Λες …

– Λες να μην νοιώθω τίποτα γι αυτόν?

– Πως μπορείς ν’ αγαπάς αυτόν που φοβάσαι?

– …

– …

– Έχεις δίκαιο

Advertisements

Σαγηνευτικές ενοχές

Παρατηρώντας τον εαυτό της ένιωσε μια γλυκιά ανακούφιση, καθώς διαπίστωσε πως ο ενοχικός τρόπος σκέψης, ο σχεδόν μαζοχιστικός, που για χρόνια κουβαλούσε μαζί της, είχε πιά εξαφανιστεί.

Πήγε πίσω, προσπαθώντας να προσδιορίσει την εποχή που φορτώθηκε ενοχές. Αναζήτησε τη στιγμή που αιχμαλωτίστηκε, αλλά δεν την εντόπισε.

Σ’ όλες τις ηλικίες οι ενοχές ήταν εκεί γνώριμες, στέκονταν απέναντί της βασανιστικές.

Ένιωθε σαν να γεννήθηκε μ’ αυτές. Λες κι απο έμβρυο, σε κάθε τέντωμα και στροφή μέσα στον αμνιακό σάκο, εισέπραττε μια δυσαρέσκεια για παρενόχληση, ένοιωθε ενοχές, κι όλο και στριμωχνόταν.

Απο βρέφος άκουγε πως η μανούλα θα κλαίει αν δεν πιεί το γάλα της, έφηβη πια ταλαντευόταν ενοχικά ανάμεσα στις σχολικές υποχρεώσεις και στις υπαρξιακές της αναζητήσεις και ως ενήλικη, ενοχικά και πάλι, κατέπνιγε το ωφέλιμο για το άχρηστο.

Άλλοτε πάλι οι ίδιες ενοχές στέκονταν απέναντί της σαγηνευτικές.

Κι είναι να αναρωτιέται κανείς ποιά είναι η κρυφή σαγηνευτική πλευρά τους.

Ακούγεται παράλογο, ίσως και τολμηρό , αλλά κάποιες φορές λειτουργούν απο συνήθεια και η συνήθεια ενέχει ευχαρίστηση.

Ταυτόχρονα αλλοτριώνει συνειδήσεις, φρενάρει την αυτοτέλεια και υποβιβάζει την κρίση.

Μοναξιά Vs Μοναχικότητας ΙΙ

Αυτο-εκλεισμός, το ρούφηγμα προς τα μέσα που κλείνει μάτια και αυτιά.

Όλο αυτό δεν έχει να κάνει με τη μοναχικότητα, μέσα απο την οποία αντλείς ενέργεια, δυναμώνεις και δίνεσαι, αλλά με μια μοναξιά όπου η έλλειψη του άλλου προκαλεί θλίψη …

Ζήσε τη στιγμή

Γαλήνεμα.

Θέλησε να ζήσει τούτη τη στιγμή.

Δεν ήξερε αν θα ξαναρχόταν.

Θυμήθηκε κάποιο αγαπημένο της πρόσωπο, της έλεγε με κάθε τρόπο : «Ζήσε έντονα την κάθε στιγμή, είναι πολύτιμη.»

Άλλωστε, είχε πάψει να ‘χει σκοπούς και στόχους.

Σαν σανίδα σωτηρίας υπήρχε μόνο η άγρυπνη επίγνωση.

Μοναξιά Vs Μοναχικότητας

Αποδεχόμενη την μοναχική της φύση αισθάνθηκε ευγνώμων, αγνοώντας τη διαφορετική άποψη του πλήθους.

Δεν είχε να κάνει με τη μοναξιά απο την απουσία.

Ανακάλυψε την ομορφιά του να μπορεί κανείς και μόνος, κάτι που δεν είναι παρά μια βαθιά ελευθερία απο το φόβο του να αισθάνεται κανείς μόνος.

Η μοναχικότητα αποτελούσε γλυκιά συντροφικότητα.

Μέσα απ’ αυτή έμαθε πως μόνο όποιος αντέχει να είναι μόνος μπορεί να συνυπάρχει και με άλλους.

Αντλεί δύναμη για να πάει πιό βαθειά με τον εαυτό της, όσο και για να αντέξει να ζει σε μια κοινωνία που απέχει πολύ απο το όραμα.

Μεταξύ ντροπής και ενοχής

Μπαίνοντας σπίτι ένοιωσε να γιγαντώνεται η αίσθηση του πνιγμού.

Το πάτωμα, ο χώρος όλος, χρωματισμένος κόκκινος απο το ξέσπασμα στην κατσαρόλα με το κοκκινιστό.

Βούτηξε το δάκτυλο στη σάλτσα και ζωγράφισε αφηρημένα σχέδια με το νού κενό, δίχως σκέψεις.

Απόλαυση η πρωτόγνωρη ησυχία.

Τα μάζεψε και ξάπλωσε.

Η ένταση εξελίχθηκε σε ενέργεια και η χαρά ξεφύτρωσε απο το πουθενά.

Μετά το ξέσπασμα των καταπιεσμένων συναισθημάτων γεννήθηκε η ντροπή. Ξεκάθαρη η διαφορά μεταξύ ντροπής και ενοχής.

Η ντροπή απέναντι σε μια απρεπή συμπεριφορά σ’ αλλάζει, η ενοχή σε ρίχνει στον όλεθρο.

Ευτυχώς, ξεφορτώθηκε τις ενοχές εδω και καιρό.

Η ντροπή γέννησε βαθιά κατανόηση για όλους και για όλα, αληθινή κατανόηση που δεν έχει να κάνει με λογική αλλά με αισθήματα που ξεπρόβαλλαν με χαρούμενα χρώματα.

Μουσική εφηβεία του ΄70

Αναδρομή σε μουσικά ακούσματα, η αντίσταση μιας γενιάς στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Πάνω που το ανάλαφρο της pop, σχημάτιζε στις εφηβικές ψυχές τα βαγιόκλαδα του έρωτα, ήρθε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, να σφραγίσει σαν παρακαταθήκη στη ψυχή, το πολιτικό τραγούδι. Μια σύνθεση πάθους και ιδεαλισμού.

Στη συνέχεια αυτό δεν έφτανε. Έλειπε κάτι απο ερωτικό για να ολοκληρωθεί η σύνθεση.

Η αναδρομή στη pop είναι ρηχή, καλή για τότε αλλά οχι για τώρα. Έχει κάτι απο απαίδευτο ρομαντισμό

Η rock απο απο μόνη της πέφτει πάνω σαν παγωμένο αδιέξοδο. Και να το θαύμα!!

Ξεπροβάλλει το έντεχνο που έρχεται τρυφερά να δέσει μ’ αυτή τη γενιά, γιατί αυτή η γενιά έχει περάσει απ όλα τα ακούσματα και ψάχνει κάτι, αλλά δεν ξέρει τι …

Ο όρος είναι παρεξηγημένος. Πολλοί νομίζουν οτι είναι ρεύμα, κάτι σαν μόδα.

Το έντεχνο είναι ο,τι στέκεται, ο,τι δομείται συνολικά, απο μουσική, στίχο, σύνθεση, μελωδία.

Δεν έχει κατηγορία, μπορεί να ‘ναι ελαφρό, έντεχνο λαϊκό, κλασικό, ορχηστρικό, σύγχρονο.

Published in: on 6, Οκτώβριος, 2010 at 18:04  3 Σχόλια  
Tags: , ,

Συμπλεγματικός

Δεν είναι απλά νευρικός, δεν είναι απλά κυνικός, αλλά βαθιά κομπλεξικός. Με συμπλέγματα που ούτε ο διάολος δεν μπορεί να τα βάλει μαζί τους, παρά μόνο αυτός που τα κουβαλάει.

Τα διαβολεμένα συμπλέγματα δεν έχουν να κάνουν με πληγές που γιατρεύονται σαν κανείς θελήσει να τις δει και να τις αντιμετωπίσει.

Είναι τόσο βαθιά κρυμμένα στα σκοτάδια, που μια λέξη και μόνο μπορεί να τα φέρει στην επιφάνεια. Μια λέξη απλή, καθημερινή πάει θαρρείς και αναδεύει τα μισοσκόταδα της ψυχής και το αποτέλεσμα είναι νοσηρό.

Ο συμπλεγματικός σε τσεκάρει αδιάλειπτα κι αλίμονο αν σου ξεφύγει λέξη ή κίνηση που θα πλήξει τη χαλασμένη του ψυχολογία. Και μένεις να κοιτάς σαν ηλίθιος κι όλο κάνεις ενοχική επανεξέταση του εαυτού σου. Αναρωτιέσαι τι, πως και γιατί. Κι όσο ζητάς να αποζημιωθεί το ευσυγκίνητο, το εύθραυστο, το ευάλωτο της ψυχής σου, τόσο αυτός ξεβράζει δεκάδες συνηγορίες επιχειρημάτων, άσχετες με τη δυγκεκριμένη στιγμή.

Και πάλι καλείσαι να αναλογιστείς, τι κάνεις ?

Πως διαχειρίζεσαι τα συμπλέγματα του άλλου ?

Αυτόν που είναι σαν να στον χρέωσε η τωρινή ζωή, ζητώντας μαθησιακές εγγυήσεις για την επόμενη.

Ίσως τα φαντάσματα, σαν βγουν στο φως, χάνουν τη δυναμικότητά τους.

Η ισορροπία βασίζεται στη σωστή διαχείρηση της ειλικρίνειας και το αποτέλεσμα στο να πάψει κανείς να φοβάται τα φαντάσματα

Αμαρτίες και ένσημα

– Τι έγινε? Αρχίζουμε να ποινικοποιούμε τις αμαρτίες μας?

– Ναι, κι οσο γερνάω θα το ρίχνω στα θεία, παλιά συνταγή και δοκιμασμένη !

– Να σε δω με κομποσκοίνι… κι ας πεθάνω !!

– Έχω καιρό ακόμα. Οι αμαρτίες χρεώνονται σαν τα ένσημα. Ο,τι κάνεις την τελευταία πενταετία μετράει !!!

… Εκών … Ακών

 

– Σ’ τη μαράζωσε τη ζωή σου. Ο,τι κι αν είναι ο άλλος, καλός, κακός, ανάποδος, δεν πρέπει να τον αφήνεις να σου κάνει μίζερη τη ζωή !! 

– Γιατί το λές? 

– Επειδή, όταν αφήνουμε τέτοια περιθώρια, είμαστε ύποπτοι, κάποιο ηλίθιο αντάλλαγμα ζητάμε για όλα αυτά. Ψυχολογικό? Πρακτικό? Ποιός ξέρει ? 

– Ναι, εγω το επέτρεψα να γίνει… Σου βάζει κανείς αλυσίδες αν δεν απλώσεις τα χέρια?