Λες …

– Λες να μην νοιώθω τίποτα γι αυτόν?

– Πως μπορείς ν’ αγαπάς αυτόν που φοβάσαι?

– …

– …

– Έχεις δίκαιο

Advertisements

Ο αυτοπεριορισμός των «πολιτισμένων» που απαγορεύουν στον εαυτό τους να γελούν.

 

Μια κατάσταση που τους σπρώχνει στη νευρωτική απόλαυση ενός ρηχού αστεϊσμού, κάνοντας το λάθος να τον ταυτίζουν με το πνευματώδες χιούμορ.

Το αποτέλεσμα γνωστό και αποδεκτό, στη χειρότερη ενα υποκριτικό ή επιδεικτικό μειδίαμα και στην καλύτερη ενα υστερικό γέλιο, καθώς αυτός ο αστεϊσμός έχει όριο.

Ποτέ δεν σε πετά έξω απο την ορθολογιστική σου προσδοκία. Υπόσχεται ενέργεια, μα δε στη δίνει, σε ξεγελά, σαν να σε κόβει στον ανήφορο, διασαλεύοντας τη σαθρή ψυχολογία σου.

Το χιούμορ και το γέλιο θέλουν τόλμη.

Το πρώτο πυροδοτεί το δεύτερο.

Το χιούμορ είναι υπόθεση πνευματώδους νου που σου ανοίγει την καρδιά και σε κάνει να γελάς.

Και τα δυο ικανά να σε κάνουν να δεις τη γελιότητα της ζωής σου της ίδιας.

Έτσι μάθαμε να συγχωρούμε την ύπαρξή τους, αυστηρά και μόνο, στα παιδιά, στους τρελλούς και στους πρωτόγονους.

Δοκιμασμένο μοντέλο …

– Κι αν είναι ερωτευμένη? Εσύ δεν λές οτι ο έρωτας δεν είναι αμαρτία?

– Ο έρωτας που κάνει ζημιά δεν γεννιέται ποτέ απο τη καρδιά, γεννιέται απο το νου. Ο έρωτας ανήκει στο αίνιγμα και το αίνιγμα στη τρέλλα. Υπάρχουν φορές που συμπαθώ βαθιά τους άντρες…

– Εσύ ? Η φεμινίστρια?

– Τι θα πει φεμινισμός? Μια ιδέα είναι ! Που κολλάνε οι ιδέες με την αλήθεια?

Έδειξε να μην καταλαβαίνει. Όλη της η ζωή ήταν βασισμένη σε ιδέες, ορισμούς, αυμπεράσματα και γνωμικά άλλων. Όσα της έλεγε της προκαλούσαν ανασφάλεια. Προτιμούσε να στηρίζεται στο δοκιμασμένο μοντέλο κάποιου, παρά να πέσει και να κτυπήσει … Δεν την άκουγε …

Οι πληγές τους βαθιές και οι φυγές τους λίγες … Άντρες …

 Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πόση υγεία ή πόση ασθένεια κουβαλούν.

Το όριο είναι μεταβλητό. Παγιδεύονται απο δω κι απο κει.
 
Η φύση τους είναι φτιαγμένη απο το υλικό της απόδειξης, του μπορώ και του αντέχω. Η λαχτάρα τους να ερωτευτούν κατατρώγεται απο τη λαχτάρα ν’ αποδείξουν …
 
Ο ρόλος σπάνια ανταποκρίνεται στο ψυχισμό τους. Ορίζονται πρωταγωνιστές κι εκείνοι αναζητούν απεγνωσμένα θέση κομπάρσου που να δικαιολογεί αδυναμίες.
 
Η σκληρότητα, σαν δεύτερη φύση, με τη γέννηση να του ακρωτηρίασαν δακρυϊκούς αδένες.
 
Η ενηλικίωση ακροβατεί κι ο χρόνος του απογαλακτισμού αποφασίζει για τα συμπτώματα. Μια μέρα παραπάνω τους ορίζει για πάντα παιδιά και μια λιγότερη ριζώνει την αιώνια αναζήτηση της μάνας…
 
Οι φυγές ελάχιστες και ορθολογιστικές , sex, αλκοόλ, πολιτική, ποδόσφαιρο, αδιαμφισβήτητα σκληρές, χρησιμοποιούμενες με τη μορφή εμμονής, για αποδυνάμωση κάθε συναισθηματικής τραγωδίας. 
 
 Ένα φύλο που παραμένει έγκλειστο στη φύση του, που η κοινωνία το κρατά αγράμματο στο πόνο και δεν το αφήνει να εμπλακεί αργά και διεξοδικά στο συνολικό πόνο του ανθρώπινου είδους.
  
– Τι έλεγες για τους άντρες?
– Οτι τους συμπονώ όσο κι εμας.
– Πως κι έτσι?
– Οι πληγές τους είναι βαθιές και οι φυγές τους λίγες…
 
 
Published in: on 11, Οκτώβριος, 2010 at 18:19  8 Σχόλια  
Tags: , , ,

Σαγηνευτικές ενοχές

Παρατηρώντας τον εαυτό της ένιωσε μια γλυκιά ανακούφιση, καθώς διαπίστωσε πως ο ενοχικός τρόπος σκέψης, ο σχεδόν μαζοχιστικός, που για χρόνια κουβαλούσε μαζί της, είχε πιά εξαφανιστεί.

Πήγε πίσω, προσπαθώντας να προσδιορίσει την εποχή που φορτώθηκε ενοχές. Αναζήτησε τη στιγμή που αιχμαλωτίστηκε, αλλά δεν την εντόπισε.

Σ’ όλες τις ηλικίες οι ενοχές ήταν εκεί γνώριμες, στέκονταν απέναντί της βασανιστικές.

Ένιωθε σαν να γεννήθηκε μ’ αυτές. Λες κι απο έμβρυο, σε κάθε τέντωμα και στροφή μέσα στον αμνιακό σάκο, εισέπραττε μια δυσαρέσκεια για παρενόχληση, ένοιωθε ενοχές, κι όλο και στριμωχνόταν.

Απο βρέφος άκουγε πως η μανούλα θα κλαίει αν δεν πιεί το γάλα της, έφηβη πια ταλαντευόταν ενοχικά ανάμεσα στις σχολικές υποχρεώσεις και στις υπαρξιακές της αναζητήσεις και ως ενήλικη, ενοχικά και πάλι, κατέπνιγε το ωφέλιμο για το άχρηστο.

Άλλοτε πάλι οι ίδιες ενοχές στέκονταν απέναντί της σαγηνευτικές.

Κι είναι να αναρωτιέται κανείς ποιά είναι η κρυφή σαγηνευτική πλευρά τους.

Ακούγεται παράλογο, ίσως και τολμηρό , αλλά κάποιες φορές λειτουργούν απο συνήθεια και η συνήθεια ενέχει ευχαρίστηση.

Ταυτόχρονα αλλοτριώνει συνειδήσεις, φρενάρει την αυτοτέλεια και υποβιβάζει την κρίση.

Μοναξιά Vs Μοναχικότητας ΙΙ

Αυτο-εκλεισμός, το ρούφηγμα προς τα μέσα που κλείνει μάτια και αυτιά.

Όλο αυτό δεν έχει να κάνει με τη μοναχικότητα, μέσα απο την οποία αντλείς ενέργεια, δυναμώνεις και δίνεσαι, αλλά με μια μοναξιά όπου η έλλειψη του άλλου προκαλεί θλίψη …

Ζήσε τη στιγμή

Γαλήνεμα.

Θέλησε να ζήσει τούτη τη στιγμή.

Δεν ήξερε αν θα ξαναρχόταν.

Θυμήθηκε κάποιο αγαπημένο της πρόσωπο, της έλεγε με κάθε τρόπο : «Ζήσε έντονα την κάθε στιγμή, είναι πολύτιμη.»

Άλλωστε, είχε πάψει να ‘χει σκοπούς και στόχους.

Σαν σανίδα σωτηρίας υπήρχε μόνο η άγρυπνη επίγνωση.

