Θέατρο η ζωή

Έμεινε ασάλευτη για λίγα δευτερόλεπτα.

Η ζωή της φάνταζε στα μάτια της σαν ένα σκηνικό που έμεινε ολόγυμνο με το τράβηγμα της αυλαίας. Ούτε ηθοποιοί υπήρχαν, γιατί όλους τους ρόλους διάλεξε να τους παίζει μόνη της.

Ο νους της κοιτούσε το παρελθόν, όλα της τα χρόνια είχε κατασκευάσει ένα θέατρο μέσα της κι έπαιζε ποθητούς ρόλους.

Μόλις βαριόταν το έργο , έμπαινε σ’ άλλο και ξανά απ’ την αρχή. Ζούσε σε όνειρο ο,τι αναζητούσε στ’ αλήθεια και δεν είχε τη δύναμη να το πραγματώσει.

Νόμιζε πως ήταν μόνη της κι έμπαινε σε ρόλους. Δεν ήξερες πως εκατοντάδες εγκλωβισμένες γυναίκες γύρω της κάνουν το ίδιο πράγμα καθημερινά.

Θυμήθηκε τα λόγια που της είχε πει, να παρατηρεί τον εαυτό της χωρίς καμιά κριτική, σαν να μην πρόκειται για την ίδια, σαν να παίζει ένα ρόλο σε μια ταινία.

Ξεκίνησε να παρατηρεί, ψύχραιμα κι απρόσωπα, κι όσο παρατηρούσε ανακάλυπτε θησαυρούς . κάποτε νόμιζε πως κάποιος άλλος πιο ειδικός θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά για λογαριασμό της.

 Ξαφνικά την κατέκλυσε μια τρομακτική ενέργεια και μια απρόσμενη αισιοδοξία.

ΤΩΡΑ ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ

– Λοιπόν για πείτε μου πως τα πάτε?

– Τι πως τα πάμε?

– Δεν ρωτάω αν μαγειρέψατε ή αν βάλατε πλυντήριο. Ρωτάω προς τα που πάτε τη ζωή σας.

– Δεν σε καταλαβαίνω …

– Γιατί να με καταλάβεις? Μήπως με ξέρεις ετσι? Τακτοποιήστε τη ζωή σας όσο είναι νωρίς !

– Μια χαρά είναι οι ζωές μας, δεν το βλέπεις?

– Οχι, αυτό που βλέπω είναι οτι πρέπει να βρείτε το θάρρος να ζήσετε όπως σας πρέπει. Αν φοβηθείτε θα αρρωστήσετε.

– Γιατί θ’ αρρωστήσουμε?

– Επειδή δεν αντέχετε άλλα να σκέφτεστε, άλλα να λέτε και άλλα να κάνετε !

– Τι θέλεις να πεις?

– Η μαγιά σας είναι τέτοια , δεν θα μπορέσετε να συμβιβαστείτε. απλά θα πεθάνετε νέες.

– Μην ανησυχείς για μας … , την καθησύχασε βουρκωμένη .

– Δίχως δάκρυα ! Στρώστε τη ζωή σας , ΤΩΡΑ ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ 

Θυμός του ταξιτζή

Σταμάτησε ενα ταξί και κατευθυνθηκε προς το σπίτι.

Ο νεαρός ταξιτζής παραπονιόταν για την κίνηση

– Δεν αντέχω άλλο. Υπάρχουν μέρες που νομίζω πως θα πάθω εγκεφαλικό

– Τι λες παιδί μου? ετσι εύκολα παθαίνει κανείς εγκεφαλικό?

– Κάνε τη δουλειά μου και μετά τα λέμε, συνέχισε ο νεαρός

– Ο θυμός σου φταίει, οχι η κίνηση

– Τι εχει ο θυμός μου ? ρώτησε απορημένος

– Εσυ θα μάθεις ! Που να ξέρω εγω για σένα ?

– Μέχρι τότε θα ‘χω γεράσει ! επέμενε εκείνος, ενω τα λόγια και η χροιά της φωνής της τον είχαν ήδη ησυχάσει

– Τι θα πάρεις?

Βρέθηκαν να τρώνε σ’ ενα ταβερνάκι στη Πλάκα η μητέρα , καλοδιατηρημένη γύρω στα εβδομήντα,  με τις δυο της κόρες περασμένα σαράντα, όμορφες γυναίκες, και οι τρείς τους, αρχοντικές.

Η μητέρα αλλιώτικη σήμερα. Στο πρόσωπό της είχαν ζωγραφιστεί μια δύναμη ψυχής και ταυτόχρονα μια παιδική αθωότητα.  Τα κορίτσια παραξενεύτηκαν που είδαν τη μάνα τους να ‘χει τον πρώτο λόγο, ενα λόγο μεστό, δίχως τις περιττές και καλοστόλιστες λέξεις που θολώνουν το νου.

– Μάνα, τι θα πάρεις?

– Τι θα ΄θελα ρωτάς?

– Ναι καλέ !

– Τα χαμένα μου νιάτα .  Μη με κοιτάτε παράξενα. Διώξτε απ τη ψυχή σας το φόβο όσο είναι νωρίς, αλλιώς τη βάψατε.  Με προσοχή, με πολλή προσοχή να διεκδικήσετε τη ζωή σας !

