Πέρασαν κιόλας 40 μέρες !!!

Πώς να βρει η ψυχή γαλήνη?
Μια απόπειρα ήταν και το βύθισμα στο κείμενο «Περί Ψυχής» του Πλάτωνα,
τα λόγια παρηγοριάς του Σωκράτη στους φίλους του τις ύστατες ώρες της ζωής του.
 Είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος, ότι προορισμός μας είναι ο Θάνατος έτσι κι αλλιώς…
Κι όμως , όταν η απουσία είναι τόσο μεγάλη, όταν ο πόνος είναι τόσο βαθύς, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε παρηγορήσει…
Ξυπνάω , μιλάω , αστειεύομαι κάποιες φορές, εργάζομαι , συζητάω, φροντίζω να τρέφω την οικογένεια
 και τον εαυτό μου, φροντίζω το σαρκίο μου, κοιμάμαι ….
Όλα όμως μηχανικά, δίχως το παραμικρό ίχνος ευχαρίστησης, ικανοποίησης, απόλαυσης …
Δυστυχώς η ψυχή δεν συμμετέχει , παρακολουθεί εκ του μακρόθεν… και κουνά το κεφάλι απαξιωτικά,
 γνωρίζει ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος θα επουλώσει την αιμορραγούσα  πληγή,
αλλά  το σημάδι θα παραμείνει, τίποτα δεν είναι ικανό να το σβήσει…

Η απουσία  , η κενή θέση στο σπίτι , στο Κυριακάτικο τραπέζι, στην καρδιά μου …

Τα λόγια που ειπώθηκαν και δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω και άλλα που έφτασαν στα χείλη αλλά δεν βγήκαν …

Καλό βράδυ !!!

Advertisements
Published in: on 30, Οκτώβριος, 2007 at 03:19  12 Σχόλια  

Ποιά είμαι …?

» Μαγκιά δεν είναι να προσποιείσαι για να αρέσεις όπως σε θέλουν οι άλλοι,
μαγκιά είναι να αρέσεις όπως είσαι …»

  Πόσοι από μας άραγε μπορούμε να το εφαρμόσουμε?
Οι περισσότεροι συμβιβαζόμαστε με τα «θέλω» των άλλων, παραμερίζοντας τα δικά μας, προσπαθώντας να γίνουμε αρεστοί , ώσπου φτάνει η στιγμή που το ποτήρι ξεχειλίζει ,που επαναστατούμε, και φυσικά όλοι οι υπόλοιποι αναρωτιούνται το γιατί? 
Αποφάσισα εδώ και χρόνια να είμαι ο εαυτός μου,
 με όλα τα ελαττώματα και τα όποια ίσως προτερήματά μου …
 και με ότι συνεπάγεται αυτό …

Δεν ακολουθώ τη λογική » παιχνίδι για το παιχνίδι» , κάνω αυτό που με
ευχαριστεί την συγκεκριμένη στιγμή, όπως ακριβώς το αισθάνομαι, όταν είμαι
ευχαριστημένη το δείχνω , το ίδιο και όταν με πιάνουν τα διαόλια μου και
θολώνω και λέω την τελευταία κουβέντα πρώτη και μετά το ξανασκέφτομαι και
ίσως ζητήσω συγνώμη, αλλά έτσι είμαι , με τις καλές και κακές μου στιγμές.

… το βότσαλο έκανε αλλεπάλληλους ομόκεντρους κύκλους… μέχρι που χάθηκαν
στην απεραντοσύνη … κάπου εκεί χάνονται και οι σκέψεις μας όταν είμαστε
ξεκούραστοι, ήρεμοι και περνάμε καλά…, και ως συνήθως τότε είναι η κατάλληλη
στιγμή και σκεφτόμαστε, ονειρευόμαστε, θέλουμε, δεν θέλουμε, απαιτούμε,
χαιρόμαστε, απογοητευόμαστε….

Πόσο βασικό είναι το να είσαι ο εαυτός σου…
Σαφώς και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το ‘παίζουμε’, ούτε ‘κάπως’ ούτε
‘λίγο’ ούτε ‘πολύ’…, οι μάσκες άλλωστε αργά ή γρήγορα πέφτουν…, αυτό που
ενδεχομένως μένει είναι ένα άρωμα…
Οφείλουμε να ‘παίξουμε’ μόνο όταν θέλουμε να κερδίσουμε,
 ‘παίζεις κερδίζεις – παίζεις χάνεις…, αλλά για να κερδίσεις οφείλεις να παίξεις…’,
 διαφορετικά χάνεις τον αγώνα στα χαρτιά…
Δεν μ’ αρέσει να χάνω… και σε τελική ανάλυση προτιμώ να μετανιώσω για κάτι που έκανα παρά για κάτι που δεν τόλμησα…
 Έχω την άποψη ότι γενικά στη ζωή μας οι αμαρτίες μπορούν να συγχωρεθούν
 από τον οποιονδήποτε φτάνει να αιτιολογηθούν, οι μαλακίες μας όμως … … …
 αυτές δεν τις συγχωρούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας

Ηθικό δίδαγμα (δικό μου): Οφείλουμε να βγάζουμε όλα μας τα ‘θέλω’ στην
επιφάνεια, διαφορετικά θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά, έστω και μετά θάνατον…

‘Μην πεις ποτέ πως δεν κατάφερες κάτι… Πες μόνο ότι δεν
προσπάθησες ακόμη…’

Published in: on 17, Οκτώβριος, 2007 at 03:41  15 Σχόλια  

Η θλίψη.

Στ’ άκουσμά της η ψυχή γεμίζει από μια ακαθόριστη μελαγχολία. Η θλίψη είναι η πραγματικότητα της ζωής, αφότου τελείωσαν για μας τα δειλινά του Παραδείσου.
Η θλίψη δεν είναι ο πόνος, ο σωματικός ή ψυχικός. Δεν είναι η λύπη, η αίσθηση για ένα κενό, για μια στέρηση, για μια ορφάνια· ούτε η νοσταλγία μιας ομορφιάς και ευτυχίας αλλοτινής.
 Η θλίψη είναι πάνω και πέρα απ’ αυτά. Η θλίψη δεν είναι κατάσταση συναισθηματική· είναι η πρακτική της ζωής. Είναι η πραγματικότητα των δύο επιπέδων, που ανάμεσά τους ο άνθρωπος συμπιέζεται, συνθλίβεται
Είναι ακόμα το διυλιστήριο του βίου και η λυδία λίθος των εκλεκτών
Η θλίψη περιορίζει τις επιφάνειες, γι’ αυτό κρατάει την ψυχή σε μια εσωστρέφεια γόνιμη για τη σύλληψη του νοήματος της ζωής, που είναι η καρτερία και η αποδέσμευση από τις εφήμερες ανάγκες και τα θνητά πάθη.
Έπειτα όλα τα ωραία και τα χαρμόσυνα, όσα κλείνουν ζωή μέσα τους, έρχονται με θλίψη.
Kάποιοι βεβαίωσαν ότι το εκλεκτότερο ροδέλαιο γίνεται από τριαντάφυλλα, που μαζεύονται στις πιο σκοτεινές ώρες.
 Αρκετές φορές δρούμε με την λογική του συναισθήματος γιατί η απλή λογική δεν καλύπτει τις ανάγκες της ψυχής .
Η θλίψη αποτελεί ένα πολύ συνηθισμένο και οικείο συναίσθημα, που όλοι σχεδόν οι άνθρωποι το βιώνουν αρκετές φορές σε όλη τους τη ζωή.
Όπως έγραψε και ο Μένανδρος «αν διαλέγουμε να θυμόμαστε πάντα τα λυπηρά γεγονότα της ζωής μας, χωρίς να αντιπαραθέτουμε σε αυτά κάτι ευχάριστο που θα έρθει στο μέλλον, τότε όλη η ζωή μας θα είναι ένας διαρκής πόνος». 
Τα συναισθήματα και οι ανάγκες είναι αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας. Ο καθένας έχει την πλήρη ευθύνη του τι νιώθει, πότε το νιώθει και πως το εκφράζει. Οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε, να τα εκφράζουμε, να τα ελέγχουμε για να νιώθουμε κυρίαρχοι του εαυτού μας και ικανοί να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα. 
Σεβόμενοι τα συναισθήματα μας -δίνοντας τους χώρο και χρόνο να εκφραστούν-, γνωρίζουμε τον εαυτό μας καλύτερα, δημιουργούμε ειλικρινείς και ουσιαστικές σχέσεις, βρίσκουμε την εσωτερική μας δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και τον τρόπο να δημιουργήσουμε περισσότερο ευχάριστες συνθήκες ζωής.         
«Όμως η ζωή και ο θάνατος είναι ένα και ο άνθρωπος δεν μπορεί να χαρεί ή να αγκαλιάσει το ένα από τα δύο, όταν το άλλο απουσιάζει» (Henry Miller).
Είναι απαραίτητο λοιπόν να δεχτούμε πως ο θάνατος δεν αποτελεί τυχαία και απροσδόκητη πληγή, αλλά είναι αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της ζωής.
Όταν λοιπόν κατανοήσουμε τη διάσταση αυτή, μπορούμε να προσεγγίσουμε καλύτερα την αντιμετώπιση της θλίψης, που προκαλεί ο θάνατος ενός αγαπητού προσώπου, μέσω του πένθους, που είναι ο αυθεντικότερος τρόπος εκφράσεώς της.
Η θλίψη είναι μία ανθρώπινη πραγματικότητα που είναι φυσικό να βιώνεται σε περιπτώσεις απώλειας κοντινού προσώπου.
Δεν είναι ένα απλό συναίσθημα, αλλά μια συνολική συναισθηματική κατάσταση, της οποίας θετικό συναίσθημα είναι η λύπη ενώ αρνητικά αυτά της εχθρότητας και της ενοχής.
Η αρχική θλίψη προκαλεί ένα μούδιασμα, γίνεται ένα βάρος, ένα άγχος, μια πίκρα και ένας πόνος στα σωθικά. Επακολουθεί σφοδρή επιθυμία για εκείνον που χάθηκε, που εκφράζεται με τα ασυγκράτητα δάκρυα, την εξάντληση και την αδυναμία της θελήσεως.
Η αντίδραση στην προσωπική απώλεια επιφέρει μία διάσπαση στο συνηθισμένο πρότυπο συμπεριφοράς. Δημιουργεί ένα αίσθημα της μη πραγματικότητας.
Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ατελείς και όλοι οι άνθρωποι στις σχέσεις τους με τους συνανθρώπους τους προβαίνουν κάποτε σε ενέργειες που βλάπτουν τη σχέση. O θάνατος ματαιώνει κάθε δυνατότητα συγγνώμης και συμφιλίωσης
Είναι φυσικό κάθε απώλεια ενός προσώπου αγάπης να δίνει ένα αίσθημα αυτοαπώλειας.
Όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται τον πόνο της απώλειας. Το ζητούμενο είναι πώς αυτός θα εκφραστεί. Αυτό προκύπτει διότι υπάρχει προσπάθεια επιβολής από το περιβάλλον, απόκρυψης των συναισθημάτων που προκαλεί ο θάνατος. Δεν πρέπει όμως να αποκλείουμε στους θλιμμένους τη δυνατότητα να θρηνήσουν, είναι μια φυσική ανάγκη.
Το σημαντικό όμως είναι πως το πένθος αποτελεί τον τρόπο έκφρασης της θλίψης που προκαλεί ο θάνατος.
Ποτέ δεν ελευθερώνεται ο θλιμμένος ολοκληρωτικά από τη θύμηση του νεκρού. Το πένθος δεν εξαλείφεται ποτέ ολότελα, αλλά μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Εκείνος που πέθανε εξακολουθεί να ζει μέσα μας. Είναι ένα μέρος του εαυτού μας που ούτε ο θάνατος ούτε ο χρόνος μπορούν να μας το πάρουν. H αληθινή αγάπη ουδέποτε νεκρούται. O θάνατος δεν μπορεί να νεκρώσει την αγάπη, δεν μπορεί να διασπάσει το δεσμό.
Τα δάκρυα του όμως σταματούν κάποτε

