Χωρισμός

Μια λέξη άσχημων κραδασμών, που οι άνθρωποι οι πικραμένοι και οι καταπεσμένοι από κάθε είδους θεσμό την προφέρουν με απίστευτο σαρκασμό.

« Χώρισα», «χωρίζω», «θα χωρίσω» …

Κακόηχες λέξεις, που συνοδεύονται πάντα από βίαιες χειρονομίες στην ανάγκη να απελευθερωθούν το σώμα και η ψυχή από τα δεσμά.

Advertisements

Βέρα

Μπήκε στο μετρο για να κατέβει στο κέντρο της πόλης, κάθισε σ’ενα απ΄τα διπλά αντικρυστά καθίσματα. Δίπλα κι απέναντί της κάθονταν τρείς γυναίκες περίπου συνομήλικές της, περασμένα σαράντα πλέον.

Τράβηξαν την προσοχή της.

Γυναίκες όμορφες μα και θλιμμένες, σχεδόν αφυδατωμένες απο ζωή. Τι παράξενο!! Κι οι τρείς στριφογύριζαν μηχανικά τις βέρες τους, σαν να ‘παιζαν μπρος πίσω τις ζωές τους. Τα χέρια τους διαφορετικά. Απο πολύ κουρασμένα εργατικά, μέχρι αυτά που δεν έχουν αγγίξει μωρουδιακή πάνα. Οι ζωές τους όμως προφανώς το ίδιο σακατεμένες.

Ξαφνικά πέρασε απο το νού της η μάνα της, που στο εσωτερικό της βέρας δίπλωνε και περνούσε το εισητήριο του λεωφορείου.

Φαίνεται πως αυτός ο χρυσός κρίκος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ποικιλότροπα. Απο το να στηρίξει κανείς την ψευδαίσθηση μιας ζωής εως και να φυλάξει ενα εισητήριο, εισητήριο -μύθο για ενα ταξίδι μιας άλλης ζωήςπου θα ‘θελες  να ‘χες, αλλά που δεν κάνεις τίποτα για να αποκτήσεις.

Βέρα …

Ένας χρυσός κρίκος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποικοιλότροπα…

Απο το να στηρίξει κανείς τη ψευδαίσθηση μιας ζωής έως και να φυλάξει ενα εισητήριο – μύθο για ενα ταξίδι μιας άλλης ζωής που θά ‘θελες νά ‘χεις, αλλά που δεν κάνεις τίποτα για να την αποκτήσεις …

Εφηβικοί φόβοι

– Όσο καταπιέζει εσένα ο πατέρας σου , με άλλο τρόπο κάνει κι ο δικός μου το ίδιο.

– Αηδίες λές. Ξέρεις τι είναι να φοβάσαι κάθε μέρα ? Να τρέμει ο κώλος σου πως θα τις αρπάξεις ? Ξέρεις τι σημαίνει φόβος ? Φόβος που σε κάνει να χέζεσαι πάνω σου, φόβος, φόβος, φόβος, γαμώτο μου τρέμουν τα γόνατά μου, κατουριέμαι και το παίζω μάγκας. Τι ξέρεις εσύ απ΄αυτά? φώναξε κλαίγοντας εκείνος.

– Ελα, σταμάτα, σε παρακαλώ, του είπε εκείνη σκουπίζοντας πότε τα δικά του μάτια και πότε τα δικά της. Έχεις δίκαιο, μας γεμίζουν φόβους απο τους φόβους τους, αυτό είναι. Το ίδιο φοβούνται κι αυτοί, αλλά ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει να το δείξουν.

– Δεν συγκρίνονται οι φόβοι μας. Με σένα είναι αλλιώς, δεν το βλέπεις?

– Τι εννοείς αλλιώς?

-Συζητάνε, μιλάνε μαζί σου, το τρως κι εσυ το πακέτο σου, αλλά είναι πιο ελαφρύ. Στο κάτω κάτω έχεις και μια μάναγαμάτη. Εμένα είναι κότα η ηλίθια, κότα γαμώτο, τίποτα δεν διεκδικεί.

– Ναι, τώρα κάτι μας είπες. Ποιός σου είπε οτι η μάνα μου δε φοβάται?

– Η μάνα σου έχει πρακτικούς φόβους και καλά κάνει, αλλιώς θα ήταν ηλίθια. Φοβάται μην πέσεις και σκοτωθεί, αλλά δεν χέζεται για το τι θα πει η κοινωνία. Δεν τα βάζει με το παιδί της για να αρέσει στο γείτονα, και τέλος ούτε ο πατέρας σου είναι τόσο πολύ κολλημένος. Προσπαθεί κι αυτός να τα βρείτε.

Δεν τον διέκοψε καθόλου, μόνο έκλαιγε μαζί του. Ένοιωθε πως εκείνος δεν είχε την πολυτέλεια ν’ απλωθεί μέσα στο παρόν, το βίαιο παρελθόν του και η ανασφάλεια για το αύριο, του έκλεβαν τη γαλήνη του σήμερα, προκαλώντας τον να φορτώνεται όλο και περισσότερο αρνητικές σκέψεις.

Τα δυο παιδιά ξημέρωσαν προσπαθώντας ν’ αναλύσουν τη ζωή μέσα απο τις λιγοστές τους εμπειρίες. διέκριναν όμως πως λίγο πολύ, όλα σχεδόν τα παιδιά, , μεγαλώνουν σε περιβάλλον όπου υπάρχει ψυχολογικός φόβος. Σ’ ενα τέτοιο περιβάλλον κανένα παιδί δεν μπορεί να νοιώσει αληθινά ελεύθερο, οχι ελεύθερο να κάνει οτι του αρέσει, αλλα για να μπορέσει ν΄ανθίσει μέσα του η κατανόηση για τη ζωή.

Published in: on 10, Δεκέμβριος, 2010 at 09:07  2 Σχόλια  
Tags: , , ,

Ειρηνική συνύπαρξη

Μπορούμε να συνυπάρξουμε ειρηνικά, πέρα απο κάθε προσωπική ιδιοτέλεια, μια και μόνο έτσι αφήνει κανείς χώρο στον άλλο να αναπτυχθεί, δίνοντάς του το δικαίωμα να ζει σύμφωνα μ΄αυτό που αναζητά η καρδιά του.

Σε μια σχέση , δίνουν και οι δυο κάτι που έχουν, για να πάρουν κάτι άλλο που δεν έχουν, κι αυτό που έχει ή δεν έχει κανείς δεν είναι τίποτε άλλο απο τις διαφορετικές δυνατότητες της γυναικείας και της αντρικής φύσης αντίστοιχα.

Όταν όμως ο ένας απ τους δυο ή και οι δυο , απομακρύνονται απο τη φύση τους, οι ρόλοι αντιστρέφονται, το χάσμα μεγαλώνει και δημιουργεί το ανεπανόρθωτο παρελθόν.

Αυτό είναι το γεγονός.

Όλες οι άλλες εικασίες είναι μισογεμάτα ή μισοάδεια ποτήρια που θολώνουν την αλήθεια της σχέσης.

«Λογικά»

 

Αυτή η λέξη έχει στεγνώσει χιλιάδες γυναικείες ψυχές, καθώς νομίζουν πως κάθε επαναστατική εκδήλωση που δομείται απέξω προς τα μέσα εμπεριέχει υγεία.

Αυτό δεν είναι παρά το γιοφύρι της Άρτας, που ολημερίς το χτίζεις και το βράδυ μαζεύεις τα θρύψαλα και τη σκόνη της ζωής σου …

Δύναμη ψυχής

Ο,τι παραμερίζεται για λίγο, ο,τι καταπιέζεται, έρχεται και ξανάρχεται στο φως, σαν αργή σταύρωση.

Κάποιες γυναίκες δεν ήταν ανεπαρκείς απο καρδιά , αλλά απο δύναμη ψυχής. Μια δύναμη που σε βοηθάει να κάνεις πράξη όσα η καρδιά βρίσκει όμορφα, αγνά και ανιδιοτελή.

Έτσι, σε έλλειψη ψυχικής δύναμης και πάθους, καλύπτουν την αδυναμία τους υποδυόμενες τα θύματα στο έργο της ίδια τους της ζωής.

«Καλύτερα κολασμένη στο κλουβί, παρά παρθένα στη γύρα»

Μια μερίδα γυναικών υποτάσσεται τυφλά στα «θέλω» των συζύγων τους.

Αναρωτιέμαι ποιά νά ΄ναι τα κίνητρα του άντρα που θέλει τη γυναίκα στο σπίτι.

Ίσως ξεκινά απο την ανάγκη να εξασφαλίσουν σύζυγο δια βίου, πάνω σ’ αυτό χτίζουν φανατικά την παραδοσιακή αξία που θέλει τη γυναίκα έγκλειστη, σαν φάντασμα σε πύργο.

Όπως και να το κάνουμε «καλύτερα κολασμένη στο κλουβί, παρά παρθένα στη γύρα». Στο κλουβί την ελέγχεις, τρώει όσο της δίνεις, πετάει όσο της επιτρέπεις. Ελεύθερη είναι επικίνδυνη, καθώς υπάρχει η επιλογή μιας άλλης τροφής, ενός ψηλότερου πετάγματος.