– Τι εννοείς οταν λες με προσοχή ?

– Εννοώ με σεβασμό προς τους άλλους !!

Ήρθε ο σερβιτόρος να πάρει παραγγελία

– Τι θα πάρετε?

Κοιτάζονται και σκάνε και οι τρεις στα γέλια !!!!  Παραγγέλνει η μάνα και για τις τρείς, τις γνωρίζει άλλωστε , είναι ο εαυτός της!

 

 

Βέρα

Μπήκε στο μετρο για να κατέβει στο κέντρο της πόλης, κάθισε σ’ενα απ΄τα διπλά αντικρυστά καθίσματα. Δίπλα κι απέναντί της κάθονταν τρείς γυναίκες περίπου συνομήλικές της, περασμένα σαράντα πλέον.

Τράβηξαν την προσοχή της.

Γυναίκες όμορφες μα και θλιμμένες, σχεδόν αφυδατωμένες απο ζωή. Τι παράξενο!! Κι οι τρείς στριφογύριζαν μηχανικά τις βέρες τους, σαν να ‘παιζαν μπρος πίσω τις ζωές τους. Τα χέρια τους διαφορετικά. Απο πολύ κουρασμένα εργατικά, μέχρι αυτά που δεν έχουν αγγίξει μωρουδιακή πάνα. Οι ζωές τους όμως προφανώς το ίδιο σακατεμένες.

Ξαφνικά πέρασε απο το νού της η μάνα της, που στο εσωτερικό της βέρας δίπλωνε και περνούσε το εισητήριο του λεωφορείου.

Φαίνεται πως αυτός ο χρυσός κρίκος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ποικιλότροπα. Απο το να στηρίξει κανείς την ψευδαίσθηση μιας ζωής εως και να φυλάξει ενα εισητήριο, εισητήριο -μύθο για ενα ταξίδι μιας άλλης ζωήςπου θα ‘θελες  να ‘χες, αλλά που δεν κάνεις τίποτα για να αποκτήσεις.

Ακλόνητη αλήθεια

Τον Πλάτωνα απασχολούσε ιδιαίτερα να «καταστήσει ακλόνητη» την αλήθεια.

Για να γίνει αυτό , η διανοητική κατάσταση κατοχής της γνώσης έπρεπε να αντικατοπτρίζει τα αντικείμενά της : ακριβώς όπως αυτά ήταν αιώνια, τέλεια και αμετάβλητα, η γνώση μας γι αυτά έπρεπε να είναι ακλόνητη και πέρα απο αναθεωρήσεις.

Published in: on 16, Μαρτίου, 2011 at 09:55  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Κανόνες αναζήτησης, κατά τον Πλάτωνα

Ο Πλάτωνας έθεσε τους κανόνες της αναζήτησης με την «τριμερή» περιγραφή της γνώσης.

Απαιτούσε , πρώτον, η εν λόγω πρόταση να είναι αληθής, δεύτερον, να την πιστεύει κάποιος και τρίτον να μπορεί να αιτιολογήσει την πεποίθησή του.

Η τελευταία προϋπόθεση ήταν απραίτητη για να μπορέσει να διαφοροποιηθεί η πραγματική γνώση απο την απλή «πραγματική πεποίθηση», δηλαδή , μια αστήρικτη γνώμη που τυχαίνει να είναι σωστή.

Η γνώση δεν γίνεται να αφεθεί στην τύχη και ούτε γίνεται να επιτρέψουμε να φτάσουμε στην αλήθεια απο μια τυχαία μαντεψιά.

Η πραγματική πεποίθηση μοιάζει με τη γνώση και σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να είναι εξίσου χρήσιμη, όμως , ο Πλάτωνας ισχυριζόταν, πως της έλειπε η σταθεροποιητική άγκυρα που παρέχει η αιτιολόγηση.

Published in: on 15, Μαρτίου, 2011 at 09:45  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Ελεύθερος

Το να είναι κανείς ελεύθερος , δεν έχει να κάνει με την αίσθησή του οτι είναι ελεύθερος απο δεσμά ή σε αρμονία με τον εαυτό του, προσηλωμένος στο στόχο του.

Έχει να κάνει με την ιστορία και φαίνεται πως δίνουμε περισσότερο βάρος σε κάποιες ιστορίες, παρά σε κάποιες άλλες.

Ηθικές ανεπάρκειες

Αν οι αποφάσεις μας δεν είχαν την ιδιότητα να διαμορφώνουν το χαρακτήρα μας ή να υποδηλώνουν τη φύση του, τότε, δεν θα ανησυχούσαμε τόσο όταν κάναμε θλιβερές επιλογές.

Απεχθανόμαστε τις ηθικές ανεπάρκειές μας, οχι επειδή προσκρούουν στο χαρακτήρα μας, αλλα επειδή υποψιαζόμαστε οτι αποκαλύπτουν την αληθινή του ουσία.

Αξιόπιστο κριτήριο

Αν οι επιλογές είναι τέτοιες που πραγματικά ωθούν κάποιον να δράσει, τότε δεν τις αντιλαμβανόμαστε ποτέ.

Στη καθημερινότητα, η δράση είναι το μοναδικό αξιόποστο κριτήριο της πρόθεσης.