσι όλο τον προηγούμενο καιρό. Αρρώστησα, αλλά τώρα είμαι καλά, έτσι νοιώθω. Σαν κακιά αρρώστια έφυγε απο το αίμα μου και ξύπνησα απο ενα λήθαργο στον οποίο η ίδια είχα υποβάλλει τον εαυτό μου.

Μπορεί να έδειχνα οτι είμαι στο κόσμο μου, αλλά κάθε τι που μου έλεγες, κάθε κουβέντα, την κατέγραφα στο μυαλό μου. Και ήρθε η κατάλληλη ώρα που απλώς ξύπνησα. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα.

Φαίνεται σαν να είναι μια στιγμή , αλλά δεν είναι. Τα συναισθήματα δουλεύουν μέσα μας. Ωριμάζουν κι ας μην το καταλαβαίνουμε. Σαν το φρούτο που πέφτει απο το δένδρο. Σε μια στιγμή πέφτει, αλλά η ωρίμανσή του έχει γίνει σιγά σιγά μέσα στο χρόνο. Για όλα τα πράγματα υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος που θα συμβούν.

Αποφάσισα να ακολουθήσω την καρδιά μου. Έψαξα να βρω τι νοιώθω και τι θέλω πραγματικά έξω απο συμβατικότητες, πέρα απο τα «πρέπει». Τι θέλω εγω για μένα. Οχι για τους γονείς, τα παιδιά, τους φίλους. Είδα πως αυτό που θέλω είναι να είμαι καλά. Να τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Να μην ντρέπομαι να κοιταχτώ στον καθρέπτη. Αντιδρούσα σπασμωδικά, έκανα υστερίες, είχα συνεχώς νεύρα και ξεσπούσα σε ανθρώπους που δεν μου έφταιγαν. Ντρεπόμουν γι’ αυτό, θύμωνα και σαν τον ναρκωμανή ξανάπεφτα στα ίδια. Με αυτοκαταστροφική μανία.

Γιατί όταν μας απορρίπτει ενας άνθρωπος γκρεμιζόμαστε, νοιώθουμε πως δεν αξίζουμε ? Επειδή πραγματικά δεν αξίζουμε, γι’ αυτό !! Επειδή δεν έχουμε δώσει αξία στον εαυτό μας, δική μας αξία, κι εξαρτιόμαστε απο αυτήν που εκείνος μας δίνει. Κι όταν εκείνος φύγει, την παίρνει μαζί του. Κι εμείς μαζεύουμε τα κομμάτια μας. Άλλοτε με αξιοπρέπεια και άλλοτε οχι.

Κάθε χωρισμός είναι ενας μικρός θάνατος. Θα θρηνήσεις, θα πενθήσεις, θα κάνει τον κύκλο του και θα περάσει. Ο θυμός, η μανία εκδίκησης, ακόμα και η αίσθηση οτι τίποτε δεν έχει νόημα πια στη ζωή , τι θέση έχουν ?

Ξέρεις πόση δύναμη έχουμε μεσα μας οι άνθρωποι?   Τα πάντα μπορούμε να καταφέρουμε.   Αρκεί να το θελήσουμε !!!

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2010/09/02/111-2/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: