Το μονοπάτι

Μέσα στη λάβα που καίει τη πόλη , κάθομαι στον κήπο μου , στη ζούγκλα μου, είναι ο τόπος που με φιλοξενεί όλη την άνοιξη , τις νύχτες του καυτού καλοκαιριού , αλλά και τα φθινοπωρινά απογεύματα…
Ένα τεράστιο ποτήρι (ανθοδοχείο το λένε περιπαικτικά οι κόρες μου) γεμάτο παγάκια και νερό η μόνιμη συντροφιά  μου αυτές τις καυτές νύχτες …
Πότισα όλα τα λουλούδια , ψιθυρίζοντας στο καθένα μια γλυκιά κουβέντα, ρίχνοντας μπόλικο νερό σε όλο το μήκος και το πλάτος του κήπου , πλατσουρίζοντας σαν πιτσιρίκι ξυπόλητη μέσα στις λιμνούλες που σχηματίζει το νερό…
Η  μουσική απαλή , δίχως λόγια, δεν ταιριάζουν σε μια τόσο ζεστή νύχτα…
Αναμμένα όλα τα μικροσκοπικά κεράκια …
Κάθισα να απολαύσω επιτέλους τα παγάκια με το νερό και το βιβλίο μου
Αποχαυνωμένη από τη ζέστη , μια φράση καρφώθηκε στο μυαλό μου
«Ποτέ μην ακολουθείς το χαραγμένο μονοπάτι, οδηγεί μονάχα εκεί που έχουν πρωτοπάει άλλοι …»
Μα … πως μου ήρθε τώρα αυτό ?
Κάπου το διάβασα , που , πότε , αδύνατον να θυμηθώ …

Η εικόνα που συνοδεύει τη φράση είναι ένα δάσος καταπράσινο , σκιερό, με πανύψηλα δέντρα (πως αλλιώς θα μπορούσε άραγε?)
Κάπου στη μέση του πουθενά μια οπτασία , ένα Αερικό … (ποιος πιστεύει σε Νεράιδες και Αερικά) και παραδίπλα μια φιγούρα σκεπτική , με χαμηλωμένο το κεφάλι, με γερτούς ώμους…
Το Αερικό πλησιάζει τη φιγούρα και ψιθυρίζει «Ποτέ μην ακολουθείς το χαραγμένο μονοπάτι, οδηγεί μονάχα εκεί που έχουν πρωτοπάει άλλοι …»
Ξαφνιασμένη η φιγούρα  ψάχνει ολόγυρα … δεν βλέπει τίποτα, κανείς …
Το Αερικό κάθεται δίπλα στο πεσμένο κορμό του δέντρου , και συνεχίζει να ψιθυρίζει  «Ποτέ μην ακολουθείς το χαραγμένο μονοπάτι, οδηγεί μονάχα εκεί που έχουν πρωτοπάει άλλοι …»
Τώρα πλέον η φιγούρα αναζητά την πηγή της φωνής, αρχίζει να κοιτάζει γύρω, τόση ομορφιά , ηρεμία , γαλήνη, κι όμως , δεν τα είχε προσέξει μέχρι εκείνη τη στιγμή …
Στο άυλο  πρόσωπο του Αερικού αρχίζει να σχηματίζεται ένα δειλό χαμόγελο , ένα μειδίαμα , παίρνοντας δύναμη από το βλέμμα της φιγούρας προσπαθεί διστακτικά να τρυπώσει στις θύμησες .
Μαυρίλα , καταχνιά, εκκωφαντικοί ήχοι και οσμές από μπαγιάτικα τσιγάρα και νοθευμένο αλκοόλ , άλλες μορφές που περιτριγυρίζουν τη φιγούρα , παίρνοντας κάθε φορά και ένα τόσο δα κομματάκι , κι  η φιγούρα αιμορραγεί , αλλά είναι τόσο γλυκός ο πόνος , τόσο ανεπαίσθητος , που περνά σχεδόν απαρατήρητος , καμία ευχαρίστηση, καμία χαρά στη ψυχή.
Το Αερικό επιστρέφει  δίπλα στη φιγούρα, συνεχίζοντας το μονόλογο «Το κάθε μονοπάτι είναι ένα από τα εκατομμύρια μονοπάτια, γι αυτό να θυμάσαι ότι ένα μονοπάτι δεν είναι παρά ένα μονοπάτι,. Αν νοιώθεις ότι δεν θέλεις να το ακολουθήσεις, δεν είσαι αναγκασμένος να το κάνεις, ένα μονοπάτι δεν είναι παρά ένα μονοπάτι. Δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου , ούτε τους άλλους αν το παρατήσεις , αφού έτσι σου προστάζει η καρδιά σου να κάνεις. Όμως η απόφαση της διακοπής ή της συνέχειας να είναι ελεύθερη από φόβο και φιλοδοξία. Όλα ίδια είναι και όλα διαφορετικά. Δεν οδηγούν πουθενά αλλά επίσης οδηγούν 
μέσα από _ _ _ , μέσα στο _ _ _ , κάτω από _ _ _ . πέρα από _ _ _  … , σημαντικό είναι να ακολουθήσεις τη δική σου συνείδηση, εκείνη είναι ο οδηγός »
Η φιγούρα σηκώνει το κεφάλι περισσότερο, κοιτάζει ψηλά , στο ουράνιο στερέωμα , ο ήλιος έχει δύσει προ πολλού , και αν είναι δυνατόν !!! υπάρχουν δύο φεγγάρια !!! και το παράδοξο συνεχίζεται , βλέπει ότι το ένα είναι ασημένιο και το άλλο μπλε …
Μα θυμάται  καλά ότι ήταν ξημέρωμα όταν βρέθηκε στο δάσος, το κεφάλι του ήταν τόσο βαρύ από τους εκκωφαντικούς ήχους , από το απύθμενο αλκοόλ που είχε καταναλώσει άσκοπα τον τελευταίο χρόνο , το στόμα του έπαψε να γεύεται από τις κούτες των τσιγάρων που είχε καπνίσει αναίτια στα αμέτρητα ξενύχτια,  θυμάται ότι οι ακτίνες του ήλιου κάποια στιγμή του έκαψαν το δέρμα ,δεν μπορούσαν να του προξενήσουν μεγαλύτερη ζημιά από ότι τα δίχως νόημα κορμιά που τον άγγιζαν, μόνο κορμιά ήταν , δίχως πρόσωπο , δίχως όνομα, το δέρμα του αντέδρασε και έπαψε να νοιώθει το άγγιγμα,  πως μπορεί τώρα να βλέπει φεγγάρι στον ουρανό και μάλιστα ΔΥΟ …
Το Αερικό πλέον χαμογελά, ένα ελπιδοφόρο βλέμμα και ένα πλατύ χαμόγελο είναι καλοσχηματισμένα στο άυλο πρόσωπο …
Τώρα ξέρει τη συνέχεια, ακουμπά απαλά το χέρι του μέσα στο χέρι της φιγούρας και την οδηγεί μέσα από τα δέντρα , σε χώμα απάτητο , σε μονοπάτι αχάρακτο
Η φιγούρα ακολουθεί , δίχως να αντιλαμβάνεται το πώς και το τι, νοιώθει όμως σε κάθε βήμα να βρίσκει ένα ελάχιστο κομμάτι από το χαμένο της εαυτό
Το Αερικό οδηγεί  μέσα στο δάσος τη φιγούρα με πλοηγό τη συνείδησή της
Κάθε εκατοστό που καλύπτουν τα βήματα η φιγούρα συνειδητοποιεί  το αδιέξοδο από το οποίο απεγκλωβίζεται , και προσπαθεί να αντικαταστήσει τον σάπιο αέρα που γέμιζε τα πνευμόνια της με αρώματα του δάσους
Το Αερικό οδηγεί τη φιγούρα κάτω από  τον ίσκιο των δέντρων , πλησιάζοντας τον κόσμο των Ανθρώπων
Η φιγούρα αρχίζει να νοιώθει στο αναίσθητο μέχρι πριν λίγο δέρμα της την υγρασία της λίμνης , να απολαμβάνει τα καταπράσινα νερά της και να ακούει την αύρα και την πνοή του ανέμου
Είναι πολύ κοντά τώρα πια στην επανάκτηση της λειτουργίας των πέντε χαμένων της αισθήσεων. Οι παραισθήσεις έχουν ξεθωριάσει ..
Το Αερικό πλέον του έχει αφήσει το χέρι …
Η συνείδησή της καθοδηγεί πλέον τη φιγούρα πέρα από ότι μέχρι τώρα θεωρούσε σημαντικό, ελεύθερη από φόβο και φιλοδοξία …
Το Αερικό για τελευταία φορά ψιθυρίζει «Ποτέ μην ακολουθείς το χαραγμένο μονοπάτι, οδηγεί μονάχα εκεί που έχουν πρωτοπάει άλλοι …»

Το βιβλίο που έπεσε από τα πόδια μου , πάνω στα πόδια μου , με επανέφερε στην πραγματικότητα !!!
Θυμήθηκα ότι το πρωί κάπου διάβασα για το μπλε φεγγάρι…
Σχεδόν κάθε χρόνο , κάποιος μήνας τυχαίνει να προλαβαίνει δυο φεγγάρια , συνήθως κάποιος από τους μήνες Ιούλιο ή Αύγουστο που έχουν 31 μέρες. Φέτος το φαινόμενο θα συμβεί τον Ιούνιο και είναι η πρώτη φορά μετά από 200 χρόνια
Η δεύτερη Πανσέληνος του μήνα ονομάζεται και «μπλε φεγγάρι» και θεωρείται ξεχωριστό. Σύμφωνα με διάφορες δοξασίες τις τρείς νύχτες της πανσελήνου (παραμονή , ανήμερα και επόμενη)  μπορούμε να επικοινωνήσουμε με άλλους κόσμους και κυρίως με τον Κόσμο των Ψυχών … διότι οι Πύλες είναι ανοικτές. Έτσι εκείνες οι τρείς νύχτες συνδέονται άμεσα με όλα τα Αερικά , αλλά κυρίως εκείνα που συμπεριφέρονται ως αγγελιοφόροι άλλων κόσμων

Ή ότι διάβασα με επηρέασε ή το πεπόνι μου έπεσε βαρύ !!!

Advertisements
Published in: on 28, Ιουνίου, 2007 at 06:45  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: https://didymina.wordpress.com/2007/06/28/%ce%a4%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b9/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: