Τσακώνονται τα ογδονταχρονα κορίτσια !

Στο δωμάτιο επικρατούσε η απόλυτη αναρχία.

Ένα κορδόνι ανάμεσα στα δυο κρεβάτια χώριζε το δωμάτιο  με τη γραμμή του Αττίλα. Η Θεανώ λιβάνιζε το δωμάτιο που μοιραζόταν με τη Πέρσα και ταυτόχρονα έψελνε…

–        «Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν»

Η Πέρσα έκανε αντιπερισπασμό με Τερζή

– «Ήταν παλιόκαιρος τη μέρα που σε γνώρισα»

– Θεέ μου, συγχώρεσέ τη την αμαρτωλή, ψιθύριζε η Θεανώ

– «Συγνώμες κι άλλα θύματα θα πάρουνε τα κύματα, βουλιάζεις την ελπίδα που κρατάω…»

– «Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν …»

– Σκάσε ρε Θεανώ.

– Εσύ να σκάσεις, γριά γυναίκα. Τα κοκκινάδια και τα τραγούδια σε μάραναν.

– Τι πάθατε, ρε κορίτσια? Για όνομα του Θεού! Φώναξε έξαλλος ο ανιψιός, ενώ εκείνη προσπαθούσε να πνίξει τα γέλια της.

–        Δες, δες τι μου ΄χει κάνει! Κρέμασε τα καπέλα της από τη δική μου μεριά . Πάνω στα δικά μου καρφιά.

–        Και καλά κάνω! Ούρλιαξε η Πέρσα

–        Πάει ο άγιος Φανούριος, πάει κι ο άγιος Πατάπιος ! Μου τους έκρυψε με τα παρδαλά της καπέλα.

Πάνω στο κρεβάτι της Θεανώς φιγουράριζαν όλοι οι «εραστές» που πέρασαν από τη ζωή της. Από τον άγιο Νεκτάριο της Αίγινας έως τον Πατάπιο του Λουτρακίου. Στη μεριά της Πέρσας, κολιέ, πολύχρωμα μαντήλια και καπέλα. Όσο για το Ρήγα και το Βαλέ, πρωτοκαθεδρία στο κρεβάτι.

–        Τους έκρυψα τους αγίους σου γιατί, όταν τους βλέπω, έρχομαι σε οργασμό.

–        Πάρ’ τα, ηλίθια! Συνέχισε η Θεανώ και μια μούντζα εκσφενδονίστηκε προς τη πλευρά της Πέρσας.

–        Έλα, Πέρσα, σταματήστε, της έκανε νόημα ο ανιψιός.

–        Ξέρεις τι μου έκανε τη νύχτα? Την ώρα που κοιμόμουν μου έριχνε ψίχουλα από αντίδωρο στο στόμα, για να συγχωρεθούν, λέει, οι αμαρτίες μου. Θα μ’ έπνιγε η τρελή. Από το βήχα ξύπνησα.

–        Έλα, θεία, υπερβάλλεις!

–        Υπερβάλλω ε? Για να ποτίσουν τα ρούχα σου μοσχολίβανο και θα σου πω εγώ. Βγήκα με το Γιώργο και νόμιζε ότι τον απατώ με καντηλανάφτη.

–        Με τον Γιάννη δεν μου είπες ότι θα έβγαινες, μωρή  αθεόφοβη!  Της φώναξε υποτιμητικά η Θεανώ κάνοντας μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας.

–        Άλλαξα γνώμη στο δρόμο.

–        Φτου σου, κολασμένη! Δυο δυο τους έχεις τους άντρες?

–        Και δυο που έστειλα στα θυμαράκια τέσσερις.

–        Ανάθεμά σε! Δε θα λιώσεις άμα πεθάνεις.

–        Γιατί θα λιώσεις εσύ?

–        Όλες οι παρθένες λιώνουν.

–        Ναι! Από κατακράτηση υγρών, λόγω αγαμίας.

 

 

Θέατρο η ζωή

Έμεινε ασάλευτη για λίγα δευτερόλεπτα.

Η ζωή της φάνταζε στα μάτια της σαν ένα σκηνικό που έμεινε ολόγυμνο με το τράβηγμα της αυλαίας. Ούτε ηθοποιοί υπήρχαν, γιατί όλους τους ρόλους διάλεξε να τους παίζει μόνη της.

Ο νους της κοιτούσε το παρελθόν, όλα της τα χρόνια είχε κατασκευάσει ένα θέατρο μέσα της κι έπαιζε ποθητούς ρόλους.

Μόλις βαριόταν το έργο , έμπαινε σ’ άλλο και ξανά απ’ την αρχή. Ζούσε σε όνειρο ο,τι αναζητούσε στ’ αλήθεια και δεν είχε τη δύναμη να το πραγματώσει.

Νόμιζε πως ήταν μόνη της κι έμπαινε σε ρόλους. Δεν ήξερες πως εκατοντάδες εγκλωβισμένες γυναίκες γύρω της κάνουν το ίδιο πράγμα καθημερινά.

Θυμήθηκε τα λόγια που της είχε πει, να παρατηρεί τον εαυτό της χωρίς καμιά κριτική, σαν να μην πρόκειται για την ίδια, σαν να παίζει ένα ρόλο σε μια ταινία.

Ξεκίνησε να παρατηρεί, ψύχραιμα κι απρόσωπα, κι όσο παρατηρούσε ανακάλυπτε θησαυρούς . κάποτε νόμιζε πως κάποιος άλλος πιο ειδικός θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά για λογαριασμό της.

 Ξαφνικά την κατέκλυσε μια τρομακτική ενέργεια και μια απρόσμενη αισιοδοξία.

ΤΩΡΑ ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ

– Λοιπόν για πείτε μου πως τα πάτε?

– Τι πως τα πάμε?

– Δεν ρωτάω αν μαγειρέψατε ή αν βάλατε πλυντήριο. Ρωτάω προς τα που πάτε τη ζωή σας.

– Δεν σε καταλαβαίνω …

– Γιατί να με καταλάβεις? Μήπως με ξέρεις ετσι? Τακτοποιήστε τη ζωή σας όσο είναι νωρίς !

– Μια χαρά είναι οι ζωές μας, δεν το βλέπεις?

– Οχι, αυτό που βλέπω είναι οτι πρέπει να βρείτε το θάρρος να ζήσετε όπως σας πρέπει. Αν φοβηθείτε θα αρρωστήσετε.

– Γιατί θ’ αρρωστήσουμε?

– Επειδή δεν αντέχετε άλλα να σκέφτεστε, άλλα να λέτε και άλλα να κάνετε !

– Τι θέλεις να πεις?

– Η μαγιά σας είναι τέτοια , δεν θα μπορέσετε να συμβιβαστείτε. απλά θα πεθάνετε νέες.

– Μην ανησυχείς για μας … , την καθησύχασε βουρκωμένη .

– Δίχως δάκρυα ! Στρώστε τη ζωή σας , ΤΩΡΑ ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ 

Κενό

Πόσο τραγικό είναι να γεμίζουμε το κενό της ψυχής και της καρδιάς  μας με μικρές, αδιόρατες, ψευδαισθήσεις – φυγές …

Σταυροδρόμι

Φτάνουμε κάποια στιγμή στο πιο δύσκολο σταυροδρόμι της ζωής, που όσα ο νους έχει κατανοήσει χρειάζεται να τα σφραγίσει, κάνοντάς τα πράξη στην καθημερινότητα.

Καθένας και κανείς

Δεν μπορείς να υποχρεώσεις κανέναν να δει με το ζόρι τη ζωή του

Στυλ

Στην εφηβεία λειτουργεί ο μηχανισμός δράσης και αντίδρασης και είναι υγιές. Είναι η επανάσταση στο ψέμα και την υποκρισία. Αν συνεχιστεί όμως και αργότερα είναι συναισθηματική ανωριμότητα.

– Είσαι συναισθηματικά ανώριμη?

– Γιατί?

– Σέρνεις πάνω σου απο ινδική κελεμπία μέχρι κλασικό ταγεράκι !

– Το στυλ είναι για τους άκαμπτους. Όσο γίνεσαι εύκαμπτος μέσα σου, το έξω σου προσαρμόζεται στις καταστάσεις.

– Συντονίζεσαι μ αυτό που απαιτεί η συγκεκριμένη στιγμή?

– Δίχως τη παραμικρή γκρίνια !

– Κι αν δεν σ αρέσει κάτι?

– Αυτό εχει να κάνει με το καλό ή το κακό σου γούστο. Οχι με το στυλ.

Eίναι να γελάει κανείς !!!

-Μου πάει?

-Πολύ! Απορώ γιατί δεν φορούσες φορέματα τόσο καιρό.

-Μάλλον αισθανόμουν σα χαζοβιόλα γκόμενα μέσα σ’αυτά.

-Αμάν αυτοί οι μύθοι!

-Για ποιούς μύθους μιλάς?

-Τι θα πει «χαζοβιόλα γκόμενα»? Σε λίγο θα κατουράμε κι όρθιες! Μιλάμε σαν άντρες, ντυνόμαστε σαν άντρες, θα βγάλουμε και γένια. Που στην ευχή θα πάει αυτό?

