Οίστρος … 3ος

Η έρημος είν’ η πανδαισία των καιρών, κι οι σταγόνες θάλασσας η δροσιά των τρυφερων οχετών που ξεγλύστρισαν απ τις σκιές του ολέθρου, και ντυμένες στα πορφυρά έγνεψαν να σαγηνέψουν τις απόδημες προσμονές …

Σκέφτομαι το Διογένη με το χέρι απλωμένο στις άψυχες Αθηναϊκές προτομές …

Οταν ρωτήθηκε τι να προσμένει απ τις άψυχες προτομές …

Αποκρίθηκε …

Δεν προσμένω οβολον …

Εκπαιδεύομαι εις το να μην λαμβάνειν…

Ναι έρημος αλλά φιλόξενη να πνίξει με την ερημιά της , να διψάσει με την ανομβρία της, να ποτίσει με την σταγόνα της …

 

 Υ.Γ: Και ο ποιητικός οίστρος συνεχίζεται …

Advertisements

Οίστρος … 2ος

Λυπήθηκα ….

Χάρηκα που αρνητικές σκέψεις δεν έκανες..

Αυτές ανήκουν στην αέναη χώρα των άστεγων θεών με τους ανέγγιχτους ειρμούς πνιγμένους στις αποτροπές και την αυταπάρνηση.

Ενοιωσα ότι άγγιξα τον τρυφερό σου, ευαίσθητο κόσμο με το μακρύ χέρι που η εκβολή του χειμάρρου μου, άπλωσε και σε πότισε σε μέθυσε…

Μικρό παιδί σαν ήμουν εκέι ψηλά στον παγερό βορρά όπου μεγάλωσα, κάθε φορά που το τοπίο πορφυρό γινόταν και με έπνιγε, σκεφτόμουν δυό γραμμές του Γκαίτε «κάθε ανατολή και μία ελπίδα, κάθε δύση και μία ανάμνηση»…

Μια μέρα δημιουργική, αναπότρεπτη.

Που να χορτάσει την δίψα σου , όχι απ την βροχή, όχι απ την καταιγίδα, όχι απ την δεισιδαίμωνα φύση..

Αλλά απ τον καταιγισμό της σταγόνας θάλασσας που απ την έρημο της καρδιάς μου ξεχείλησα μέσα σου.

 

 

Υ.Γ: Ποιητικού οίστρου … συνέχεια

Οίστρος …

Το όνομά σου , μία πλήρη ταυτοποίηση στη μοναδική ομορφιά του κόσμου σου και της αποτροπής σου.

Ενα ηλιοβασίλεμα που έλειπε δίπλα σου θα με ταξίδευε πιό κοντά σου, στον τρυφερό κόσμο σου που καλά φυλάς μέσα σου.

Ένοιωσα απογοήτευση που ζωγράφος δεν είμαι ,να αποτυπώσω , ότι όμορφο σήμερα με προέτρεψες.

Αρκέστηκα να πω.. Τι πολύ που είναι το λίγο ..

Αν κι άλλο εκτροχιαστώ το ταξίδι θα γίνει θρύλος και ο θρύλος το χαμόγελο των αδόξαστων θεών που τόσο αδημονώ ν’ αποφύγω….

Ότι περισσότερο και να γράψω θα είναι φτωχός πλεονασμός, και τα λόγια θα γίνουν κουφάρια και αφετηρίες αποδημητικών σκέψεων.

Βυθίζομαι σε μια σιωπή αναπολώντας να έρθεις να την διαταράξεις με διανοητικούς τρυφερούς απόηχους…

Μην έρθεις γυμνή!!

Ντύσου με τα χρώματα της αλήθειας και να γίνω τα επόμενα μάτια του φεγγαριού που την φιγούρα σου απαλά θα αγγίξουν….

Οσες φορές πρέπει να σε παινέψω ένας καταιγισμός άρπαγας λέξεων με καθηλώνει.

