Μεταβλητό δεδομένο

– Έτσι είμαι εγω, ενδίδω μόνο αν ο άλλος «ομιλεί την ελληνική»

– Άλλο πάλι και τούτο. Δηλαδή, μ’ όποιον μιλάς την ίδια γλώσσα πας και μαζί του?

– Αυτό που λες είναι μια ζωώδης κατάσταση. Όσοι θέλουν να ‘ναι άνθρωποι, χαρακτηρίζονται απο μεταβλητό δεδομένο.

– Τι εννοείς μ’ αυτό?

– Δεδομένο για μένα, είναι, η προϋπόθεση της ίδιας γλώσσας, μεταβλητό είναι αυτό που ορίζει μέσα μου αν επιτρέπεται ή οχι να το κάνω.

– Και πως ρυθμίζεται αυτό?

– Αν το ψάξεις θα μάθεις πως λειτουργεί.

– Τι πρέπει να διαβάσω για να μάθω?

– Το βιβλίο της ζωής σου !!

– Ελα, άσε τις αηδίες και λέγε !

– Αν ζητάς να μάθεις απο βιβλία , την έκατσες ! Τι είναι ο εαυτός μας ? Το Πυθαγόρειο θεώρημα?

– Και τι να κάνω ?

– Να έχεις επίγνωση, τίποτε άλλο δεν χρειάζεται.

– Άλλο μυστήριο και τούτο ! Καλά λέω πως είσαι για τα σίδερα…

– Λες, ε ?????

Έρωτας τυφλός με συνοδό την Τρέλα

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η τρέλα, επειδή λυπήθηκε την ανία, πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η περιέργεια που δεν μπορούσε να κρατηθεί ρώτησε: «τι είναι το κρυφτό»;Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την ευφορία και η χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το δίλημμα και την απάθεια να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν : Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η τρέλα…

Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω απ΄ τον πρώτο βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του θριάμβου, που με τη δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Ο αλτρουισμός δεν μπόρεσε να κρυφτεί, γιατί κάθε μέρος που έβρισκε το άφηνε για κάποιον άλλο, ενώ η γενναιοδωρία κάθε κρυψώνα που έβρισκε την παραχωρούσε σε όποιον της την ζητούσε. Ο εγωισμός αντίθετα βρήκε καλή κρυψώνα, αγνοώντας όλους τους γύρω του, ενώ ξοπίσω του έτρεξε η ρουφιανιά. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού, ενώ το πάθος και ο πόθος κρύφτηκαν μέσα σ΄ ένα ηφαίστειο.
Ο έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

«….1000» μέτρησε η τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την πίστη που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το σεισμό του πόθου και του πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και, αφού βρήκε τη ζήλια, δεν δυσκολεύτηκε να βρει και το θρίαμβο που θριαμβολογούσε για την κρυψώνα του. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα το δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί. Η γενναιοδωρία αποκαλύφθηκε μόνη της για να βοηθήσει, οπότε ο αλτρουισμός φιλοτιμήθηκε και βγήκε δίπλα της. Στο μεταξύ, η ρουφιανιά, πηγαίνοντας να καρφώσει τον εγωϊσμό, αποκαλύφθηκε μαζί του.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός απ΄ τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι απ΄ το θυμό της άρχισε να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει!

Η τρέλα ταράχτηκε, δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη… Στο τέλος, μην μπορώντας να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να γίνει ο οδηγός του.

Κι από τότε, ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα τον συνοδεύει ! «

Published in: on 13, Φεβρουαρίου, 2009 at 20:53  2 Σχόλια  
Tags: , , , , ,

Ποιός διακινδυνεύει?

 

         Θα σε κάνω δυστυχισμένο

         Βλακείες! Φοβάσαι, δεν είναι τίποτε άλλο. Φοβάσαι εμένα, τον έρωτα, τη ζωή την ίδια! Μα θα σε πιέσω μέχρι που να πάρεις μια απόφαση. Ή θα ζήσεις ή θα πηδήξεις στο γκρεμό. Δεν μπορείς να ψευτοζείς στο κουκούλι σου, δειλά!