Κι όσο εσυ νομίζεις πως είσαι ασφαλής, αυτή χρόνο με το χρόνο, παίρνει το καναβούρι που την ταϊζεις και μ αυτό υψώνει τον τοίχο της. Ένα τοίχο φτιαγμένο απο σπόρους που φύτεψες στη ψυχή της. Σπόρους μοναξιάς, αναμονής, αποκοιμίσματος, θλίψης.

Ενα τοίχο που δεν θα σου επιτρέψει να τον διαπεράσεις ποτέ, κι ενω νομίζεις οτι σου ανήκει, ξυπνάς ενα πρωί και βλέπεις το κλουβί άδειο.

Η ίδια δεν έχει φύγει. Που να πάει άλλωστε. Το σώμα είναι εκεί, αλλά η ψυχή απούσα.

Εσύ έχεις το αντρικό προνόμιο να χάσεις τη ψυχή σου στη γύρα, στην εμπειρία, στην αυταρέσκεια, για να την ξανακερδίσεις κάποτε. Αυτή την έσωσε απο την πίκρα του φυλακισμένου, με το ονειροφάντασμα της καθημερινής σου αργοπορίας, με κρυφά γεννήματα κι ανησυχίες για το που οδηγείς τη ζωή σου.

Αυτή η πίκρα που έγινε μόνιμη και εμφανίζεται ερήμην της κάθε φορά που η καρδιά της σε ανακαλεί.

Κι ύστερα έρχεσαι σαν άλλος θεραπευτής, για να γιατρέψεις τα ελαττώματά της, μόνο που δεν είναι ελαττώματα αλλα πληγές.

Σ’ αυτή τη ψυχή χαράχτηκε το εύθραυστο, κι εσυ συνεχίζεις κι αναρωτιέσαι … » Τι της έλειψε απο μένα?»

… Εκών … Ακών

 

– Σ’ τη μαράζωσε τη ζωή σου. Ο,τι κι αν είναι ο άλλος, καλός, κακός, ανάποδος, δεν πρέπει να τον αφήνεις να σου κάνει μίζερη τη ζωή !! 

– Γιατί το λές? 

– Επειδή, όταν αφήνουμε τέτοια περιθώρια, είμαστε ύποπτοι, κάποιο ηλίθιο αντάλλαγμα ζητάμε για όλα αυτά. Ψυχολογικό? Πρακτικό? Ποιός ξέρει ? 

– Ναι, εγω το επέτρεψα να γίνει… Σου βάζει κανείς αλυσίδες αν δεν απλώσεις τα χέρια?

 

Αιτία και αποτέλεσμα

– Τη λυπάμαι …

– Τα θέλει ο κώλος της !

– Εσυ καλά θα κάνεις να κλείσεις το στόμα σου. Τώρα τελευταία δεν κρατάς ούτε τα προσχήματα.

– Δεν οργανώνω το νού μου, Ο,τι μου’ρθει θα πω !

– Αυτό είναι ανωριμότητα.

– Ανωριμότητα θα ήταν αν τα είχα βρει με τον εαυτό μου. Το καζάνι όμως βράζει ακόμα και δεν εχω σκοπό να χαμηλώσω τη φωτιά.

– Αν είναι κάθε φορά να τα βάζεις με την νοοτροπία … θα σε γράψει στα μαύρα κατάστιχα ο άντρα της …

– Εμένα με έχει ρωτήσει που τον έχω γραμμένο??

– Ελα … υπερβολές !!!

– Ακου, δεν μπορώ με το ζόρι να της φορέσω τα μάτια μου. Η ίδια η ζωή τη σπρώχνει για να δει. Πότε της φέρνει το ένα, για να την ταρακουνήσει και πότε το άλλο, χαμπάρι δεν παίρνει.

– Εννοείς οτι δεν είναι τυχαία τα προβλήματά της?

– Βέβαια. Αιτία και αποτέλεσμα είναι όλα, κάτι έχει να μάθει απ΄ολα αυτά. Αν δεν μάθει, μετεξεταστέα θα είναι για την επόμενη ζωή.

– Αν η ζωή είναι αιτία και αποτέλεσμα , όπως λες, δεν πρέπει να στεναχωριέσαι …

– «Συν Αθηνά και χείρα κίνει»

– Έτσι είναι, αλλά , μην ανησυχείς.

– Την αγαπώ, είναι αληθινά καλή. Δεν είναι αδιαπέραστη, η ζωή την έκλεισε …

– Τι να σου πω, εσύ ξέρεις …