Όταν πρέπει να με παρουσιάσω σκέφτομαι ότι ποτέ δεν έφτασα στην Ιθάκη κι έτσι το παρασκήνιο μ αγκαλιάζει…

Κι όταν θέλω να σε σαγηνέψω τα όμορφα λόγια σφαγιάζονται απ τον Προκρούστη σαν υπέρμετρα …

 

 

 

Υ.Γ:  Ποιητικός οίστρος ενός … γνωστού …

Ο ΣΜΑΡΑΓ∆ΙΝΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

 

ΕΡΜΟΥ ΤΟΥ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ

TABULA SMARAGDINA HERMETIS

1. Είναι αληθέστατο, αψευδέστατο, βεβαιότατο.

2. Αυτό που είναι Κάτω, αναλογεί προς αυτό που είναι Άνω, κι αυτό που είναι Άνω αναλογεί προς αυτό

που είναι Κάτω, για να γίνουν τα θαυµάσια του Ενός µόνου Πράγµατος.

3. Κι όπως όλα τα πράγµατα προήλθαν από το Ένα, δια του διαλογισµού (ή της διαµεσολάβησης) του

Ενός, έτσι κι όλα τα πράγµατα γεννήθηκαν απ’ αυτό το µοναδικό πράγµα δια της Προσαρµογής.

4. Πατέρας του είναι ο Ήλιος, Μητέρα του είναι η Σελήνη, ο Άνεµος το κυοφόρησε, τροφός του είναι η

Γη.

5. Ο Πατέρας του παντός, το Τέλεσµα όλου του κόσµου είναι εδώ.  Η ισχύς του είναι µέγιστη, όταν έχει

µετατραπεί σε Γη.

6. Θα χωρίσεις την Γη από το Πυρ, το λεπτοφυές από το χονδροειδές, µε ήπιο τρόπο και µε µεγάλη

επιδεξιότητα.

7. Ανέρχεται από την Γη στον Ουρανό και πάλι κατέρχεται από τον Ουρανό στην Γη, συλλέγοντας

την ισχύ του Άνω και του Κάτω.

8. Θα αποκτήσεις δι’ αυτού του µέσου την ∆όξα ολόκληρου του Κόσµου και γι’ αυτό κάθε σκότος θα

φύγει τρέχοντας µακριά σου.

9. Αυτή είναι η κραταιά ∆ύναµη κάθε ισχύος, η ∆ύναµη όλων των δυνάµεων, γιατί θα νικήσει κάθε τι

το λεπτό και θα διαπεράσει κάθε τι το στερεό.

10. Έτσι δηµιουργήθηκε ο Κόσµος.

Πανσέληνος του Σεπτέμβρη

  

 Ζεστή Πανσέληνος  

Να τη φoβάστε την πανσέληνο

Να μαζεύεστε στα σπίτια σας νωρίς

και ν’ ασφαλίζετε καλά την εξώπορτα.

Να προσεύχεστε

και να κοιμάστε με το βαφτιστικό σας σταυρουδάκι

κρεμασμένο στο στήθος.

Γιατί έξω

κάθε πανσέληνο

κυκλοφορούν οι ποιητές

ίδιοι λυκάνθρωποι.

Κατασπαράζοντας τα ήθη

των αθώων,

διψώντας για το αίμα

των ανύποπτων,

καλώντας με ουρλιαχτά

το Αρχαίο Νερό

που θα’ρθει κάποτε και θα σας κατακλύσει.

Να φοβάστε την πανσέληνο.

Στις γωνιές παραμονεύουν

τα επικίνδυνα όνειρα.

 

© Σταύρος Ζαφειρίου, 1988

 

Published in: on 23, Σεπτεμβρίου, 2010 at 21:06  Σχολιάστε  
Tags: , , , ,

Το πυκνό δάσος της νύχτας

Άφησε να οδηγηθείς μέσα απο το πυκνό δάσος τη νύχτα, σε τυφλά, μυστικά μέρη, χωρίς λόγια, σε μια γη δίχως σκέψεις.