Πολλές φορές η σιωπή παρηγορεί περισσότερο από κάθε λόγο.
«Κράτα αυτή την θλίψη στην καρδιά σου, καν΄την ένα κομμάτι από εσένα και εκείνη θα σε φροντίσει μέχρι να γίνεις και πάλι δυνατός» – Σουηδική παροιμία

Published in: on 6, Οκτώβριος, 2007 at 02:06  15 Σχόλια  

Συναισθήματα …

Πως να αποτυπωθούν οι σκέψεις σε μια λευκή σελίδα!!!

Μπορούν να περιγραφούν τα συναισθήματα , όλα αυτά που κατακλίζουν την καρδιά , την ψυχή , το μυαλό …

Λαχτάρα

Προσμονή

Χτυποκάρδι

Απογοήτευση

Συνοθύλευμα σκέψεων και συναισθημάτων…

Εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει να μιλά η καρδιά και τότε επεμβαίνει η λογική και κάνει την ανατροπή …

Συγκεκριμένη η μορφή, ο αποδέκτης υπαρκτός

Αρκεί να «θέλω» εγω ? 

 Άραγε η δική σου θέληση εχει την ίδια ένταση?

Πως μετριούνται τα συναισθήματα?

-Σε σκέφτομαι

-Σε θέλω

-Πόσο

-Πολύ

Υπάρχει μέτρο, ποσότητα ή μήπως η ποιότητα είναι η διαφορά

Πόσα μπορεί να περικλύει μια σκέψη, το βλέμμα , το άγγιγμα , η σιωπή

Κρυμμένα νοήματα πίσω απο κοινότυπες κουβέντες

Οι σιωπές που λένε τόσα περισσότερα απο τα λόγια

Το βλέμμα που διαπερνά την ίριδα και φωλιάζει στην ψυχή

Το άγγιγμα , τόσο φευγαλέο κι όμως τόσο πολύτιμο που φτάνει στην καρδιά

Η απουσία …

Published in: on 3, Οκτώβριος, 2007 at 15:25  7 Σχόλια