Μοναξιά Vs Μοναχικότητας

Αποδεχόμενη την μοναχική της φύση αισθάνθηκε ευγνώμων, αγνοώντας τη διαφορετική άποψη του πλήθους.

Δεν είχε να κάνει με τη μοναξιά απο την απουσία.

Ανακάλυψε την ομορφιά του να μπορεί κανείς και μόνος, κάτι που δεν είναι παρά μια βαθιά ελευθερία απο το φόβο του να αισθάνεται κανείς μόνος.

Η μοναχικότητα αποτελούσε γλυκιά συντροφικότητα.

Μέσα απ’ αυτή έμαθε πως μόνο όποιος αντέχει να είναι μόνος μπορεί να συνυπάρχει και με άλλους.

Αντλεί δύναμη για να πάει πιό βαθειά με τον εαυτό της, όσο και για να αντέξει να ζει σε μια κοινωνία που απέχει πολύ απο το όραμα.

Μεταξύ ντροπής και ενοχής

Μπαίνοντας σπίτι ένοιωσε να γιγαντώνεται η αίσθηση του πνιγμού.

Το πάτωμα, ο χώρος όλος, χρωματισμένος κόκκινος απο το ξέσπασμα στην κατσαρόλα με το κοκκινιστό.

Βούτηξε το δάκτυλο στη σάλτσα και ζωγράφισε αφηρημένα σχέδια με το νού κενό, δίχως σκέψεις.

Απόλαυση η πρωτόγνωρη ησυχία.

Τα μάζεψε και ξάπλωσε.

Η ένταση εξελίχθηκε σε ενέργεια και η χαρά ξεφύτρωσε απο το πουθενά.

Μετά το ξέσπασμα των καταπιεσμένων συναισθημάτων γεννήθηκε η ντροπή. Ξεκάθαρη η διαφορά μεταξύ ντροπής και ενοχής.

Η ντροπή απέναντι σε μια απρεπή συμπεριφορά σ’ αλλάζει, η ενοχή σε ρίχνει στον όλεθρο.

Ευτυχώς, ξεφορτώθηκε τις ενοχές εδω και καιρό.

Η ντροπή γέννησε βαθιά κατανόηση για όλους και για όλα, αληθινή κατανόηση που δεν έχει να κάνει με λογική αλλά με αισθήματα που ξεπρόβαλλαν με χαρούμενα χρώματα.

Μουσική εφηβεία του ΄70

Αναδρομή σε μουσικά ακούσματα, η αντίσταση μιας γενιάς στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Πάνω που το ανάλαφρο της pop, σχημάτιζε στις εφηβικές ψυχές τα βαγιόκλαδα του έρωτα, ήρθε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, να σφραγίσει σαν παρακαταθήκη στη ψυχή, το πολιτικό τραγούδι. Μια σύνθεση πάθους και ιδεαλισμού.

Στη συνέχεια αυτό δεν έφτανε. Έλειπε κάτι απο ερωτικό για να ολοκληρωθεί η σύνθεση.

Η αναδρομή στη pop είναι ρηχή, καλή για τότε αλλά οχι για τώρα. Έχει κάτι απο απαίδευτο ρομαντισμό

Η rock απο απο μόνη της πέφτει πάνω σαν παγωμένο αδιέξοδο. Και να το θαύμα!!

Ξεπροβάλλει το έντεχνο που έρχεται τρυφερά να δέσει μ’ αυτή τη γενιά, γιατί αυτή η γενιά έχει περάσει απ όλα τα ακούσματα και ψάχνει κάτι, αλλά δεν ξέρει τι …

Ο όρος είναι παρεξηγημένος. Πολλοί νομίζουν οτι είναι ρεύμα, κάτι σαν μόδα.

Το έντεχνο είναι ο,τι στέκεται, ο,τι δομείται συνολικά, απο μουσική, στίχο, σύνθεση, μελωδία.

Δεν έχει κατηγορία, μπορεί να ‘ναι ελαφρό, έντεχνο λαϊκό, κλασικό, ορχηστρικό, σύγχρονο.

Published in: on 6, Οκτώβριος, 2010 at 18:04  3 Σχόλια  
Tags: , ,