Published in: on 13, Ιανουαρίου, 2010 at 12:49  Σχολιάστε  
Tags: , , ,

Το πρώτο σκαλί

σκάλα

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ’ ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Published in: on 18, Δεκέμβριος, 2008 at 17:15  Comments (1)  
Tags: , ,

Φωνή … απόμακρη

Η φωνή σου έλουσε τον αμμόλοφο του στήθους μου
Μες τη γλυκιά ξύλινη καμπίνα.
Απ’ το νοτιά των ποδιών μου έγινε άνοιξη
Και στο βοριά του μετώπου μου άνθισε φτέρη.

Κέδρο από φως μέσα στη χαραμάδα τη στενή
Τραγούδησε δίχως εωθινό και σπορά
Και το κλάμα μου ρίζωσε για πρώτη φορά
Κορώνες ελπίδας από το ταβάνι.

Γλυκιά και απόμακρη φωνή για με χυμένη,
Γλυκιά και απόμακρη φωνή που την έχω γευτεί.
Απόμακρη και γλυκιά φωνή σβησμένη.

Απόμακρη καθώς σκοτεινή ελαφίνα πληγωμένη,
Γλυκιά καθώς λυγμός μες το χιονιά.
Απόμακρη και γλυκιά στο μεδούλι μπηγμένη!

                                                                    Φ.Γ.Λόρκα

* Μια αποτυχημένη απόπειρα …

Published in: on 21, Σεπτεμβρίου, 2008 at 21:59  2 Σχόλια  
Tags: ,

Σκοτεινός Έρωτας

Φωνή μυστική του Σκοτεινού Έρωτα
Βέλασμα δίχως πρόβατα ! Πληγή !
Κεντρί από χολή, καμέλια καταποντισμένη !
Χείμαρρε δίχως θάλασσα, Πολιτεία δίχως τείχος !

Νύχτα ατέρμονη με άσφαλτο τόρνεμα,
Ουράνιο όρος αγωνίας ορθωμένης !
Σκύλε μέσα σε καρδιά, φωνή κυνηγημένη !
Σιωπή δίχως πέρατα, ώριμο κρίνο!

Φύγε μακριά μου , πυρή φωνή από πάγο,
Μη με θες να χαθώ στα ζιζάνια
Όπου δίχως καρπό λυγμούνε σάρκα κι ουρανός.

Άφησε το σκληρό συντέφι της κεφαλής μου
Σπλαχνίσου με, λύσε το πένθος μου!
Κι είμαι Έρωτας, κι είμαι φύση!

                                                        Φ.Γ.Λόρκα

* Μελαγχολία της απουσίας …

Published in: on 21, Σεπτεμβρίου, 2008 at 21:45  Σχολιάστε  
Tags: ,

Κρύσταλλο οδύνης

Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο
εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες
η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός
τα δικά μου παράπονα στιγμές και περιστέρια αλυσοδεμένα.

Νύχτα κάτω από τους δύο
κρύσταλλο οδύνη, έκλαιγες εσύ από βάθη απόμακρα
ο πόνος μου ήταν ένας σωρός από αγωνίες
πάνω στην αδύναμη καρδιά σου από άμμο.

Η αυγή μας έσμιξε πάνω στο κρεβάτι
τα στόματα βαλμένα πάνω στο παγωμένο σιντριβάνι
του αίματος τ’ αστείρευτου που χύνεται.

Κι ο ήλιος μπήκε απ’ το κλειστό μπαλκόνι
και το κοράλλι της ζωής άπλωσε το κλαδί του
πάνω στη καρδιά μου τη σαβανωμένη

                                                                                             Φ.Γ.Λόρκα

 * Αντικατοπτρίζει την ψυχική μου διάθεση…

Published in: on 21, Σεπτεμβρίου, 2008 at 21:31  Σχολιάστε  
Tags: ,