-Τη δυναμική μας δείχνουμε, για να μην μας καπελώνουν.

-Τώρα , είναι να γελάει κανείς !!!

Published in: on 17, Δεκέμβριος, 2010 at 10:19  Σχολιάστε  
Tags: , , ,

Εφηβικοί φόβοι

– Όσο καταπιέζει εσένα ο πατέρας σου , με άλλο τρόπο κάνει κι ο δικός μου το ίδιο.

– Αηδίες λές. Ξέρεις τι είναι να φοβάσαι κάθε μέρα ? Να τρέμει ο κώλος σου πως θα τις αρπάξεις ? Ξέρεις τι σημαίνει φόβος ? Φόβος που σε κάνει να χέζεσαι πάνω σου, φόβος, φόβος, φόβος, γαμώτο μου τρέμουν τα γόνατά μου, κατουριέμαι και το παίζω μάγκας. Τι ξέρεις εσύ απ΄αυτά? φώναξε κλαίγοντας εκείνος.

– Ελα, σταμάτα, σε παρακαλώ, του είπε εκείνη σκουπίζοντας πότε τα δικά του μάτια και πότε τα δικά της. Έχεις δίκαιο, μας γεμίζουν φόβους απο τους φόβους τους, αυτό είναι. Το ίδιο φοβούνται κι αυτοί, αλλά ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει να το δείξουν.

– Δεν συγκρίνονται οι φόβοι μας. Με σένα είναι αλλιώς, δεν το βλέπεις?

– Τι εννοείς αλλιώς?

-Συζητάνε, μιλάνε μαζί σου, το τρως κι εσυ το πακέτο σου, αλλά είναι πιο ελαφρύ. Στο κάτω κάτω έχεις και μια μάναγαμάτη. Εμένα είναι κότα η ηλίθια, κότα γαμώτο, τίποτα δεν διεκδικεί.

– Ναι, τώρα κάτι μας είπες. Ποιός σου είπε οτι η μάνα μου δε φοβάται?

– Η μάνα σου έχει πρακτικούς φόβους και καλά κάνει, αλλιώς θα ήταν ηλίθια. Φοβάται μην πέσεις και σκοτωθεί, αλλά δεν χέζεται για το τι θα πει η κοινωνία. Δεν τα βάζει με το παιδί της για να αρέσει στο γείτονα, και τέλος ούτε ο πατέρας σου είναι τόσο πολύ κολλημένος. Προσπαθεί κι αυτός να τα βρείτε.

Δεν τον διέκοψε καθόλου, μόνο έκλαιγε μαζί του. Ένοιωθε πως εκείνος δεν είχε την πολυτέλεια ν’ απλωθεί μέσα στο παρόν, το βίαιο παρελθόν του και η ανασφάλεια για το αύριο, του έκλεβαν τη γαλήνη του σήμερα, προκαλώντας τον να φορτώνεται όλο και περισσότερο αρνητικές σκέψεις.

Τα δυο παιδιά ξημέρωσαν προσπαθώντας ν’ αναλύσουν τη ζωή μέσα απο τις λιγοστές τους εμπειρίες. διέκριναν όμως πως λίγο πολύ, όλα σχεδόν τα παιδιά, , μεγαλώνουν σε περιβάλλον όπου υπάρχει ψυχολογικός φόβος. Σ’ ενα τέτοιο περιβάλλον κανένα παιδί δεν μπορεί να νοιώσει αληθινά ελεύθερο, οχι ελεύθερο να κάνει οτι του αρέσει, αλλα για να μπορέσει ν΄ανθίσει μέσα του η κατανόηση για τη ζωή.

Published in: on 10, Δεκέμβριος, 2010 at 09:07  2 Σχόλια  
Tags: , , ,

Περασμένη … εφηβεία

– Πάμε απο την άλλη

– Γιατί?

– Δεν βλέπεις? Ενα ζευγαράκι φιλιέται πίσω απ τα πεύκα !

– Ε, και?

– Καλά, χαζός είσαι ? Θα τους τη σπάσουμε

– Ελα ρε …

– Απορώ με σένα …

– Τι είναι πάλι?

– Ή την εφηβεία την πέρασες σαν φυτό σε γλάστρα ή έχεις πάθει Αλτσχάϊμερ

– Ούτε το ένα , ούτε το άλλο. Απλά ήμουν συνετός .

– Γι αυτό έχεις αυτά τα χάλια !

– Είδαμε κι εσένα , που δε σε μαζεύανε !!

– Τι πάθατε με μένα ?

– Μας έχεις κάτσει στο σβέρκο τώρα, αυτό είναι όλο !!

– Απο θεωρίες … καλά πας …