         Ναι φοβάμαι. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω! Πως μπορεί να μ’ αγαπά έτσι αναπάντεχα ένας ξένος.

         Αυτό είναι το θαύμα του έρωτα. Σου εμπιστεύομαι τη καρδιά μου.

         Κακώς! Δεν ξέρω καν με σιγουριά αν σ’ αγαπώ…

         Κοίτα βαθιά μέσα σου. Με ειλικρίνεια. Δίχως να κρυφτείς.. και πες μου…

         Δεν ξέρω αν σ’ αγαπώ πραγματικά ή αν θέλω απλά ν’ αγαπηθώ. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Μου είναι αδύνατον να τα χωνέψω, να τα πιστέψω. Είναι δυνατόν να πέσει πάνω μου ο έρωτας σαν κεραυνός και να σβήσει όλα τ’ άλλα? Έχω τόσο πολύ ανάγκη από αγάπη, που δεν μπορώ να διακρίνω καθαρά αν το συναίσθημα που με δένει με ‘σένα είναι αληθινό ή όχι. Δεν θέλω να σ’ εξαπατήσω ούτε να ελπίζεις μάταια…

         Παίρνω εγώ το ρίσκο

         Όχι όμως εγώ!

 

Συνεχίζοντας το παιχνίδι

Από terero:

Συνεχίζοντας το παιχνίδι επαναλαμβάνοντας του κανόνες: Μπαίνει μια γνωστή φράση συγγραφέα ή ποιητή κτλ και μια προσωπική φράση του ίδιουblogger που του πασάρει ο συνάδελφός τουblogger που τον καλεί να παίξει την οποία πρέπει να σχολιάσει. Μια γνωστή φράση συγγραφέα κτλ. που διαλέγει οblogger και την πασάρει στους επόμενους 5 και μια φράση που φτιάχνει ο ίδιος οblogger και την πασάρει στους επόμενους 5… Και αρχίζω:

Δε φταίνε όμως τα τραγούδια
που έχει μαυρίσει ο ουρανός
αν δε ποτίσεις τα λουλούδια
θα βρέξει αγκάθια ο στεναγμός
δε φταίνε όμως τα τραγούδια
που η αγάπη ντύθηκε σιωπή
πώς να χορέψουν τα αγγελούδια
όταν κοιμούνται οι θεοί

(Αποσπάσιμα από την Ελένη Του Παρη του Σταμάτη Μεσημερη)

Και

Μείνε λοιπόν, στου καιρού τη βουή μ’ ένα
θλιμμένο δοξάρι.Δώστ’ τη φωνή σου σαν στείρα αμοιβή
σ’ όποιον μπορεί να σε πάρει. Δεν είναι η μνήμη κερί,
που ζητάει να το σβήσω. Δεν είναι που πριν και μετά από
σένα θα ζήσω. Είναι κείνη η φωνή μεσ’ τη νύχτα εκεί που μου λέει.
Ενας χρόνος μετά, είναι λίγο πιο λίγο απ’ το λίγο.

(Μη Μιλας- Μπουλασικης Αποστολος)

Και θα προσθέσω κι εγώ ένα ερωτηματικό.

Λοιπόν : Ένας χρόνος μετά, είναι λίγο πιο λίγο απ’ το λίγο;

———————————————————————————–

Ο χρόνος είναι τόσο σχετική ένοια που πολλές φορές χάνεται ή αλλοιώνεται ή και παραποιείται η σημασία του. Ένα λεπτό σε αναμμένα κάρβουνα μπορεί να φανεί οτι διαρκεί αιώνα, ενα λεπτό με αγαπημένο πρόσωπο ισοδυναμεί με το ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων, με μια ανάσα….

Αντιπαραθέτω λοιπόν

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα –
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Και καλώ τους:

padrazo ,LOCKHEARTPenthesila ,darkenlight ,γιώργος

Και φυσικά όποιον άλλο θέλει να πάρει τη σκυτάλη…

 

 

 

 

Published in: on 29, Αύγουστος, 2008 at 12:59  Σχολιάστε  
Tags: