Καθένας έχει το χαρακτήρα του …

–        Για πες , για πες τώρα που έφυγε η Θεανώ. Τα ‘χεις με τον ανιψιό μου?

–        Εεε ….

–        Τι ντρέπεσαι βρε χαζό. Εγώ είμαι ογδόντα ενός και βγαίνω μ’ ένα κύριο. Καλός ο μακαρίτης , δεν λέω, αλλά η μοναξιά δεν παλεύετε.

–        Συγνώμη που ρωτάω, αλλά , η αδελφή σας πόσο είναι?

–        Με περνάει τρία χρόνια, δυστυχισμένη όμως. Όλα της τα χρόνια τα ‘ζησε μ’ ένα κακορίζικο κι ούτε ένα κέρατο δεν του ‘ριξε.

 

Την έπιασαν τα γέλια, άρχισε να βρίσκει πολύ γλυκιά την Πέρσα, σε τέτοιο βαθμό που ήταν ικανή να βάλει στην άκρη τόσο τη φλυαρία όσο και την αδιακρισία της.

 

–        Τι ωραία που τα λέτε! Χρόνια έχω να γελάσω έτσι !

–        Μπα, και ποιος σου ‘κλεψε το γέλιο , κορίτσι μου?

–        Τα διάφορα προβλήματα…

–        Καλά, μην τα ξεφορτωθείς και θα σου πω πως θα γίνεις όταν μεγαλώσεις !

–        Πως θα γίνω?

–        Σαν τη Θεανούλα …

–        Ελάτε καλέ. Μια χαρά γυναίκα είναι.

–        Καλή είναι η έρημη, αλλά δεν έχεις δει τίποτα ακόμα από τις ιδιοτροπίες της.

–        Ο καθένας έχει το χαρακτήρα του.

–        Κι όλοι οι ανέραστοι τον ίδιο !!

 

Advertisements

Λογική και ελευθερία

Απο τη στιγμή που ενα αίτιο καθορίζει τη συμπεριφορά μας, δεν έχει διαφορά αν η ώθηση προέρχεται απο την ύλη ή απο το πνεύμα.

Ο,τι προκαλεί τις επιλογές μας, τις διαμορφώνει σε κάθε λεπτομέρεια.

Κάθε επιλογή, με εξαίρεση πράξεις καθαρά παρορμητικές, έχει μια ιστορία.

Οι αποφάσεις λαμβάνονται στο παρόν, αλλά συλλαμβάνονται στο παρελθόν.

Το παρελθόν είναι η πηγή του παρόντος και, αν μια πρότερη κατάσταση πραγμάτων προκαλεί μια μεταγεννέστερη, τότε, οχι απλώς την υποκινεί ή την επισπεύδει, αλλά καθορίζει και το πως θα είναι αυτό το γεγονός.

Το πρόβλημα είναι, πως να συμφιλιωθεί αυτή η λογική με την αναμφισβήτητη αίσθηση ελευθερίας που νοιώθουμε όλοι μας.

Οι περισσότεροι ελπίζουμε οι πράξεις μας να είναι επαρκώς καθορισμένες απο τη φύση μας, τις προτιμήσεις μας και τις επιθυμίες μας.

Published in: on 25, Φεβρουαρίου, 2011 at 14:40  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Ένας νους…

 … ο οποίος θα μπορούσε να κατανοεί όλες τις δυνάμεις που κινούν τη φύση και τις αντίστοιχες καταστάσεις των όντων που τις συνθέτουν, εναν νου αρκούντως ευρύ ωστε να μπορεί να αναλύει αυτά τα στοιχεία, θα συνέθετε στην ίδια φόρμουλα τόσο τις κινήσεις των μεγαλυτέρων σωμάτων του σύμπαντος, όσο και τις κινήσεις του ελάχιστου ατόμου, γι αυτόν τίποτα δεν θα ήταν αβέβαιο και το μέλλον όπως και το παρελθόν, θα ήταν μπροστά στα μάτια του …

Published in: on 24, Φεβρουαρίου, 2011 at 15:32  Σχολιάστε  
Tags: , , ,

Νόμοι της Φύσης

Αν μπορούσαμε να ξέρουμε τα πάντα για τους νόμους της φύσης, όσο και για τα αντικείμενα πάνω στα οποία αυτοί επιδρούν, θα ήταν θεωρητικά δυνατόν, να προβλέπουμε τη μελλοντική πορεία όλων όσων υπόκεινται σ’αυτούς τους νόμους …

Published in: on 23, Φεβρουαρίου, 2011 at 13:28  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Παντογνώστης?

Αν ο Θεός είναι παντογνώστης , τότε γνωρίζει πως θα συμπεριφερθεί κάθε άνθρωπος στο μέλλον.

Αν όμως οι μελλοντικές μας πράξεις είναι γνωστές ή αν θα μπορούσαν να Του είναι γνωστές, τότε θα πρέπει να προϋπάρχουν, καθιστώντας μας ανήμπορους να τις αλλάξουμε …

Published in: on 22, Φεβρουαρίου, 2011 at 12:28  Comments (1)  
Tags: , ,

«Χρόνια πολλά»

– Έτοιμη ? ρώτησε τη κόρη της.

– Πρέπει να πάρω τηλέφωνο και φοβάμαι…

– Πάρε παιδί μου και μη φοβάσαι. Κάθε φορά που τρέμουν τα πόδια μας απο φόβο καταστρέφουμε την υγεία μας, κι είσαι πολύ νέα ακόμα.

Κοίταξε τη μάνα της και διέκρινε δήλωση μεταμέλειας για το χαμένο χρόνο. Για στημένες, πατενταρισμένες γιορταστικές μέρες που είπε «χρόνια πολλά» στη κόρη της, δίχως να μπορέσει να της δείξει τι πρέπει να κάνει για να΄ναι τα χρόνια της καλά, πολλά και χαρούμενα.

Κι ύστερα φτάνει μια στιγμή, που, αφού για χρόνια έχεις συγκρουστεί με τα παιδιά σου, λόγω των εμμονών σου να τα προστατεύεις, βλέπεις τι τους έκανες και τρέμεις.

Τότε, αν έχεις ψυχανεμιστεί την αλήθεια, κι έχεις αισθήματα γι αυτά, καίγεσαι να τα σώσεις.

Είτε είσαι ζωντανή, είτε νεκρή, ξεσηκώνεις θεούς και δαίμονες για να αποσβέσεις το ανεπανόρθωτο.

Το ψέμα είναι πάντα ψέμα.

Κι όπως το καρφί στο ξύλο, που ακόμα κι αν το βγάλεις το σημάδι του μένει πάντα εκεί, ετσι και το ψέμα, ακόμα κι αν συγχωρεθεί, εκεί θα είναι πάντα.

Τελευταία ευκαιρία

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι τελικά τόσο τυχεροί ώστε να συνειδητοποιούν πότε τους δίνεται η τελευταία ευκαιρία για να την αρπάξουν. Ίσως επειδή πάντα, όλοι μας πιστεύουμε οτι θα έχουμε ακόμα μια.

Δεν είμαι εγω που σου στερώ αυτή την ευκαιρία που ζητάς, είναι η ζωή η ίδια. Η ζωή μας δίνει τις ευκαιρίες κι εμείς τις αφήνουμε και περνούν ανεκμετάλλευτες, μέχρι τη μέρα που συνειδητοποιούμε πως η προηγούμενη ήταν η τελευταία. Είναι τραγική αυτή η συνειδητοποίηση, νομίζω οτι πιο τραγικό μπορεί να σου συμβεί. Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν θέλω με τίποτα να βρεθώ στη θέση σου, έκανα μεγάλο αγώνα για να φτάσω μέχρι εδω !!

«Ο μύθος της δημοκρατίας»

Η ιστορία μας εκτυλίσσεται σε μια σύγχρονη πόλη της Ελλάδας. Πρωταγωνιστής ένας δημόσιος υπάλληλος κρατικής υπηρεσίας. Ένας άνθρωπος απλός, καθημερινός, συνηθισμένος, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οικογενειάρχης, μικροαστός, προσπαθεί ν’ ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της ζωής, να καλύψει τις καθημερινές ανάγκες του ίδιου και της οικογένειας του: ενοίκιο, λογαριασμοί, super market, ρούχα, σπουδές των παιδιών, το αυτοκινητάκι του, κάποια έξοδο ή εκδρομή τα Σαββατοκύριακα.

Ποτέ δεν είχε μεγάλες προσδοκίες από τη ζωή. Του έφταναν αυτά που είχε. Άλλο που κάποιες φορές ονειρευόταν ταξίδια σε εξωτικές χώρες, ένα σπίτι δικό του, ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο. Στο κάτω-κάτω και ποιος δεν τα ονειρεύεται όλα αυτά; Όμως δεν είχε παράπονο. Ο μισθός πέφτει κάθε μήνα, ευτυχώς που είναι και το δημόσιο. Να ‘ναι καλά εκείνος ο μπάρμπας του, με τις γνωριμίες στην κυβέρνηση, που τον βόλεψε όταν τελείωσε τη σχολή. Και να σκεφτείς ότι δεν ήθελε να του μιλήσει τότε γι’ αυτό. Εκείνος ήταν ιδεολόγος, πίστευε στην αξιοκρατία, δεν του άρεσαν τα ρουσφέτια.
(περισσότερα…)

Published in: on 19, Δεκέμβριος, 2008 at 20:47  4 Σχόλια  
Tags: , ,

Λόγια …

Να κρατήσεις το πρώτο στάδιο του έρωτα με τον αγαπημένο σου στα ύψη. Να τον κρύψεις μέσα σου εκεί που δεν μπορεί κανείς να τον αγγίξει, να ‘χεις να θυμάσαι στα μετέπειτα χρόνια. Τότε μόνο, αν τύχει κάτι, θα μπορέσεις ν’ αντέξεις και να συγχωρέσεις. Μονάχα αν έχεις να θυμάσαι. Λυπάμαι αν σε πίκρανα, αλλά καλύτερα να γνωρίζεις, παρά να παραμυθιάζεσαι πως ο έρωτας είναι αιώνιος. Αν το πιστέψεις θα βρεθείς απροετοίμαστη. Ξέρω ότι με αμφισβητείς. Έτσι γίνεται. Έως ότου νοιώσεις ικανή ν’ αφουγκράζεσαι τα μηνύματα του εαυτού σου. Αυτό μονάχα η ζωή θα στο διδάξει.

Published in: on 16, Δεκέμβριος, 2008 at 21:58  Σχολιάστε  
Tags: , , ,